အခန်း (၉)  ပထမဆုံး အသက်ပျောက်ခဲ့ရသူ

ဆဌမမြောက် ရွေးချယ်ခံရသူ - ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ လောကပုန်းတပည့်။

ထန်ရင် အသက် ၄၁ နှစ်။ လူသူမသိအောင် လျှို့ဝှက်အခြေချနေထိုင်သော ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ အဆင့် ၇၁ ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဝိညာဉ်ကား - ဟောက်ထျန်းတူ။

သူသည် ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းကြီး လောကအလင်းကို ကျောခိုင်းပြီး တံခါးပိတ်အောင်းနေခဲ့သည့် ကာလအတွင်း၌ ဂိုဏ်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော လောကပုန်းတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ရာ ပြင်ပလောကတွင် သူ့အမည်ကို ကြားဖူးသူ မရှိသလောက်ပင် ရှားလှသည်။ သို့သော် အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ်နှင့် ဝိညာဉ်သူတော်စင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် သူ့ပါရမီကြောင့် ဂိုဏ်းတွင်းရှိ လူကြီးမင်းများက သူ့ကို အထူးအလေးပေးကာ မွေးမြူခဲ့ကြ၏။ အခက်အခဲတစ်ခုမှာ သူသည် လူအများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရခြင်းကို လုံးဝမနှစ်သက်ဘဲ အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်း ဧကစာရီ ကျင့်ကြံနေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

နက်မှောင်လှသော ထိုအလင်းတန်းကြီး ကျရောက်လာချိန်တွင်လည်း သူသည် ဂိုဏ်းတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းငယ်တစ်ခု၌ အာရုံစူးစိုက် ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှေ့မှောက်တွင် ဝဲပျံနေသော ကတ်သေတ္တာလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပေါ်လာသော မိမိ၏ ရုပ်ပုံလွှာကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ငေးမော့ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်... ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်ကာ ကျင့်စဉ်ကိုသာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ သန်မာလှသော လက်ချောင်းများကမူ ထိုကာမန်ရိုက်ဒါ ကတ်သေတ္တာလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်ချေပြီ။

သတ္တမမြောက် ရွေးချယ်ခံရသူ - သွေးစွန်းရာဇဝတ်မြို့တော်၏ ကျဆုံးသူ။

အမည်မသိ အသက်အရွယ်မသိ သွေးစွန်းရာဇဝတ်မြို့တော်အတွင်း၌ မှီတင်းနေထိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် ဝိညာဉ်ကား အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။

သူသည် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မြို့တော်ကြီးအတွင်း၌ အခြေမရှိ အကိုင်မရှိဖြင့် အနိမ့်ကျဆုံး နေထိုင်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မည်သူနှင့်မျှ ပြဿနာမရှာ ဂိုဏ်းဂဏမဖွဲ့သလို မည်သည့်တိုက်ပွဲများအတွင်း၌မျှ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အမှောင်ထုကြီးစိုးသော ထောင့်စွန်းတစ်ခု၌ ကပ်ခိုကာ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရရုံမျှဖြင့်သာ တင်းတိမ်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် "သွေးစွန်းမာရီ" သေရည်ကို တကျိုက်ကျိုက် သောက်နေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှောက်သို့ နက်မှောင်လှသောအလင်းတန်း ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့မှောက်ရှိ ကတ်သေတ္တာလေးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာကို မော့လျက် ကောင်းကင်ယံထက်မှ မိမိ၏ ရုပ်ပုံလွှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုပုံရိပ်ဘေးတွင် အမည်လည်းမရှိ အဆင့်အတန်းလည်းမပါ ဝိညာဉ်အမျိုးအစားလည်း ပြဋ္ဌာန်းမထားချေ။ ကွက်တိပေါ်နေသည်ကား စာသားတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်

[ ကျဆုံးသူ ]

သူသည် အတော်ကြာအောင် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။ အလွန်ထူးဆန်းသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်  ခါးသီးနာကျင်သောအပြုံးမဟုတ် ရူးသွပ်သောရယ်မောသံမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲ... အရာအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သွားရသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည့် အပြုံးမျိုး ဖြစ်ချေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း..." သူက ထိုကတ်သေတ္တာလေးကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း  "နောက်ဆုံးတော့... ငါ ဒီငရဲတွင်းထဲကနေ ထွက်သွားခွင့်ရပြီပေါ့" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်လေသည်။

