အခန်း ၂၇ - နောက်ဆုံးတိုးတိုးသံ (၃)

"ဂတ်!" ဘူကီတယ်သည် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။ "ငါမသိလိုက်ဘဲ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကိုလည်း ပိုးမွှားတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီလား"

ဘူကီတယ်သည် သူ၏ဓားကို လွှတ်ချလိုက်သောအခါ သူ၏လက်များတွင် ဒဏ်ရာများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အဆိုပါ ဒဏ်ရာများမှတစ်ဆင့် ပိုးမွှားအမြောက်အမြားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့အရှင်မြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်က တခြားသူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ စွမ်းအားတွေ ပေးသနားထားတယ်၊ ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးတော်!" သူသည် သွေးမည်းများကို အန်ထုတ်နေရသော်လည်း ဘူကီတယ်၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာနေခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြူဖွေးသော အခိုးအငွေ့ အမြောက်အမြားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးတော်က ဒဏ်ရာတွေကို ပျောက်ကင်းစေပြီး ရောဂါဘယတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတာပဲ" ဝမ်ယွမ်သည် သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားဘဲ ဘူကီတယ်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပိုးမွှားများကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "မင်းလည်း နားလည်သွားပြီလို့ ငါထင်ပါတယ်၊ ပိုးမွှားတွေက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း တော်တော်များများကို စားသုံးပြီးသွားပြီမို့ သူတို့ဟာ မင်းရဲ့ အစားထိုးလို့မရတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ဒီလိုမျိုး အတင်းအဓမ္မ ဖယ်ရှားလိုက်တာက ပိုးမွှားတွေရဲ့ ဘေးရန်ကနေ မင်းကို လွတ်မြောက်စေနိုင်ပေမဲ့ မင်းဟာ သေခြင်းတရားနဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး"

"မိစ္ဆာ! မင်း ဘာကို ပြောချင်တာလဲ!?" ဘူကီတယ်သည် နေဂါရီကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ စတင်ပွင့်ဟလာပြီး အနက်ရောင် သွေးများသည်လည်း မရပ်မနား စီးကျလာခဲ့သည်။

"ငါ့ထံမှာ အညံခံလိုက်စမ်းပါ!" ဝမ်ယွမ်သည် ဘူကီတယ်ထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး - "ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးတော်ကတောင် မင်းရဲ့ လက်ရှိဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး!"

"ဒါကြောင့် ငါ့ထံမှာ အညံခံပါ၊ ငါ့ရဲ့ ပိုးမွှားတွေကို မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဝင်ခွင့်ပြုပါ၊ ငါ့ထံမှာ ဦးညွှတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကောင်းချီးကို ခံယူပါ၊ ပြီးရင် ပိုးမွှားတွေနဲ့ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါ။ ငါ့ရဲ့ ပိုးမွှားတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ မင်း ဆက်လက် အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်"

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို စိန်ခေါ်နေတာလား မိစ္ဆာ!" ဘူကီတယ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြူစင်သော သင်္ကေတ ငါးခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကယ်တင်ခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်း၊ နားလည်ခြင်း၊ တရားမျှတခြင်းနှင့် ရှင်သန်ခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

"မင်း ဒေါသထွက်နေတယ်၊ မင်းရဲ့စိတ်တွေ တုန်လှုပ်နေတယ် မဟုတ်လား" ဝမ်ယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကို အကန့်အသတ်မရှိ ရှည်ထွက်စေကာ ပိုးမွှားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အနက်ရောင် အသားမျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ဘူကီတယ်ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "မင်းဟာ သေမှာကိုလည်း ကြောက်နေတယ် ဘုန်းတော်ကြီး၊ မင်းရဲ့ အရှင်မြတ်က သေခြင်းတရားကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို မင်းကို ပေးမထားဘူးလေ"

