အခန်း ၆၇ - ဓားကိုင်စွဲထားသည့် မိန်းကလေး

ဤခေတ်ကာလတွင် လူဦးရေမှာ များပြားလှခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် နေရာအများစုမှာ လူသူကျဲပါးနေပုံရပြီး ကျေးရွာတစ်ရွာဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အိမ်အများစုမှာ တစ်အိမ်နှင့်တစ်အိမ် အတော်အတန် ဝေးကွာလှသည်။

ဤတပ်မတော်တွင်လည်း လူအင်အား များပြားစွာမရှိသော်လည်း ရွာသူရွာသားများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက် နာလာသည် ရွာထဲသို့ မဝင်ရောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ရွာ၏တောင်ဘက်ရှိ လူသူမရှိသော နေရာတစ်ခုတွင်သာ စခန်းချစေခဲ့သည်။

နာလာသည် သူမ၏ မီးပုံနှင့် မဝေးလှသော နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လေးလံသော သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သဖြင့် ရံဖန်ရံခါတွင် ရွာ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။

"ညကင်း အလှည့်ကျတွေ စီစဉ်ပြီးပြီလား" ဟု လာရောက်သတင်းပို့သော ရိုင်းစ်ကို နာလာက မေးလိုက်သည်။

"စီစဉ်ပြီးပါပြီ" ဟု ရိုင်းစ်က စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆက်ပြောပြခဲ့သည်မှာ "ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ ညကင်းစောင့်တာကို ဂရုစိုက်ကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး"

"စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်က အရမ်းကို ကျဆင်းနေတုန်းပဲ" ရိုင်းစ်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ "သူတို့တွေက ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မမြင်ဘူး၊ ငါတို့ အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့လည်း မယုံကြည်ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့လုပ်သမျှ အရာအားလုံးမှာ စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိကြတာ"

"ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်" ဟု နာလာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်တာကာလအတွင်း အင်တာကမ်သည် သေလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသမျှ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား အကြွင်းအကျန်မှန်သမျှသည်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရှုံးနိမ့်မှုများကြောင့် လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ဆန္ဒရှိနေရသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ စစ်ပြေးသမားများသည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သည်ဖြစ်စေ ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခံရတတ်သည်။ အကယ်၍ စစ်ပြေးတစ်ဦးကို ဖမ်းမိပါက သူတို့သည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော ကျွန်အဖြစ်သို့ လျှော့ချခံရမည်ဖြစ်ရာ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ ကျွန်ဖြစ်မည့်အစား သေရခြင်းကိုသာ ပို၍ လိုလားကြသည်။

"ဒီလို တပ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ရှေ့တန်းမှာ အသက်တွေ အလဟဿ စတေးရုံကလွဲလို့ ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" နာလာသည် စစ်သည်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူတို့၏ ဆုံးရှုံးမှု ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။ သူတို့သည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်ကြသော်လည်း ဤသို့ မကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ သို့မဟုတ် သတ္တိကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၌ မည်သည့် ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်မျှ မရှိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ တခါတရံတွင် ဤစစ်တပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင် တစ်အုပ်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်ကို နားလည်ပြီး ထိုယုံကြည်ချက်အတွက် မိမိ၏ အသက်ကို စတေးရန် မတွန့်ဆုတ်တော့သည့် အခါမျိုးတွင်မှသာ သေခြင်းတရားကို မကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ လေးစားဖွယ် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ သေပြီးသား လူများကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေသော ဤအခြေအနေမှာမူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ဝမ်းနည်း ပူဆွေးစေရုံသာ ရှိသည်။

"ကျွန်မ တစ်ခုခု လုပ်ရမယ်၊ ဒီလူတွေ ပြန်ပြီး ရှင်သန်လာတယ်လို့ ခံစားရအောင် တစ်ခုခု လုပ်ပေးရမယ်" နာလာသည် လှုပ်ရှားနေသော မီးလျှံများကို ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာမျှ မရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ရွာသူမလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရာ သူမ၏ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

သူမသည် သူမ၏ ကလေးဘဝကို ရေးစထရိုမီယာတွင် ကြီးပြင်း ကုန်လွန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် လူအများစုမှာ သူမကို အသိအမှတ်ပြုရန်ပင် ငြင်းဆန်ကြသဖြင့် သူမသည် အခြားသူများနှင့် ထိထိရောက်ရောက် ပြောဆို ဆက်ဆံရခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ အင်တာကမ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်လည်း ပထမမြောက် ဆတ်၏ ဝှက်ဖုံးထားသော အင်အားစုများ မသိရှိစေရန်အတွက် သူမနှင့် သူမ၏ မိခင်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံးနီးပါး လယ်တောထဲတွင်သာ အလုပ်လုပ်ကာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ရစ်ဗားစ်မှာလည်း အခြားသူများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မည်သို့ မြှင့်တင်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် နာလာကို တိုက်ခိုက်နည်းကိုသာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