ကာမန်ရိုက်ဒါတို့၏ စစ်မြေပြင် - စတင်ဝင်ရောက်ခြင်း။

နက်မှောင်လှသော အလင်းတန်း ခုနစ်ကြောင်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူသား ခုနစ်ဦးသည် ဆိတ်သုဉ်းခြောက်သွေ့နေသော စစ်မြေပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုထက်သို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျရောက်လာခဲ့ကြတော့၏။

ထိုနေရာ၏ ကောင်းကင်ယံကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲမှောင်မှိုင်းနေပြီး မြေပြင်ကြီးမှာလည်း အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အဝေးဆီတွင် မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော တောင်တန်းကြီးများကို မြင်တွေ့နေရပြီး အနီးအနားတွင်မူ ပြိုပျက်နေသော အဆောက်အအုံဟောင်းကြီးများ ရှိနေ၏။ လေထုထဲ၌မူ အသက်ပေါင်းများစွာ ပျက်ဆီးဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း၏ ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များက လွှမ်းမိုးနေခဲ့လေသည်။

ထိုလူ ခုနစ်ဦးသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းများစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မက်သရူးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေခဲ့ပြီ။ စစ်သည်တော်ကြီး ဟူယန်ကျန့်ကမူ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဓားအိမ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေ၏။ ရှီးမန်ရန်မှာမူ အကြောက်လွန်ကာ ခြေထောက်များ မခိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲကျနေခဲ့ချေပြီ။ နင်ရုယွီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ယင်နေသော်လည်း အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းသည့်အနေဖြင့် မဝံ့မရဲ ပြုံးပြနေရှာသည်။ ယွီချန်ကမူ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ တိုက်ပွဲဝင်လိုသော စိတ်ဓာတ်များက မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်လောင်နေ၏။ ထန်ရင်ကမူ မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိသော မျက်နှာသေဖြင့် အားလုံးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အဝေးဆီက မှောင်မှိုင်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုထက်၌ မျက်မှောင်ကုတ်လျက် အကြည့်ကို ရပ်တန့်ထားလိုက်သည်။ အမည်မသိ ကျဆုံးသူကမူ မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူပြီး နမ်းရှိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်

"တိုက်ခိုက်ဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာပဲ..."

ထိုစဉ် အဝေးဆီမှ ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အားလုံးက ထိုအသံလာရာဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ နီရဲမှောင်မှိုင်းနေသော မြူခိုးများကြားထဲမှ အမြင့်သုံးမီတာကျော်ရှိသည့် ဧရာမ သားရဲကောင်ကြီးတစ်ကောင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသားရဲကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စုန်းပြာပြာ အနက်ရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် ကွေးညွတ်နေသော ဦးချိုအစုံ ရှိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲတောက်လောင်နေပြီး ထိုမဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်တော် ခုနစ်ဦးကို သွေးဆာနေသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

[ ချိုအစုံနှင့် မိစ္ဆာရဲကောင် ]

[ အဆင့်အတန်း — အောက်ခြေအဆင့် ]

[ ဟွမ်ဖေး၏ သတ်ဖြတ်မှု အရေအတွက် — ၈၆၄ ကောင် ]

၎င်းသည် စနစ်၏ အသိပေးချက် စာသားကြီး ဖြစ်၏။

ရှစ်ရာခြောက်ဆယ့်လေးကောင်...။ ဟွမ်ဖေး တစ်ဦးတည်းနှင့်တင် ဤကဲ့သို့သော သားရဲကြီးပေါင်း ၈၆၄ ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်သည်တော်ကြီး ဟူယန်ကျန့်၏ မျက်ဝန်းအစုံ ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။ သူသည် မြောက်ဘက်နယ်စပ်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် ဝိညာဉ်သားရဲထက်မဆို ဤမိစ္ဆာကောင်၏ အရှိန်အဝါက ပို၍ ပြင်းထန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ခံစားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဟွမ်ဖေးကမူ ဤကဲ့သို့သော သားရဲများကို ၈၆၄ ကောင်တိုင်တိုင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ..." ဟူယန်ကျန့်က အော်ဟစ်လိုက်သည်  "တိုက်ခိုက်ကြစမ်း။"

လူခုနစ်ဦးစလုံး တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည့် ထိုခဏချင်းမှာပင်... အခြားသော အရပ်မျက်နှာများဆီမှလည်း ထပ်မံ၍ ဟိန်းဟောက်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ ဒုတိယတစ်သံ တတိယတစ်သံ စတုတ္ထတစ်သံ ပဉ္စမတစ်သံ...။ နီရဲမှောင်မှိုင်းနေသော မြူခိုးထုကြီးအတွင်း၌ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မိစ္ဆာမျက်လုံးပေါင်း မြောက်မြားစွာသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းလက်လာခဲ့တော့သည်။

