အခန်း ၄ - ရှေ့ဆက်ရန် မှန်ကန်သောလမ်းစဉ်

နောက်ဆုံးတော့ ငါဟာ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ သက်ရှိတွေကို တွေ့ခဲ့ပြီပေါ့ လေ ။

ဝမ်ယွမ် သည် သူ၏ရှေ့မှ အလောင်းထံမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အဖြူရောင်မြူခိုးတန်းလေးကို စုပ်ယူပြီးသည်အထိ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီးနောက်မှသာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် လွင့်မျောသွားခဲ့သည် ။

အဖြူရောင်မြူခိုးများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေပေသည် ။ သူသည် နေရောင်အောက်သို့ မသွားလျှင်ပင် သို့မဟုတ် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နေလျှင်ပင် ထိုမြူခိုးများမှာ အမြဲတမ်း အသုံးပြုခြင်း ခံနေရသည် ။

အကယ်၍ အခြားသော ဝိညာဉ်များသာ တကယ်ရှိခဲ့လျှင် သူတို့ ဘယ်လိုရှင်သန်နေကြမလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ စဉ်းစားလို့မရနိုင်ဘူး ။ ဝမ်ယွမ် သည် လွင့်မျောနေရင်း တွေးတောနေမိသည် ။ ဒါဟာ စွမ်းအားနိမ့်ပါးတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေလို့များလား ။

အကယ်၍ ဝမ်ယွမ် သည် ကျီးကန်း တစ်ဆယ့်သုံးကောင်နှင့် စိတ်ချင်း မတော်တဆ ဆက်သွယ်မိပြီး သူ၏အသိစိတ် ပြန်မရခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ကျီးကန်းများမှာ ဗီဇမပြောင်းလဲဘဲ သူ့အတွက် အခြားသက်ရှိများကို အမဲမလိုက်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ အဖြူရောင်မြူခိုးများမှာ အကြိမ်ကြိမ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။ အသိစိတ်မရှိသော အခြားဝိညာဉ်များ မည်သို့ရှင်သန်နိုင်မည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်ချေ ။

လူသားတစ်စုနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ ဝမ်ယွမ် သည် သူတို့ကို ယခုအချိန်တွင် ဆက်သွယ်ရန် အစီအစဉ်မရှိသေးပေ ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးသည့် ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည် ။ ၎င်းမှာ ဆက်သွယ်ရေးပင် ဖြစ်သည် ။

ဤသည်မှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည် ။ ထိုလူသားများသည် လူဖြူများနှင့် တူသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီကို မျိုးဗီဇ စစ်ဆေးခြင်းမပြုဘဲ သူတို့သည် ဝမ်ယွမ် သိခဲ့သော လူသားမျိုးနွယ်များနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်ဟု အာမမခံနိုင်ချေ ။ ထို့ပြင် သူတို့ပြောနေသော ဘာသာစကားမှာလည်း ဝမ်ယွမ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ဘာသာစကား ဖြစ်နေသည် ။

သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုအရဆိုရင် သူတို့ဟာ ကျီးကန်းတွေအပေါ် မကောင်းတဲ့ သဘောထား ရှိပုံရတယ် ။ ဝမ်ယွမ် သည် ကျီးကန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလူများ၏ မျက်နှာတွင် သားကောင်တွေ့သည့် ဝမ်းသာမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ စက်ဆုပ်ရွံရှာသည့် အမူအရာများ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည် ။

စုစုပေါင်း ရှစ်ယောက် ရှိတာပဲ ။ သူတို့ဟာ ကျီးကန်းတွေအတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ် ။ ဝမ်ယွမ် သည် မိုက်မဲစွာ မလှုပ်ရှားရဲဘဲ ဤကျီးကန်း တစ်ဆယ့်သုံးကောင်ထဲမှ မည်သည့်အကောင်ကိုမျှ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ ။ ဗီဇပြောင်းကျီးကန်းများကို အမြောက်အမြား မထုတ်လုပ်နိုင်သေးမီအထိ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အလွန် သတိကြီးစွာ ထားရမည် ဖြစ်သည် ။

ညဘက် တောရိုင်းမြေရိုင်း ဒေသမှာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေသည် ။ ညဘက်တွင် အမဲလိုက်သော တိရစ္ဆာန်များ ရှိနေရုံသာမက လူသားတို့၏ အမြင်အာရုံမှာလည်း များစွာ အကန့်အသတ် ရှိနေသည် ။ မီးမရှိသော လူတစ်ယောက်အတွက် နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းကို မြင်တွေ့ရရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည် ။

လူရှစ်ယောက်ပါသော အမဲလိုက်အဖွဲ့မှာ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော အခြေအနေဖြင့် မီးပုံဘေးတွင် စုရုံးနေကြသည် ။ အကြောင်းရင်းမသိရဘဲ ယခုနှစ်တွင် သူတို့ရှာဖွေနိုင်သော သားကောင်အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးနေသည် ။ သုံးရက်ကြာ အမဲလိုက်ပြီးသည့်တိုင်အောင် သူတို့ဖမ်းမိသော သားကောင်များမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် စားသုံးရန်အတွက်သာ လုံလောက်သည် ။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့သည် ရွာ၏ တာဝန်ကို မည်သို့ ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်မည်နည်း ။

