အခန်း (၇)  လောကအရပ်ရပ်မှ လှုပ်ခတ်မှုများ

"ပထမအချက်အနေနဲ့... အခု လောကအနှံ့ ရောက်နေကြတဲ့ တပည့်တွေအားလုံးကို ဖြစ်နိုင်ရင် ချက်ချင်း ဂိုဏ်းကို ပြန်ခေါ်ကြ။ ပြန်မလာနိုင်သေးတဲ့သူတွေရှိရင်လည်း သတိဝီရိယရှိရှိ သွားလာနေထိုင်ဖို့ သတင်းစကားပါးလိုက်။"

"ဒုတိယအချက်... ဂိုဏ်းတော်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို နေ့ရောညပါ အမြဲတမ်း ဖွင့်လှစ်ထားရမယ်။ တစ်ယောက်တစ်လှည့် စောင့်ကြပ်ပြီး ကင်းတာဝန်ကို အထူးဂရုစိုက်ကြ။"

"တတိယအချက်... မနက်ဖြန်ကစပြီး လူတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အားစိုက်လုပ်ဆောင်ကြရမယ်။ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ အဆင့်အောက်ကလူတွေကို လအလိုက် အရည်အချင်းစစ်ဆေးမယ်။ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ အဆင့်ရှိတဲ့သူတွေကတော့ အချင်းချင်း ပညာပြိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံကို မြှင့်တင်ထားကြ ဘယ်သူမှ ပျင်းရိမနေရဘူး။"

"စတုတ္ထအချက် " မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး ယွီယွမ်ကျန့်၏ အကြည့်က ယွီထျန်ဟန် နှင့် ယွီထျန်ရှင်း တို့ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်  "မင်းတို့နှစ်ယောက်... ဒီနေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း ငါနဲ့ ထိပ်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုလုပ်ရမယ်။"

ယွီထျန်ဟန် နှင့် ယွီထျန်ရှင်း တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရင်း မျက်ဝန်းထဲ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ အသီးသီး ထင်ဟပ်သွားကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်နှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရမည်တဲ့လား။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်က အဆင့် ၉၆ ရှိသည့် အထူးစွမ်းအားရှင် ဒိုလော့ကြီး ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။

"ဘာလဲ... ကြောက်နေကြတာလား..." ယွီယွမ်ကျန့်က ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါဘူး..." သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသံပြိုင်ထွက်လာခဲ့သည်။

"မကြောက်တာ ကောင်းတယ်။" ယွီယွမ်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်  "အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ ဥပဒေသတွေအရ ဘယ်သူမဆို အရွေးချယ်ခံရနိုင်တာ။ အကယ်၍ မင်းတို့ ရွေးချယ်ခံရရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။"

သူ ခဏမျှ တန့်သွားပြီးနောက် အသံကို လျှော့ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်  "ငါတို့ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်... လုံးဝ မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆိတ်ငြိမ်သွားရပြန်သည်။ မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားလုံးများ၏ လေးလံမှုကို လူတိုင်း နားလည်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူတို့၏ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းသည် ဤလောကတွင် အင်အားအကြီးဆုံးသော သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အထက်တန်းစား ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းထဲတွင် ပါဝင်ကာ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီး၏ ထိပ်ဆုံး၌ ရပ်တည်နေသည့် အင်အားစု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာကြီးကမူ ၎င်းတို့ကို အမှုထားမည်မဟုတ်ချေ။ ထိုကမ္ဘာကြီးက သင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မလား ဆိုသည့် အချက်တစ်ချက်တည်းကိုသာ ကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်လျှင် ပြန်လာနိုင်မည်။ မရှင်နိုင်လျှင်မူ... သေပွဲဝင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

သင်၏ ပြိုင်ဘက်က ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် သင်၏ လူမျိုးများ သင်၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် သင်၏ သူငယ်ချင်းများအားလုံးသည် သင်ကိုယ်တိုင် ဆင့်ခေါ်မိလိုက်သည့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။ ဤသည်ကား ထိုကမ္ဘာ၏ ဥပဒေသ ဖြစ်၏။ ရက်စက်လွန်းလှသော ဥပဒေသတည်း။

"ကဲ... အားလုံး ပြန်ကြလို့ရပြီ။" ယွီယွမ်ကျန့်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း  "ထျန်ဟန်... မင်း ခဏနေဦး..."