ရှီးမန်ရန်သည် အကြောက်လွန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလဲကျသွားခဲ့ပြီ။ မက်သရူး၏ သွားများမှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီး အသံများပင် ထွက်ပေါ်နေ၏။ နင်ရုယွီကမူ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားမှ တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေရှာသည် ဆုတောင်းနေခြင်းလော သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးနေခြင်းလော မသဲကွဲချေ။ ယွီချန်ကမူ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ တဖျတ်ဖျတ် စီးဆင်းလာခဲ့သည်။ ထန်ရင်သည် ဟောက်ထျန်းတူကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်၏။ အမည်မသိ ကျဆုံးသူကမူ ထိုနေရာ၌ပင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာထက်မှ အပြုံးကမူ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

ထိုစစ်မြေပြင်၏ အထက် အလွန်မြင့်မားလှသော နေရာဆီတွင်မူ...။ စုပုံနေသော အလောင်းကောင် တောင်ပို့ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ထိုအပေါ်၌ ပလ္လင်တော်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုပလ္လင်ထက်တွင်... လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။ သူသည် ထိုနေရာ၌ အေးစက်စွာ ထိုင်ရင်း အောက်ခြေမှ မြင်ကွင်းအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤစစ်မြေပြင်ထဲသို့ ပထမဆုံး ခြေချလာကြပြီး မိစ္ဆာအုပ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ပုရွက်ဆိတ်ငယ် ခုနစ်ကောင်၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေမှုများကို လှောင်ပြုံးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံတွင် အလွန်မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်က... အလွန် ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစမြဲ။ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင်  သနားစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

တစ်လောကလုံးရှိ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးနှင့် နတ်ဘုရားကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် ဤလူခုနစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ မိစ္ဆာအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာများကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်ကား... မလွှဲမရှောင်သာသော သေခြင်းတရားလော သို့မဟုတ်... အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာဦးမည်လော။

နီရဲမှောင်မှိုင်းနေသော မြူခိုးများကြားထဲတွင် သွေးရောင်မျက်လုံးပေါင်း မြောက်မြားစွာ ပို၍ လင်းလက်လာခဲ့သည်။ မက်သရူး၏ သွားများမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ ဖြူလျော်နေချေပြီ။ သူ၏ လက်များမှာလည်း အလွန်အမင်း တုန်ယင်နေသဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ကောင်းစွာ မဖော်ဆောင်နိုင်တော့ချေ။ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် သံကျောကုန်းဝံပုလွေ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီးမှာ ခဏပေါ်ခဏပျောက် ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ အတည်မပြုနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

"တစ်ဆယ်... တစ်ဆယ်ကျော်... တစ်ဒါဇင်လောက် ရှိတယ်..." သူ၏ အသံမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေပြီး ငိုသံပါနေခဲ့သည်  "တစ်ဒါဇင်ကျော်နေပြီ..."

စစ်သည်တော်ကြီး ဟူယန်ကျန့်သည် ခါးက ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ နဖူးထက်တွင်မူ ချွေးစေးများ ပျံတက်နေခဲ့ပြီ။ သူသည် မြောက်ဘက်နယ်စပ်တွင် ၁၅ နှစ်တိုင်တိုင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး ဓားပြအုပ်စုများ၏ တိုက်ခိုက်မှု ဝိညာဉ်သားရဲအုပ်ကြီးများ၏ အုန်းအုန်းထွက်လာမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ မည်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်တတ်သည် မည်သည့် အားနည်းချက်ရှိသည်ကို လုံးဝမသိရသော ရှေ့ဆက်၍ ဘာဖြစ်လာမည်ကို ခန့်မှန်း၍မရသော မိစ္ဆာအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မလန့်ကြနဲ့ဦး..." သူက ဆိတ်သုဉ်းနေသော စစ်မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဟည်းသွားအောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်  "ကျောချင်းကပ်ထားကြ။ လူစုမကွဲစေနဲ့။"