"စစ်ပွဲမှာ စစ်သည်တွေကို ကွပ်ကဲရတာက တကယ်ပဲ အခက်ခဲဆုံး အလုပ်ပဲ" ဟု နာလာက ပါးလေးများ ဖောင်းအောင်လုပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ အရာအားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ဝဝလင်လင် စားသောက်ချင်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း စစ်ရိက္ခာများမှာ မပေါများလှသည့်အပြင် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကြောင့် သူမ စိတ်ဓာတ်ကျနေရသည်။

နာလာသည် နိုင်ငံနှင့် ပြည်နယ်တို့အကြောင်းကို များစွာ နားမလည်သော်လည်း အင်တာကမ်မှာ အစ္စဘယ်လာ၏ နေရပ်ဖြစ်သည်။ သူမ ငယ်စဉ်က လူနေမှုဘဝ ခက်ခဲသော အချိန်တိုင်းတွင် အစ္စဘယ်လာသည် သူမ အင်တာကမ်၌ ရှိစဉ်က အကြောင်းများကို နာလာအား ပြောပြလေ့ရှိသည်။

"အကယ်၍ အင်တာကမ်သာ ပျက်စီးသွားရင် မေမေ အရမ်း ဝမ်းနည်းမှာပဲ" ဟူသော အတွေးဖြင့်သာ နာလာသည် လူဝင်၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုင်းစ်သည် မီးပုံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ရင်း နာလာကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော၊ စစ်ပညာ လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဤတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် ဤနေရာတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသောအခါတွင် သူမသည် တကယ်ပင် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့နေရသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ထွက်ပြေးရန်ဟူသော အတွေးမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

"လှပလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်လေးပဲ" ဟု ရိုင်းစ်က တိတ်တဆိတ် တွေးတောမိသည်မှာ "သူမကို စစ်ပွဲက မဖျက်ဆီးပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်မိတယ်..."

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများနှင့် ကြောက်လန့်တကြား အော်သံများကြောင့် နာလာ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေမှုများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

"ရွာထဲကနေ အော်သံတွေ ကြားနေရတယ်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီထင်တယ်" နာလာသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။ ရွာသို့ စတင်ရောက်ရှိစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော မကောင်းသော ခံစားချက်မှာ စိတ်ကူးယဉ်မှု မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးမယ်၊ ကျန်တဲ့သူတွေက ကိုယ့်နေရာမှာပဲနေပြီး အမိန့်ကို စောင့်ကြ" နာလာက ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နိုက်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ စင်ကြယ်ဖြူစင်သော ဓားသွားသည် မီးပုံမှ လှုပ်ရှားနေသော မီးလျှံများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသဖြင့် လက်နက်ကိုယ်တိုင်က မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးတောက်နေသော ဓားကို ကိုင်စွဲထားသည့် သံချပ်ကာဝတ် မိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်သည် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထင်ဟပ်သွားပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုကို နှိုးဆွပေးလိုက်သည်။

"လက်ခံပါတယ်" နာလာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် လူအတော်များများက ဗီဇအရ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် နာလာသည် သူတို့ကို စောင့်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ မြင်းဖြူကို ချည်ထားသော ကြိုးကို အမြန်ဖြေလိုက်ပြီး မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ရွာဆီသို့ အမြန်စီးနင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မြင်းစီးထွက်ခွာသွားသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ရိုင်းစ်က နောက်ကလိုက်ရန် မဆုံးဖြတ်ဘဲ အမိန့်ကို ထိန်းသိမ်းရန် စခန်း၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အခြေအနေ ဖြစ်ပွားလာသောအခါတွင် ဤစစ်တပ်သည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေရုံသာမက စီမံခန့်ခွဲမှုမှာလည်း အလွန် ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။