လူအုပ်ကြီး လူစုခွဲသွားကြပြီ။ ယွီထျန်ဟန်သည် မတ်မတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။

ယွီယွမ်ကျန့်သည် သူ့ကို အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်  "ခုနက စကားတွေကို မင်းကို ဘယ်သူသင်ပေးတာလဲ..."

ယွီထျန်ဟန် တစ်ချက် ကြောင်သွားရသည်  "ဘယ်သူမှ မသင်ပေးပါဘူး... ကျွန်တော့်ဘာသာ တွေးမိတာကို ပြောလိုက်တာပါ..."

"မင်းဘာသာ တွေးမိတာ ဟုတ်စ..." ယွီယွမ်ကျန့်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်  "မဆိုးဘူး။ ဒီအရာတွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်အောင်ကြည့်နိုင်တာက... ပါးစပ်ကပဲ ကြွေးကြော်နေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဟုတ်ကြီးထင်နေတဲ့ လူအဖျင်းတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာပါတယ်။"

သူသည် ယွီထျန်ဟန်အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မှတ်ထားပါ ထျန်ဟန်။ အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာတော့... မင်းသေရင် သေ မသေရင် ငါရှင် ဆိုတဲ့ လမ်းပဲ ရှိတယ်။ တခြားလမ်းမရှိဘူး။"

"အကယ်၍ မင်းသာ အရွေးချယ်ခံရရင် အထဲကို ရောက်တာနဲ့ ပထမဆုံး စဉ်းစားရမှာက နိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး အသက်ရှင်ဖို့ပဲ။"

"အသက်ရှင်နေမှသာ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ။ အသက်ပျောက်သွားရင်တော့ ဘာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယွီထျန်ဟန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်  "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး။"

"ပြီးတော့ " ယွီယွမ်ကျန့်က ရုတ်တရက် အသံကို ပို၍ နှိမ့်လိုက်သည်  "မင်းရဲ့ ဦးလေးနှစ်ကို သတိထားစမ်း..."

ယွီထျန်ဟန်၏ မျက်ဝန်းအစုံ ကျဉ်းမြောင်းသွားရ၏။

"သူ အခုတလော တစ်မျိုး ဖြစ်နေတယ်..." ယွီယွမ်ကျန့်က ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း  "ထားလိုက်ပါတော့လေ... ငါပဲ အတွေးလွန်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သွားတော့..."

ယွီထျန်ဟန်သည် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် သူ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်မိ၏။ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် တံခါးဝ၌ တစ်ကိုယ်တည်း မတ်မတ်ရပ်ရင်း ညကောင်းကင်ယံကို ငေးမောနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ်... အထီးကျန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထိုခဏဝယ် ယွီထျန်ဟန်၏ ရင်ထဲ၌ မေးခွန်းတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားမိပြန်သည်  အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်သာ ရွေးချယ်ခံရပါက... သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပါဦးမည်လော။ သူ မသိချေ။

သို့သော် သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်က မည်သူပင် အရွေးချယ်ခံရသည်ဖြစ်စေ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းကြီးကား ပြိုလဲပျက်စီးသွား၍ မဖြစ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ဤလောကတွင် အင်အားအကြီးဆုံးသော သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီတိုင်အောင် သမိုင်းအစဉ်အလာ ကြီးမားခဲ့ကြသောကြောင့်တည်း။ ထို့ကြောင့်လည်း  သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ရှုံးနိမ့်သွားမည် မဟုတ်ချေ။

မိုးကြိုးလျှိုမြောင်အတွင်း၌ မိုးကြိုးသံများက တဂျိန်းဂျိန်း မြည်ဟည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယွီထျန်ဟန်သည် ဟာလာပြင်လောကဓာတ်ထဲ၌ ဆိုင်းနေသည့် ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိတော့သည်။

မတိုက်ခိုက်ရင် သေပွဲဝင်ရုံပဲပေါ့။ ဒါဆိုရင်လည်း တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့။ ထို့နောက်... အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့မယ်။

ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း။

နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် လောကုတ္တရာနယ်မှ ပုန်းအောင်းအခြေချနေခဲ့သော ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ လူတိုင်းသည် ယနေ့ညတွင်မူ ဂိုဏ်းတံခါးဝ၌ စုံလင်စွာ ရပ်တန့်နေကြသည်။ ထန်ရှောင် က အရှေ့ဆုံးမှ ရပ်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ငေးမောကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ ကျောဘက်တွင်မူ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ ခုနစ်ပါး ရှိနေကြ၏။ ဤသည်ကား ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ အစွမ်းကုန်သော အင်အားစုကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်..." အကြီးအကဲတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်  "ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်သင့်သလားခင်ဗျာ..."

ထန်ရှောင် ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ  "ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ..." ဟု ဆိုလိုက်သည်  "အဲဒီကမ္ဘာကို ငါတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်ဘူး။ အဲဒီဥပဒေသတွေကိုလည်း ငါတို့ ဆန့်ကျင်လို့ မရဘူး။ ငါတို့ ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

လူတိုင်း ဆိတ်ငြိမ်သွားကြရပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စောင့်ဆိုင်းလို့တော့ ရပါတယ်..." ထန်ရှောင်၏ အသံက တည်ငြိမ်လှသည်  "အဲဒီကမ္ဘာကြီး တကယ် ဆင်းသက်လာမယ့်အချိန် အဲဒီဥပဒေသတွေ တကယ် သက်ရောက်လာမယ့်အချိန် ငါတို့ရဲ့ လူတွေ တကယ် ရွေးချယ်ခံရမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီး... သူတို့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်အောင်ပဲ ကူညီကြရုံပေါ့။"

သူသည် ကျောဘက်ရှိ မိမိ၏ လူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်  "ဒီအချိန်ကစပြီး လူတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အဓိက အားစိုက်ကြစမ်း။ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ အဆင့်အောက်ကလူတွေကို လအလိုက် စစ်ဆေးမယ်။ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ အဆင့်ရှိတဲ့သူတွေကတော့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ပြီး စစ်မြေပြင်အတွေ့အကြုံကို မြှင့်တင်ထားကြ။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ ဂိုဏ်းချုပ်..."

"ပြီးတော့ " ထန်ရှောင် ခဏမျှ တန့်သွားပြီးမှ  "တောင်အောက်ကို လူလွှတ်ပြီး ထန်ဟောက် ရဲ့ သတင်းကို စုံစမ်းခိုင်းစမ်း။ သူက ငါတို့ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ။"

လူအုပ်ကြီး အမိန့်နာခံကာ လူစုခွဲသွားကြပြီ။ ထန်ရှောင်သည် တောင်တံခါးဝ၌ တစ်ကိုယ်တည်း မတ်မတ်ရပ်ရင်း ညကောင်းကင်ယံကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။

ဆန်းလေး... မင်း ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေတာလဲ။ လောကကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကိုကော မင်း သိပါရဲ့လား...။

သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်။

ဤနေရာကား ငရဲဘုံအစစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုဥပဒေသစည်းမျဉ်းများ သက်ရောက်လာသည့်အခါတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်အတွင်းရှိ လူများကမူ အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့ကြ၏။

သွေးကတ္တရာရည်များကို ဆက်လက်သောက်သုံးနေကြဆဲ သတ်ဖြတ်မှုများက ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သေဆုံးမှုများကလည်း မရပ်မနား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ဖြဲခြောက်ပြီး ရယ်မောတတ်ကြ၏။

"မတိုက်ခိုက်ရင် သေရမယ် ဟုတ်စ..." သွေးအလိမ်းလိမ်း ပေကျံနေသည့် ပျက်စီးယိုယွင်းသူတစ်ဦးက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်  "ဒါက ငါတို့ နေ့တိုင်း လုပ်နေကျ အလုပ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အဲဒီကမ္ဘာက..." နောက်ထပ်တစ်ယောက်က သူ၏ ဓားသွားထက်မှ သွေးစက်များကို လျှာဖြင့် ရက်လိုက်ရင်း  "ဒီနေရာထက် ပိုပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမယ့်ပုံပဲ..."