အဲဒီအကြောင်းတွေ အများကြီး မတွေးကြနဲ့တော့ ။ အားလုံးပဲ အမြန်အိပ်ကြစို့ ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ တောထဲကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားကြမယ် ။ အဲဒီကျရင်တော့ သားကောင်တွေ အများကြီး တွေ့မှာပါ ။ မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့် လူဖြစ်သော ဒက်စ် က အဖွဲ့သားများကို အားပေးလိုက်သည် ။

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ကြပြီး မီးပုံဘေးတွင် အလျင်အမြန် အိပ်ပျော်သွားကြသည် ။ လူငယ်လေး ကိုမိုရော့စ် တစ်ဦးတည်းသာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေသည် ။ ဤသည်မှာ သူ အမဲလိုက်အဖွဲ့နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူသည် ဘာမှမတတ်သည့် လူသစ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း အမှားအယွင်းများသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည် ။ ရလာသော သားကောင်များကလည်း နည်းပါးနေသဖြင့် ကိုမိုရော့စ် သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်များ ခံစားနေရသည် ။

မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ပိုကောင်းလာမှာပါ ။ ကိုမိုရော့စ် သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ရင်း မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည် ။

သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝမ်ယွမ် က လွင့်မျောနေသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ ။ ကျီးကန်းများထံမှ သူ ရရှိသော အချက်အလက်များမှာ သူ၏ အာရုံခံနယ်ပယ်မှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့ရသည်နှင့် များစွာ ကွဲပြားနေသဖြင့် သူသည် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု အသစ်အချို့ကို ရရှိခဲ့သည် ။

ထိုလူများ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း အဖြူရောင် မြူခိုးလွှာလေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်သည် ။ သို့သော် သူ စုပ်ယူနေကျ မြူခိုးများနှင့် မတူသည်မှာ ထိုမြူခိုးများတွင် ပိုင်ရှင်များ၏ စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ် ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဝမ်ယွမ် က အနားသို့ ကပ်ရန် ကြိုးစားသည့်အခါ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ မြူခိုးများနှင့် ထိုလူများ၏ မြူခိုးများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်ဖျက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည် ။

ဒါက ဘာလဲ ။ ယန် စွမ်းအင်လား ။

ဝမ်ယွမ် သည် အခြား တိရစ္ဆာန်များ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင်မြူခိုးများ ရှိနေသည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ လူသားများတွင်သာ ရှိတတ်သော အရာလား သို့မဟုတ် ဤလူသားများသည် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသလား ဆိုသည်ကို သူ မသိနိုင်ပေ ။

သူသည် ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကို စခန်း၏ အပေါ်သို့ ပျံသန်းစေပြီး အပေါ်မှနေ၍ အညစ်အကြေးများကို စွန့်ချခိုင်းလိုက်သည် ။ အဖြူရောင် အရာဝတ္ထုများ ကျဆင်းလာသည့်အခါ ဝမ်ယွမ် သည် သူ၏ အားနည်းသော စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုအရာများ၏ ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ရာ လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲသို့ အနည်းငယ် ဝင်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်လိုက်သည် ။

ထိုလူမှာ ချက်ချင်းပင် နိုးလာပြီး ထိုငှက်နှင့် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည် ။ သို့သော် သူသည် အော်ဟစ်ခြင်း မပြုဘဲ ကင်းစောင့်နေသောသူကို ဘာဖြစ်သည်ကို ပြောပြပြီးနောက် မီးတုတ်ကို ကိုင်ကာ မျက်နှာသစ်ရန်အတွက် မလှမ်းမကမ်းရှိ စမ်းချောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည် ။

လမ်းတွင် သူ၏ ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း အအေးမိရုံသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ ။ စမ်းချောင်းရှိ ရေမှာ သန့်ရှင်းသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် ရေကို လက်ဖြင့်ခတ်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည် ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ခု ကပ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည် ။ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဘေးသို့ လိမ့်ပြီး ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည် ။

အမည်းရောင် ခြေသည်းတစ်စုံက သူ၏ ပါးစပ်ကို အတိအကျ ညှစ်ထားလိုက်သဖြင့် သူသည် အကူအညီတောင်းရန် မအော်နိုင်တော့ချေ ။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသော ကျီးကန်းများကလည်း သူ၏ ခြေလက်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ဖိနှိပ်ထားကြသည် ။ သူသည် ရှိသမျှ အားအင်ဖြင့် ရုန်းကန်သော်လည်း ကျီးကန်းများ၏ သန်မာသော ဖမ်းဆုပ်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ ။

ဝမ်ယွမ် သည် အခြားကမ္ဘာမှ လဲကျနေသော လူသားကို ကြည့်ရင်း ထိုလူမှာ တဖြည်းဖြည်း အားအင်ကုန်ခမ်းလာသည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်ရှိ စိတ်ဆန္ဒပါသော မြူခိုးလွှာမှာလည်း အားနည်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည် ။

