အခန်း ၂၉ - နောက်ဆုံးမှတ်ချက်

"ကျွန်မတို့ကြောင့် လူတွေအများကြီး စတေးခဲ့ရပြီးပြီ" အစ္စဘယ်လာက နာကျင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။ "ဘုန်းတော်ကြီး ဘူကီတယ် ကျွန်မရှေ့မှာတင် သေဆုံးသွားတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က ကျွန်မကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်"

"သခင်မကြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်!" ခရစ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဟိုလူအ ဘူကီတယ်လို မဟုတ်ဘူး!"

"ရှင်...!" အစ္စဘယ်လာက ခရစ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘူကီတယ်က သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကြောင့် သခင်မကြီးကို ခေါ်သွားချင်ခဲ့တာ။ သူက ကယ်တင်ထိုက်သူ မှန်သမျှကို လက်ကမ်းကူညီချင်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခု သခင်မကြီးကို ကြည့်ပါဦး၊ သခင်မကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် လက်လျှော့ထားပြီပဲ၊ သခင်မကြီးဟာ ဘူကီတယ်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းနဲ့ မထိုက်တန်တော့ဘူး"

"ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်တစ်ခုကို လက်ခံထားတဲ့ ကြေးစားစစ်သည်တစ်ယောက်ပဲ၊ သခင်မကြီးကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် တာဝန်တစ်ခုထက် မပိုဘူး။ သခင်မကြီးရဲ့ ဆန္ဒကို ကျွန်တော် ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး။ သခင်မကြီးက ကယ်တင်ခံချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မခံချင်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သခင်မကြီးကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမှာပဲ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘူကီတယ်က ဒီအလုပ်အတွက် သူ့ရဲ့ အသက်နဲ့ အဖိုးအခ ပေးချေခဲ့ပြီးပြီ!" ခရစ်သည် လှည့်ထွက်သွားရင်း အလွန်ပင် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည် - "ဒါကြောင့်လည်း ဘာတွေပဲ လုပ်ဆောင်ရပါစေ ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်မှာပဲ၊ အဲဒီလိုလုပ်မှသာ ဟိုလူအ ပေးချေခဲ့တဲ့ အဖိုးအခနဲ့ ထိုက်တန်မှာ ဖြစ်တယ်!"

အစ္စဘယ်လာသည် ထွက်ခွာသွားသော ခရစ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ဘဝကံကြမ္မာသည် အမြဲတမ်း နိမ့်တုံမြင့်တုံ ရှိခဲ့သည်။ မှူးမတ်မျိုးနွယ်အဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း မိသားစုတွင်း ပဋိပက္ခများကြောင့် နယ်စပ်ရှိ ကော်ချီကျေးရွာလေးတစ်ခုသို့ တစ်ဦးတည်း ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။

သူမသည် ချစ်ရသူနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားစဉ်မှာပင် သူမ၏ ချစ်သူမှာ သူမရှေ့၌ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူကို တစ်ဦးတည်း ဖွားမြင်ခဲ့ရပြီး မိစ္ဆာ၏ အရိပ်မည်းအောက်တွင် ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်၍ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ အစ္စဘယ်လာသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပါက၊ ပြုစုရမည့် သမီးလေးသာ မရှိခဲ့ပါက၊ ဂျေကော့ဗ်သည် မသေဆုံးမီ သူမကို ဆက်လက် အသက်ရှင်ရန် ဆန္ဒမပြုခဲ့ပါက သူမသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မေမေ မငိုပါနဲ့၊ အရာအားလုံး မကြာခင် ပြီးဆုံးတော့မှာပါ" နာလာက သူမ၏ မိခင်ကို ဖက်၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် ကျီးကန်းလူသား နှစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှနေ၍ အစ္စဘယ်လာတို့ သားအမိကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

"အစ္စဘယ်လာက ကြောက်ရွံ့ပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလို့ ငါထင်ထားတာ၊ အခုတော့ သူမမှာ ထွက်ပြေးချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ပြန်ရှိလာပုံရတယ်" ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီလာ စွန့်စားသူဆီက မျှော်လင့်နိုင်တဲ့ အရာလို့ပဲ ပြောရမလား?"

"ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါလည်း ဒီဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခွင့် ရတော့မှာပဲ" အခြားတစ်ဦးက ထိုရလဒ်ကို ကျေနပ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းလုပ်ချင်ရင်လည်း လုပ်ပါ နိုဇာဒက်စ်၊ သူက မင်းရဲ့ အားကျရတဲ့သူ မဟုတ်လား၊ သူ့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကြောင့်ပဲ မင်း စွန့်စားသူ ဖြစ်လာခဲ့တာလေ ဟုတ်တယ်မလား?" အခြား ဝတ်ရုံနက်ဝတ်မှာ အစ္စဘယ်လာရှိရာသို့ ဦးတည်ရင်း ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်သည် - "အစ္စဘယ်လာရဲ့ ဘေးကင်းရေးကိုတော့ ငါတို့ တာဝန်ယူမယ်၊ သူတို့က အရှင်မြတ် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတဲ့ သူတွေပဲ။ ဒီစွန့်စားသူအပြင် သူတို့ကို ခေါ်သွားချင်တဲ့ တခြားသူတွေလည်း ရှိနေနိုင်သေးတယ်"

"နားလည်ပါပြီ ခေါင်းဆောင် ယာ့ဒ်လေ" နိုဇာဒက်စ်က တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ခရစ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားကျရသူပါ၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်နေဂါရီရဲ့ ကောင်းချီးနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို ကျွန်တော် အသေအချာ အနိုင်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်အားကျရတဲ့သူကို ပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ရိုသေမှုဆိုတာ ကိုယ်တိုင် အနိုင်ယူပြလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား!"

ကိုမိုရော့စ်သည် ခရစ်နှင့် ကျီးကန်းလူသားများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆုတောင်းခြင်းကိုသာ ဆက်လက် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ကျီးကန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မြင့်မြတ်သည့် ရုပ်တုကို ကြည့်ရင်း ကိုမိုရော့စ်သည် သူ၏စိတ်ကို ထုံထိုင်းသွားစေရန် ထပ်တလဲလဲ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူပိုင်ဆိုင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင် အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သူ၏နောက်ကွယ်မှ ခြေသံများကြောင့် ကိုမိုရော့စ် ခဏတာမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည် စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်၍ အတွင်းသို့ ဝင်လာသော ချောမောသည့် လူငယ်လေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ ရုပ်သွင်မှာ သူနှင့် ဆင်တူနေပြီး သွေးနွယ်ချင်း နီးစပ်မှုကြောင့် ကိုမိုရော့စ်၏ စိတ်တွင် ခဏတာမျှ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါ မင်းဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး" ကိုမိုရော့စ်သည် အရာအားလုံးကို လက်လျှော့လိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျက်ယွင်းနေသော အပြုံးတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့သည်။ "ဒါဟာ နေ... အရှင်မြတ်ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ပြက်လုံးတစ်ခုလား?"

"ကျွန်တော်က အားနေတာနဲ့ ရောက်လာတာပါ" နိုအာက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူနှင့် ဤသူ၏ ပတ်သက်မှုကို သိရှိထားသော်လည်း၊ ဘာတွေ ဖြစ်တော့မည်ကို အတိအကျ သိနေသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ကိုမိုရော့စ်၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကြောက်တတ်သော လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအချိန်အထိပင် အရှင်မြတ်၏ အမည်ကို တိုက်ရိုက် မခေါ်ရဲသေးပေ။ သူ၏ ထိတ်လန့်မှုအတွင်း၌ လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်က အချိန်များဆီသို့ သူပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိုက်ကွန်ဖြင့် ထောင်ဖမ်းထားသော ကျီးကန်းအုပ်ကြီးကို လက်ထဲမှ လေးဖြင့် ရင်ဆိုင်နေစဉ်၊ ဦးလေးဖြစ်သူ ဒက်စ်မှာ ဘေးတွင် လဲကျနေခဲ့ပြီး ပါးစပ်မှ သွေးမည်းများ စီးကျလျက် ကျီးကန်းများကို သတ်ရန် သူ့အား အော်ဟစ် အားပေးခဲ့သည်။ ထိုစကားများက သူ့အား နောက်ဆုံး မြှားချက်ကို ပစ်ခတ်နိုင်ရန် သတ္တိများ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် ငါးဖမ်းပိုက်ကွန်မှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်၊ မဟုတ်ပါ... ထိုမိစ္ဆာသည် ကျီးကန်းများအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရက်စက်ပြီး နိမိတ်မကောင်းသော ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရရုံမျှဖြင့် ကိုမိုရော့စ်၏ သတ္တိများအားလုံး လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ!!" ကိုမိုရော့စ်သည် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေထဲမှာတောင် မင်းကို ငါမခုခံနိုင်တော့ဘူးလား၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးထဲမှာတောင် မင်းကို ဆန့်ကျင်ဖို့ မတွေးရတော့ဘူးလား!?"