သို့သော်... နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။ ရှီးမန်ရန်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းအတွင်း၌ အားနည်းသူများကိုသာ နှိပ်စက်ပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်ရာ စစ်မှန်သော သေခြင်းတရားနှင့် တစ်ခါမျှ ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ဖူးချေ။ ထိုခဏ၌ ထိုသွေးရောင်မျက်လုံးကြီးများက သူ့ကို အဘယ်အရာကို သတိရစေသနည်း။ သူ ငယ်စဉ်က မက်ခဲ့ဖူးသော အိပ်မက်ဆိုးများကိုလော။ သို့မဟုတ်... သူ မသေမချင်း နှိပ်စက်ခဲ့ဖူးသော ဆင်းရဲသား ဝိညာဉ်သခင်များ သေခါနီးတွင် သူ့ကို ကျိန်ဆဲစိုက်ကြည့်ခဲ့ကြသည့် မျက်ဝန်းများကိုလော။ သူ သိသည်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်  သူ အိမ်ပြန်ချင်သည်။ သူ၏ ဖခင်ကြီးကို လွမ်းဆွတ်လှပြီ။ သူ တွေးနေစဉ်မှာပင်...

ချိုအစုံနှင့် မိစ္ဆာရဲကောင်တစ်ကောင်က စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှ၏။ အမြင့်သုံးမီတာရှိသော ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သူ၏ အရွယ်အစားနှင့် လုံးဝမလိုက်ဖက်အောင် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင် လက်သည်းကြီးများက လေထုကို ဆုတ်ဖြဲကာ ရှေ့ဆုံးတွင် ဒူးထောက်နေသော ရှီးမန်ရန်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဆွဲကုတ်ချလိုက်တော့သည်။

"အင့်... အား..."

ရှီးမန်ရန်၏ အော်ဟစ်သံကြီးက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။ လက်သည်းကြီးများ ရိုက်ခတ်မိသွားသည့် ခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အဝတ်စုတ်ရုပ်တစ်ခုပမာ လေထုထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး ခုနစ်ပတ် ရှစ်ပတ်ခန့် လိမ့်ကာ ဝေးလံသော နေရာရှိ ပြိုပျက်နေသော ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားတော့သည်။

သွေးများ...။ သွေးအိုင်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ကျောက်တိုင်ပေါ်မှ တရွေ့ရွေ့ လျှောကျလာချိန်တွင် ကျောက်တိုင်ထက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

နီရဲတောက်လောင်နေသော မိစ္ဆာမျက်လုံးအားလုံးက ကျန်ရှိနေသော လူခြောက်ဦးထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ပတ် စိုက်ကြည့်လာကြတော့သည်။

[ပထမဆုံး စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ခွာသွားရသူ ]

[ ရှီးမန်ရန် — သေဆုံး။ ]

[ အဆင့် ၄၄ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး  အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည့် အချိန် - ၄၇ စက္ကန့်။ ]

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မြင်ကွင်းကြီးထက်တွင် ရှီးမန်ရန်၏ အမည်နာမမှာ မီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးနောက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကြယ်တာယာအင်ပါယာ အန်ပေ့နယ်စားမင်းကြီး၏ အိမ်တော်။

ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကြီးတစ်ခုက အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်တော့သည်။ အန်ပေ့နယ်စားမင်းကြီးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ဆွံ့အလျက် ကျောက်ရုပ်ပမာ တောင့်တင်းသွားရ၏။ သူသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားသော အမည်နာမကို သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ကာ မွေးမြူခဲ့ရသော တစ်ဦးတည်းသော သားရတနာလေး၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမြင်ကွင်းကြီးထက်တွင်မူ သူ၏သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ထိတ်လန့်ခြင်းများဖြင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးကြီးများ ပြူးလျက် သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာပြီ။

"ရွှေလင်းတလေး... ငါ့သားလေး..." သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားရတော့သည်။

တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ကြယ်တာယာအင်ပါယာမှ လူပေါင်းမြောက်မြားစွာသည် ဤမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အချို့က နှုတ်ဆိတ်နေကြပြီး အချို့ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြုံး ပြုံးနေကြ၏  "ဝဋ်လည်တာပဲ" ဟု စိတ်ထဲက ကျေနပ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း... လူအများစု၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းများကသာ ကြီးစိုးနေခဲ့လေသည်။

အဆင့် ၄၄ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး တစ်ဦး...။ အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည်က ၄၇ စက္ကန့်မျှသာ...။

၎င်းသည် ထိုကမ္ဘာဦးတိုက်ပွဲ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ဥပဒေသ ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် ထိုနေရာ၏ စည်းမျဉ်း ဖြစ်ချေသည်။

စစ်မြေပြင်ထက်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက သုံးစက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

"ပြေးကြစမ်း..."