မှူးမတ်များ ခေါ်ဆောင်လာသော ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များအားလုံးမှာ သူ၏အမိန့်ကို ကြားကြသော်လည်း သူတို့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သူတို့၏ သခင်များကို ကာကွယ်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး ရိုင်းစ်၏ အမိန့်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဖွဲ့တိုင်းတွင် ကိုယ်စီ ခေါင်းဆောင်များရှိနေပြီး အမိန့်များ အသီးသီး ပေးနေကြသည်။ ထို့အပြင် မှူးမတ်တစ်ဦးမှာ ဆူညံသံများကို သတိပြုမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး ကိုလိုမီယာကို ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပြီ၊ ရိုယပ်စ်မှ စစ်သည်များ ရောက်လာပြီး သူ၏လူများကို ပြန်ခေါ်သွားချင်နေကြပြီဟု အော်ဟပ်တော့သည်။ ဤအချက်က စခန်း၏ အခြေအနေကို လုံးဝ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေသည်။

နာလာ ရှိနေစဉ်က သူမသည် နည်းပညာအရ တပ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် အဆင်ပြေနေသေးသော်လည်း နာလာ ထွက်ခွာသွားသောအခါတွင် မှူးမတ်များထဲမှ မည်သူမျှ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အမိန့်ကို မနာခံလိုကြပေ။ အကယ်၍ တကယ်ပင် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှု ရှိနေပါက ဤစစ်တပ်တစ်ခုလုံးမှာ မလွဲမသွေ ချေမှုန်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ရိုင်းစ်သည် နာလာကို ကူညီရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့ကိုသာ စေလွှတ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လက်အိတ်ဖြူတစ်ဖက်ကို ထုတ်ယူ၍ ထိတ်လန့်နေသော မှူးမတ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး အော်ဟပ်လိုက်သည်မှာ "ဗိုင်းကောင့် မာဂါဒင်း၊ ခင်ဗျားဟာ မှူးမတ်တွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အခုလောက်အထိ အရှက်ခွဲနေတာ တော်လောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"

ရိုင်းစ်သည် သူ၏ဓားကို သူ၏ ရှေ့တည့်တည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ချလိုက်ပြီး ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်မှာ "အကယ်၍ ခင်ဗျားက နောက်ဆုတ်ဖို့ပဲ ဇွတ်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မှူးမတ်အချင်းချင်း ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ စိန်ခေါ်တယ်"

"မျက်ရည်တွေ၊ နှပ်တွေနဲ့ ပေကျံနေတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းကို ကျွန်တော် ဘာမှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဖြတ်ပစ်မယ်၊ ခင်ဗျားဟာ ခင်ဗျားရဲ့ အရှက်ရစရာတွေကို သေခြင်းတရားဆီ ယူဆောင်သွားပြီး မာဂါဒင်း မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း" ရိုင်းစ်သည် သူ၏ဓားကို ပြန်ဆွဲယူပြီး အသံကို မြှင့်လိုက်ကာ "ကဲ ပြောစမ်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာလဲ"

ရိုင်းစ်၏ အပြုအမူက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ ဗိုင်းကောင့် မာဂါဒင်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လက်အိတ်ဖြူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကောက်ယူမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြပေ။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ရိုင်းစ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်မှာ "တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး ကိုယ့်အဖွဲ့နဲ့ကိုယ် စုဝေးပြီး ကိုယ့်နေရာမှာပဲ နေကြ။ အမိန့်ကို လိုက်နာပြီး သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်နေကြ၊ ရှေ့တန်းကနေ အမိန့်ပေးတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ရွာထဲကို ဝင်မယ်... ဒါမှမဟုတ် စနစ်တကျ နောက်ဆုတ်မယ်"

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နာလာသည် သူမ၏ နိုက်ဓားကို ကိုင်စွဲကာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာကို ရှာဖွေရန် ရွာထဲသို့ မြင်းစီးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ နဂါးသွေး၏ အစွမ်းကြောင့် သူမသည် မှောင်မိုက်နေသည့် ကြားတွင်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ဦးသည် လူသေအလောင်းတစ်ခု၏ အပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး တစ်ခုခုကို တဆက်တည်း ကိုက်ခဲဝါးစားနေသည်ကို သူမ အမြန် သတိပြုမိသွားသည်။

နာလာ ရောက်ရှိလာသည်ကို သိရှိသွားပုံရသော ထိုလူသည် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မည်းနက်ပြီး ခြောက်ကပ်နေသော မျက်နှာနှင့်အတူ အသားစ အမြောက်အမြား ပုပ်သိုးနေသည့် အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်အသွင်အပြင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီရစ်သမ်က..." နာလာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုလူသည် အပင်များ သို့မဟုတ် တီကောင်များ၏ ရစ်သမ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေပြီး ဝိညာဉ်၏ ခံစားချက် လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် တကယ့် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်ပင် ဖြစ်သည်။