"စိတ်ဝင်စားရင်လည်း သွားပေါ့..." တစ်စုံတစ်ဦးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်  "မင်း အရွေးချယ်ခံရရင် သွားလို့ရတာပဲ..."

"ငါ တကယ် သွားချင်တာ..." ထိုပျက်စီးယိုယွင်းသူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ရူးသွပ်မှုများ လင်းလက်လာခဲ့သည်  "ပလ္လင်ထက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ အဲဒီ သေမင်းနဲ့ သွားပြီးတော့ ဆုံချင်တာ။ သူက လူပေါင်း သုံးထောင်ကျော်ကို သတ်ခဲ့တာ ဟုတ်စ... ငါကိုယ်တိုင်လည်း လူပေါင်း ရာချီ သတ်ခဲ့တာပဲ ငါ သူ့ကို အကွက်အနည်းငယ်လောက်တော့ ယှဉ်တိုက်နိုင်မှာပါ..."

လူအုပ်ကြီးထဲမှ ရူးသွပ်လှသော ရယ်မောသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်အတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှုဟူသည် မရှိချေ။ ရူးသွပ်ခြင်းတရားသာ ကြီးစိုးလျက် ရှိသည်။

စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...။

သတ်ဖြတ်ခြင်းဘုရင်သည် သူ၏ ရာဇပလ္လင်ထက်၌ ထိုင်နေရင်း လက်အောက်ငယ်သားများ ဆက်သလာသည့် လတ်ဆတ်လှသော သွေးကတ္တရာရည်ကို အသာအယာ ကျိုက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖျား၌ မျှော်လင့်ချက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ အရွေးချယ်ခံရပါက ထိုကမ္ဘာကြီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းဥပဒေသက မည်သို့သော အရသာရှိကြောင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်မိသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ပင်လယ်နတ်ဘုရားကျွန်း။

ဝိညာဉ်တော်ဆရာမကြီး ပိုင်ဆိုက်ရှီး သည် ပင်လယ်နတ်ဘုရားဗိမာန်တော်၏ ရှေ့မှောက်၌ မတ်မတ်ရပ်ရင်း လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသည့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမလည်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်တည်း။ ထိုဥပဒေသက  "နတ်ဘုရားများပင်လျှင် ချွင်းချက်မရှိ" ဟု ဆိုထားသည် မဟုတ်လော။

ပင်လယ်နတ်ဘုရားအရှင်... အရှင်ကော ကြားလိုက်ရပါသလား။ အရှင်... ထိုဥပဒေသကို ဆန့်ကျင်နိုင်စွမ်း ရှိပါသလား...။

သူမသည် မျက်ဝန်းများကို မှိတ်လိုက်ရင်း မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသည့် ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါ အစွမ်းသတ္တိများကို ခံစားကြည့်မိသည်။ ၎င်းက အစွမ်းထက်မြက်နေဆဲ အဆုံးမဲ့ ကျယ်ပြောနေဆဲ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း  ထိုမျှလောက်ဖြင့် လုံလောက်ပါဦးမည်လော။ သူမ မသိချေ။

သူမ သိထားသည်က ယခုအချိန်ကစ၍ ဤလောကကြီးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ လောကမျိုး မဟုတ်တော့ပြီ ဆိုခြင်းကိုသာ ဖြစ်တော့သည်။

ရှီလိုင်ခဲအကယ်ဒမီ။

ဖလန်ဒါးသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း ထိုင်နေရင်း အရက်ခွက်များကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် မော့ချနေမိသည်။ ကြောင်အိမ်ထောင့်တစ်ခု၌မူ ကျောက်ဝူကျိ က တစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေ၏။ ရှောက်ရှင်း လီယွီစုန်း နှင့် လူချီပင်း စသည့် အဘိုးကြီးများလည်း စုံလင်စွာ ရှိနေကြပြီး သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာထက်၌ လေးလံသော အရိပ်အယောင်များ အသီးသီး ထင်ဟပ်လျက် ရှိသည်။

"အော်ကျောက်..." ဖလန်ဒါးက ရုတ်တရက် စကားစလာခဲ့သည်  "မင်း ပြောစမ်းဦး... အကယ်၍ အဲဒီကလေးတွေသာ ရွေးချယ်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"မဖြစ်နိုင်တာ... သူတို့တွေ အဲဒီလောက်အထိ ကံဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ကျောက်ဝူကျိက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍များ ဖြစ်လာခဲ့ရင်ကော..."