"လူအ၊ မင်းဟာ ငါ့ထံမှာ ဦးညွှတ်ထားပြီးသား မဟုတ်လား? ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို အခုထိ ကြောက်နေရသေးတာလဲ?" ဝမ်ယွမ်သည် အလောင်းများကြားတွင် ရပ်လျက် ပြုံးနေခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် သူသည် ရိုင်းစိုင်းသော အလှတရားနှင့် ဖော်ပြ၍မရသော ဆွဲဆောင်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

ထိုဆွဲဆောင်မှုကြောင့်ပင် လူများစွာတို့သည် သူ့ထံတွင် အညံခံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကော်ချီလူမျိုးများ၊ ကန့်တ်လူမျိုးများ၊ ကြေးစားစစ်သည်များ၊ ကုန်သည်များ၊ ထင်ရှားသော စွန့်စားသူများနှင့် သစ္စာရှိသော ဘုန်းတော်ကြီးများပင်လျှင် ဤတည်ရှိမှု၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ထိုသို့ ခံစားရလေလေ ကိုမိုရော့စ်မှာ ပို၍ နာကျင်ရူးသွပ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမိစ္ဆာကို တောရိုင်းမြေမှ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကော်ချီလူမျိုးများကြားသို့ ပျံ့နှံ့စေခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ပင် ကိုမိုရော့စ်မှာ အထီးကျန်ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အမည်ခံ "ခေါင်းဆောင်" တစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှိနေခဲ့ကာ အချိန်မရွေး စွန့်ပစ်ခံရနိုင်သော စမ်းသပ်ခံ သက်ရှိတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းဟာ သိပ်ကို အသိဉာဏ်နည်းတာပဲ ကိုမိုရော့စ်" ဝမ်ယွမ်သည် ကိုမိုရော့စ်ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ နာကျင်နေတယ်၊ ဝမ်းနည်းနေတယ်ဆိုရင် အဲဒီ အရေးမပါတဲ့ အရာတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ငါ့ထံမှာ လုံးဝ အညံခံလိုက်စမ်းပါ။ အဲဒီအခါမှာ မင်းကို နှိပ်စက်နေတဲ့ အရာအားလုံးဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပါလိမ့်မယ်"

ဝမ်ယွမ်သည် ကိုမိုရော့စ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်၍ သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ ကိုမိုရော့စ်။ ငါ့ရဲ့ ကရုဏာတော်ကြောင့် မင်းအတွက် တခြားသော ရွေးချယ်စရာတွေ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးပြီးပြီ၊ ဒါကြောင့် မင်း ဘာကိုပဲ ရွေးချယ်ပါစေ မင်း ထပ်ပြီး နာကျင်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"အားဟားဟား!" ကိုမိုရော့စ်သည် ဝမ်ယွမ် ဆန့်တန်းထားသော လက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဝမ်ယွမ် ပြောခဲ့သလိုပင် သူသည် သေခြင်းတရားမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာမရှိသည့် ထောင့်တစ်ခုသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်ထဲမှ ရုန်းထွက်၍ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည့်အခါ သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ ဝမ်ယွမ် မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ ညီငယ်လေး နိုအာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ညီလေး၊ မင်း လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဖေ့ကို ငါ့ကိုယ်စား တောင်းပန်ပေးပါဦး!" ကိုမိုရော့စ်သည် နိုအာကို ဖက်လျက် သူ၏ နောက်ဆုံးစကားကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ့၌ ကြောက်ရွံ့စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ဓားမြှောင်ဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီးနောက်၊ နိုအာသည် ကိုမိုရော့စ်၏ အလောင်းကို မည်သည့် ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရှင်မြတ်၏ သွန်သင်ချက်အတိုင်း ကိုမိုရော့စ်၏ နှလုံးသားမှ စီးကျလာသော ရွှေရောင်သွေးများကို စုဆောင်းလိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာသော ကျီးကန်းလူသားများကို ပြောကြားလိုက်သည်မှာ - "ရာဇဝတ်သား ခရစ်မိုဒိုကို ဒီဒေသရဲ့ ဝရမ်းထုတ်စာရင်းမှာ ထည့်လိုက်ပါ။ ပြစ်မှုကတော့ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း ကိုမိုရော့စ်ကို သတ်ဖြတ်မှုပဲ"

"မင်းဟာ နောက်ဆုံးတော့ သစ္စာရှိမှုကို ပြသသွားနိုင်ခဲ့ပြီပဲ ကိုမိုရော့စ်" ဝမ်ယွမ်သည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ရပ်လျက် ကျီးကန်းများ ဝိုင်းအုံနေသော ပုပ်ပွနေသည့် အလောင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းအတွက် နောက်ဆုံး မှတ်ချက်တစ်ခု ပေးခဲ့ပါသည်။