"မင်းဟာ သေခြင်းတရားအပေါ် ထားရှိတဲ့ မင်းရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဒေါသကို အသုံးချနေတာပဲ။ ဘုန်းတော်ကြီး၊ ငါ့ထံမှာ အညံခံလိုက်ပါ၊ အဲဒီအခါမှာ မင်း ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သိသွားလိမ့်မယ်!" ဝမ်ယွမ်၏ စကားလုံးများတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ဆွဲဆောင်မှုများ ပါရှိနေပြီး ၎င်းသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တိုက်ရိုက် သက်ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤ ၁၀ နှစ်တာအတွင်း ဝမ်ယွမ်သည် လူများစွာ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရများကို ဝါးမြိုခဲ့သဖြင့် လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို အသေးစိတ် နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် လူသားတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို တိကျစွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပြီး ဘူကီတယ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို လှုံ့ဆော်ရန် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘူကီတယ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်မှ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့သည်။ အနက်ရောင် ပိုးမွှားမျှင်များသည် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အရေပြားကို ဖောက်ထွင်းကာ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကောင်းချီးကို ခံယူစမ်းပါ၊ အားဟားဟား!" ဝမ်ယွမ်သည် ရယ်မောရင်း ပိုးမွှားများကို ဘူကီတယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သွန်းလောင်းထည့်လိုက်သည်။

"ငါ အမှန်တကယ်ပဲ သေမှာကို ကြောက်မိတယ်! အခုအချိန်မှာတောင် ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဆက်ပြီး အသက်မရှင်ရတော့ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ တုန်ယင်နေမိတယ်" ဘူကီတယ်၏ အသံမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"ငါ့အရှင်မြတ်က သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ စွမ်းအားတွေ တကယ်ပဲ ပေးမထားခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်မြတ် တည်ရှိနေခြင်းက သေခြင်းတရားကိုတောင် ငါတိုက်ခိုက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို ပေးသနားထားတယ်!" တည်ငြိမ်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ "သေစမ်း မိစ္ဆာ!!"

ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများသည် ဘူကီတယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုးမွှားမျှင်များအတိုင်း ဝမ်ယွမ်ထံသို့ ပြန်လည် စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ ပိုးမွှားများက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဖောက်ဝင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ဝမ်ယွမ်သည် ဘူကီတယ်၏ "ရောဂါ" ဖြစ်လာခဲ့သဖြင့် သူသည် "ကုသခြင်း" ကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟက်... ဟက်... ဟက်..." အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ လူသားပုံသဏ္ဌာန်မှာ အခိုးအငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ထိုအခိုးအငွေ့များသည် "ကုသခြင်း" ခံလိုက်ရသော ပိုးမွှားများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သေဆုံးသွားသော ပိုးမွှားများသည် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျသွားပြီး အတွင်းမှ အနက်ရောင် အသားခဲကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အသားခဲကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလာပြီး ဖြူစင်သော အချွဲများ စီးထွက်လာပြန်ရာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဝမ်ယွမ်သည် ဘူကီတယ်၏ ရှေ့၌ ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဟားဟား၊ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အကြောင်းကို သိပ်မသိသေးဘူး။ ငါဟာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်ခြေတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးသားပါ"

"ဒါကြောင့်လည်း ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးထားတာ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လူသားခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နီးကပ်စွာ ချိတ်ဆက်ထားဖို့ မလိုဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အရေပြားကို သေဆုံးနေတဲ့ အချွဲပိုးမွှားတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ ဒါကြောင့် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အရုပ်တစ်ခုထဲမှာ နောက်ထပ် အရုပ်တစ်ခု ထပ်ပါနေသလိုမျိုး အလွှာလိုက် ဖြစ်နေတာ"

"ဒီလိုမျိုး အတွင်းပိုင်းကို ဖောက်မဝင်တဲ့ အပြင်ပန်း တိုက်ခိုက်မှုမျိုးဟာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အပြင်ဘက်ဆုံး အလွှာကိုပဲ သတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီလို ပိုးမွှားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်နိုင်တယ်၊ မင်းဟာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အလွှာကိုတောင် ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ယွမ်သည် ဘူကီတယ်ထံသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လိုက်ပြီး - "နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ၊ ငါ့ထံမှာ ဦးညွှတ်လိုက်စမ်းပါ"

"အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး မိစ္ဆာ" ဘူကီတယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် သေခြင်းတရားမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို နီးကပ်လာနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် သေမှာကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း ဘုရားသခင်အပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်ခြင်းက ထိုကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားရန် ယုံကြည်ချက်ကို ပေးစွမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဟာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အစားအစာတစ်ခုလို ချက်ပြုတ်ထားသလိုပဲ။ မင်းကို ငါ အသုံးမချနိုင်ရင်တောင်မှ ကောင်းမွန်တဲ့ အစားအစာတစ်နပ် ဖြစ်လာတာကလည်း မဆိုးပါဘူး" ဝမ်ယွမ်သည် သေအံ့ဆဲဆဲ ဘူကီတယ်ထံသို့ သူ၏လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ယွမ်သည် ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတိုင်း တစ်ဖက်လူအား အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လှုံ့ဆော်မှုများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက မခံနိုင်တော့ပါက ဝမ်ယွမ်ထံ၌ အညံခံရန် ရွေးချယ်သွားကြမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍ ၎င်းတို့က နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စွဲမြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပါက ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို စုပ်ယူလိုသော ဝမ်ယွမ်အတွက် ထိုယုံကြည်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော အရသာတစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဘူကီတယ် ပြသသွားသော မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ပို၍ အရသာရှိစေခဲ့သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များအတွင်းရှိ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် ချာ့ခ်ျ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

"မင်းရဲ့ မဆုတ်မနစ်တဲ့ ဇွဲလုံ့လနဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို ငါ လက်ခံလိုက်ပြီ!!"

"မင်းပြောသလိုပဲ ငါတို့က မင်းအကြောင်းကို သိပ်မသိခဲ့ကြဘူး နေဂါရီ၊ ဒါပေမဲ့ အလျင်စလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါဟာ ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို ကျန်တဲ့သူတွေဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်၊ အဲဒီအခါမှာ သူတို့တွေက မင်းကို အောင်နိုင်ကြလိမ့်မယ် နေဂါရီ!!" ဘူကီတယ်သည် သူသိရှိထားသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။

ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် ချာ့ခ်ျသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များအကြောင်းကို များစွာ လေ့လာထားခဲ့သဖြင့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြောင့် အသတ်ခံရသူတစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖတ်ရှုခြင်း ခံရမည်ကို သိရှိထားကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူထားသူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ အရာရာကို အရှင်မြတ်ထံ ဆက်ကပ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ ဘုရားသခင်နှင့် သက်ဆိုင်သော ဝိညာဉ်ကို ညစ်ညမ်းစေရန် မည်သို့ ခွင့်ပြုပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ချာ့ခ်ျသည် အဖွဲ့ဝင်များ သေဆုံးချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်ကို ထူးခြားသော လှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည့် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်သည် ချာ့ခ်ျအဖွဲ့ဝင်များကို မိစ္ဆာဝိညာဉ်၏ ညစ်ညမ်းစေမှုမှ ကာကွယ်ပေးသည့်အပြင်၊ သေဆုံးသူ၏ နောက်ဆုံး တိုးတိုးသံများကို မှတ်တမ်းတင်ပေးကာ သူ၏ နောက်ဆုံးမှတ်ဉာဏ်များကို ထိန်းသိမ်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချာ့ခ်ျမှ လူများ သို့မဟုတ် လှိုင်းများနှင့် စည်းချက်များကို အာရုံခံနိုင်သော 'အသက်ရှူအတတ်' ပညာရှင်များသာလျှင် အတွင်းရှိ သတင်းအချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဟင်? ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ထွက်မလာပါလား?" ဝမ်ယွမ်သည် ဘူကီတယ်၏ အလောင်းရှေ့တွင် ရပ်ရင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဘူကီတယ်၏ နောက်ဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသည့်အခါ သူသည် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး နိုအာ၏ ရိုသေစွာ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

...

"မင်းရဲ့ ဒီနောက်ဆုံး တိုးတိုးသံတွေကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် လက်မခံဘဲ နေမှာလဲ! ဘူကီတယ်!" ခရစ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "နေဂါရီ! ဘူကီတယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒအတိုင်း မင်းကို ငါ အသေအချာ အနိုင်ယူပြမယ်!!"

"ဟ... ဟ... ဟ..." သစ်ပင်ကြီး၏ အောက်တွင် ဝမ်ယွမ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒါကို စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်!”