အခန်း (၆)  လောကအရပ်ရပ်မှ လှုပ်ခတ်မှုများ

ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း။

နင်ဖုန်းကျစ်သည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ မျက်နှာပျက်လျက် ထိုင်နေမိသည်။ သူ၏ ကျောဘက်တွင်မူ ဓားဒိုလော့ ချန်ရှင်း နှင့် အရိုးဒိုလော့ ကုရုန် တို့က မတ်မတ်ရပ်နေကြ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ဥပဒေသတွေအရဆိုရင် ဘယ်သူမဆို ရွေးချယ်ခံရနိုင်တာ။ ရုန်ရုန်လေးသာ..." ကုရုန်၏ အသံက အက်ရှရှနှင့် လေးလံနေသည်။

"ငါ သိတာပေါ့..." နင်ဖုန်းကျစ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒါက သူ အစိုးရိမ်ဆုံးသော အရာပင်။ ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူ သမီးလေး နင်ရုန်ရုန်သာ ထိုကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခံရပါက သူမ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပါဦးမည်လော။ သူမက အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင်မတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင်ခွင့်ရှိသည့် ထိုရက်စက်လှသော ကမ္ဘာထဲတွင် အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင်မတစ်ဦးအဖို့ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရရန် သေချာသလောက်ပင် ရှိချေသည်။

"ဦးလေးဓား... ဦးလေးအရိုး..." နင်ဖုန်းကျစ်က လေးနက်သော အသံဖြင့်  "အကယ်၍ ရုန်ရုန်လေးသာ ရွေးချယ်ခံရရင် ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တာက..."

"ဂိုဏ်းချုပ်..." ချန်ရှင်းက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်  "ဘာမှ ဆက်ပြောမနေပါနဲ့တော့။ ရုန်ရုန်လေးဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ ကလေးပါ။ အကယ်၍ သူမသာ ရွေးချယ်ခံရရင် ကျွန်တော်တို့လည်း သူမနဲ့အတူ အဲဒီကမ္ဘာထဲကို လိုက်ဝင်သွားမှာပေါ့..."

နင်ဖုန်းကျစ် တစ်ချက် တန့်သွားရသည်။ အတူတူ လိုက်ဝင်သွားကြမည်တဲ့လား။ ၎င်းက သေတွင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဆင်းသွားခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်၏။

"ဥပဒေသတွေထဲမှာ အတူတူ မဝင်ရဘူးလို့ ကန့်သတ်မထားဘူးလေ..." ချန်ရှင်း၏ အသံက တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားလှသည်  "ငါတို့ အဲဒီထဲကို ဝင်နိုင်သရွေ့ သူမကို အသက်နဲ့လဲပြီး ကာကွယ်ပေးသွားမှာပါ။ သူမ အသက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ အသက်ပျောက်သွားလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."

နင်ဖုန်းကျစ် ပါးစပ်အသာအယာ ဟသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ဤနည်းလမ်းသည်သာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်ကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်း တွေးဆမိနေ၏။ ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း၏ အဓိကမဏ္ဍိုင်ကြီးနှစ်ခုဖြစ်သည့် ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ နှစ်ပါးစလုံး... အကယ်၍များ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မလာနိုင်တော့လျှင် မည်သို့လုပ်အံ့နည်း။

"ဖေဖေ..."

စာကြည့်ခန်း တံခါးချပ်ကြီး ပွင့်ဟသွားပြီး နင်ရုန်ရုန် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ထက်၌ မျက်ရည်စများ စွန်းထင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံ၌မူ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

"သမီးအတွက်နဲ့ အဘိုးဓားနဲ့ အဘိုးအရိုးတို့ကို အသေမခံနိုင်ပါဘူး..."

"ရုန်ရုန်လေး..."