ကျောက်ဝူကျိ တစ်ခဏမျှ ဆိတ်ငြိမ်သွားရပြန်သည်။ ဟုတ်ပေသည်... အကယ်၍များ ဖြစ်လာခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်အံ့နည်း။ အကယ်၍ တိုက်မုပိုင် သာ ရွေးချယ်ခံရလျှင် ထန်ဆန်း သာ ရွေးချယ်ခံရလျှင် ရှောင်ဝူ သာ ရွေးချယ်ခံရလျှင်... သို့မဟုတ် နင်ရုန်ရုန် ကျူကျူချင်း အော်စကာ မာဟုန်ကျွင်း စသည့် ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ အရွေးချယ်ခံရလျှင် မည်သို့လုပ်အံ့နည်း။

"ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဝင်သွားလိုက်မယ်..." ကျောက်ဝူကျိက ရုတ်တရက် အားစိုက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

ဖလန်ဒါးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ အထဲကို ဝင်ပြီး သူတို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးမယ်။ ငါ သေသွားရရင်တောင် သူတို့အတွက် သေပေးလိုက်ရုံပဲပေါ့..."

ဖလန်ဒါး ခဏမျှ တန့်သွားပြီးနောက် မိမိ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း  "ငါ့ကိုပါ ထည့်လိုက်စမ်း..." ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

တခြားသော အဘိုးကြီးများလည်း မတ်မတ်ထရပ်လိုက်ကြရင်း  "ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း ထည့်လိုက်ကြပါဦး..." ဟု ဆိုလာကြတော့သည်။

သူတို့သည် ရှီလိုင်ခဲအကယ်ဒမီ၏ ဆရာသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကလေးများသည် သူတို့၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြ၏။ တပည့်များ ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဆရာသမားများက ရှေ့က မတ်မတ်ရပ်ပေးရမည်မှာ လောက၏ စည်းမျဉ်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရှင်းတိုရ် သစ်တောကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌။

ရှောင်ဝူသည် ရေကန်ကြီး၏ ဘေး၌ ရပ်တန့်နေရင်း ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေမိသည်။ အာမင်း နှင့် တာမင်း တို့က သူမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တောင်ကြီးနှစ်လုံးပမာ ကာကွယ်စောင့်ကြပ်ပေးထားကြ၏။

"အစ်မတော် ရှောင်ဝူ..." အာမင်းက အက်ရှရှအသံကြီးဖြင့်  "အဲဒီကမ္ဘာက..."

"ငါ သိတာပေါ့..." ရှောင်ဝူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် အလောင်းပုံတောင်ကြီးထက်၌ ထိုင်နေသည့် ထိုလူသားကို မြင်ယောင်မိသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများကို မြင်ယောင်မိသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို သူမ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

အထီးကျန်ခြင်း... အဆုံးမဲ့လှသော အထီးကျန်ခြင်းတရား။ ၎င်းမှာ သူမ ဤသစ်တောကြီးအတွင်း၌ ထန်ဆန်းကို ငါးနှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည့် အထီးကျန်ခြင်းမျိုးနှင့် တူညီလှသည်။

"အစ်ကို..." သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်  "မင်း ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေတာလဲ..."

သစ်တောကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထန်ဆန်းသည် ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့ရှိရာဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်၌ ရှောင်ဝူ ရှိနေသည်ကို မသိသေးချေ။ သတ်ဖြတ်ခြင်း အမဲလိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ချက်ချင်းပင် စတင်တော့မည်ကိုလည်း သူ မသိရှာချေ။

သူ မသိထားသည်က  ထိုရာဇပလ္လင်ထက်၌ ထိုင်နေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် ဤအရာအားလုံးကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည် ဆိုခြင်းကိုပင် ဖြစ်၏။ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခုချင်းစီ ဆင်းသက်လာတော့မည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပုရွက်ဆိတ်ငယ်များ၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်  သူ၏ ကမ္ဘာကြီးအတွင်းသို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်လာမည့် ထိုသူကိုပေါ့...။