မထိန်းချုပ်နိုင်သော အလိုဆန္ဒတစ်ခုမှာ ဝမ်ယွမ် ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ရန် သူ့ကို တိုက်တွန်းနေသည် ။

ဝမ်ယွမ် သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကျီးကန်းများကို လုပ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည် ။ ကျီးကန်းများ၏ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော နှုတ်သီးများဖြင့် ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို အထပ်ထပ် အခါခါ ထိုးဆိတ်လိုက်သည့်အခါ လည်ချောင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည် ။

ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖြူရောင် မြူခိုး အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာသည် ။ ပမာဏမှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် ဝမ်ယွမ် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း စုပ်ယူလိုက်သော ပမာဏမှာပင် တစ်နေ့တာလုံး အသုံးပြုရန် လုံလောက်နေသည် ။ ထို့ထက်ပိုသော မြူခိုးများလည်း ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည် ။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ယွမ် ၌ သူ၏ ဝိညာဉ် အသိစိတ်မရသေးမီ အချိန်က မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ပေါ်လာသည် ။

သူ ပထမဆုံး ပေါ်ပေါက်လာစဉ်က သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လေးဆယ်မှ ငါးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ ပျောက်ကွယ်နေပြီး ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများမှာလည်း မကြာမီ ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားခဲ့ရသည် ။ သူ၏ ရုပ်အလောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖြူရောင် မြူခိုး အမြောက်အမြားကြောင့်သာ သူသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤလူနှင့် သက်ဆိုင်သော မှတ်ဉာဏ် အနည်းငယ်မှာ ဝမ်ယွမ် ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည် ။

အဖြူရောင် မြူခိုးများအပြင် ကျီးကန်းများထံမှ ရရှိသော အေးမြသည့် စွမ်းအားများနှင့် ဆင်တူသည့် စွမ်းအား အချို့လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဝမ်ယွမ် ၏ ဝိညာဉ်ကို အမြဲတမ်း ကုသပေးနေသည် ။ သို့သော် ထိုအေးမြသော စွမ်းအားထဲတွင် အခြားသော အရာတစ်ခုလည်း ရောနှောပါဝင်နေသည် ။

ငါ ဘာလို့ သေရမှာလဲ ။ ဘာလို့ ငါ ဖြစ်နေရတာလဲ ။

ငါ ဆက်ပြီး ရှင်ချင်သေးတယ် ။ တခြားသူတွေပဲ သေလိုက်ကြစမ်း ။

သူ စုပ်ယူလိုက်သော မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် အထင်ရှားဆုံး အပိုင်းမှာ ထိုလူ မသေဆုံးမီက မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ဒေါသ ၊ ရန်ငြိုး ၊ မကျေနပ်မှု ၊ ကြောက်ရွံ့မှု တို့အပြင် ဘဝအပေါ် ထားရှိသော နက်ရှိုင်းသည့် ချစ်ခြင်းနှင့် မုန်းတီးခြင်း စသည့် ခံစားချက် အမျိုးမျိုးတို့ပင် ဖြစ်သည် ။

ငါ့ရဲ့ အာရုံခံနယ်ပယ်နဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေဟာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီ ။ အခုဆိုရင် ဒီနေရာရဲ့ ဘာသာစကားကိုလည်း ငါ နားလည်လာပြီ ။ သေဆုံးသွားသော လူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ခံစားရင်းနှင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပြန်လည် ပြည့်စုံလာသည်ကို သိရှိလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယွမ် သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တွေးလိုက်သည် ။ ဒါဟာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု အဆင့်တက်ဖို့အတွက် မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ ။

အကယ်၍ ငါသာ ကျန်တဲ့ ခုနစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရင် ငါ့ဝိညာဉ်ကို အပြည့်အဝ ပြန်ဖြည့်ဖို့ လုံလောက်မှာလား ။ ဝမ်ယွမ် ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဖြူရောင် မြူခိုးများသည် သူ၏ ခံစားချက်နှင့်အတူ တုံ့ပြန်လာပြီး အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည် ။

သေဆုံးသွားသော လူ၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ခံစားချက်များသည် ဝမ်ယွမ် ကို တိုက်စားနေပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် အခြားလူများကိုပါ သတ်ဖြတ်ရန် ဝမ်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပေါ်လာသည် ။ သို့သော် ဝမ်ယွမ် သည် ထိုမိုက်မဲသော အတွေးများကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည် ။

အကယ်၍ ဒါဟာ အရင်က အသိစိတ်မရှိတဲ့ ငါသာဆိုရင် ဒီအတွေးနောက်ကို လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ သတ်ပစ်မိလိမ့်မယ် ။

သို့သော် ကျီးကန်း တစ်ဆယ့်သုံးကောင်၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် ဝမ်ယွမ် သည် ယခုအခါ အသိစိတ်ရှိပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိနေပြီ ဖြစ်သည် ။ သူသာ ဤစိတ်လိုက်မာန်ပါ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် နောက်သို့ လိုက်နေမည်ဆိုပါက သူသည် သတ်ဖြတ်ရန်သာ သိသော ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သည့် ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည် ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။