"သမီးက ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ခံသူသမီးပဲ..." နင်ရုန်ရုန်က ခေါင်းကို မော့လိုက်ရင်း  "အကယ်၍ သမီးသာ ရွေးချယ်ခံရရင် သမီးဘာသာ သမီးပဲ သွားပါ့မယ်။ အသက်ရှင်ရင် ပြန်လာမယ်။ သေသွားခဲ့ရင်လည်း ဒါ သမီးရဲ့ ကံကြမ္မာပဲပေါ့..."

နင်ဖုန်းကျစ်သည် မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ တစ်ချိန်က တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ဂျောက်ဂျက်ကျတတ်သည့် ကလေးမလေးက မည်သည့်အချိန်ကစ၍ ဤမျှအထိ ရင့်ကျက်သွားခဲ့ရသနည်း။

"ရုန်ရုန် ပြောတာ မှန်တယ်..." တံခါးပြင်ပမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း တံခါးဝဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ အော်စကာ လျှောက်ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာထက်မှ အမာရွတ်များက ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။ သူသည် ရေခဲတောအုပ်ကြီးထဲမှ အချိန်မီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး နေ့မနား ညမနား ခရီးနှင်ကာ ဂိုဏ်းတော်သို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ငါးနှစ်တာ ကာလလွန်မြောက်ပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။

"အော်လေး..." နင်ရုန်ရုန် ဆွံ့အသွားရသည်။

အော်စကာသည် သူမ၏အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကိုယ် အခု အဆင့် ၆၁ ကို ရောက်နေပြီ..." သူက ဆိုလိုက်သည်  "ကိုယ့်ရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်က အတုယူဖန်တီးခြင်းပဲ။ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကိုမဆို အတုယူနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ အကယ်၍ ရုန်ရုန်သာ ရွေးချယ်ခံရရင် ကိုယ်ပါ အတူတူ လိုက်ဝင်မယ်။ ငါတို့ အတူတူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်အောင် လုပ်ပြီး အတူတူ ပြန်လာကြတာပေါ့..."

နင်ဖုန်းကျစ်သည် ရှေ့မှောက်ရှိ လူငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းအစုံ အနည်းငယ် စိုစွတ်လာရပြီး  "ကောင်းပြီ... ကောင်းတာပေါ့..." ဟု ညည်းတွားမိတော့သည်။

ချန်ရှင်းနှင့် ကုရုန်တို့သည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရင်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ အသီးသီး ထင်ဟပ်သွားကြသည်။ ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကား စိတ်ချရလေပြီ။

လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်း  မိုးကြိုးလျှိုမြောင်အတွင်း၌။

မိုးကြိုးလျှိုမြောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်း၏ တံခါးမကြီးသည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေသည်။ ဤနေရာကား လျှပ်စီးနဂါးပြာမျိုးနွယ်စုဝင်များ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့ကြသည့် မြေ ဖြစ်၏။ တောင်ကုန်း တောင်ထိပ် ရှစ်ခုသည် နဂါးစွယ်များပမာ ဤဝန်းကျင်ကို ဝိုင်းရံထားပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ကျရောက်တတ်သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ကမ်းပါးယံများထက်သို့ လျှပ်စီးကြောင်းကြီးများ ဖြတ်သန်းရိုက်ခတ်ကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မီးပွားများဖြင့် လင်းထိန်သွားတတ်၏။ ပြင်ပလူများအတွက်မူ ဤနေရာသည် သေမင်းတမန် ကန့်သတ်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လျှပ်စီးနဂါးပြာ ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့်သူများအတွက်မူ ဤမိုးကြိုးလျှပ်စီးများသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ရပ် သွေးသားတော်စပ်မှုတစ်ခုနှင့် ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဒီညတွင်မူ မိုးကြိုးသံများက ပုံမှန်ထက် ပို၍ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး တိုက်ခတ်နေသည်။ ညီလာခံခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးလည်း မီးမောင်းများဖြင့် လင်းထိန်လျက် ရှိ၏။

လက်ရှိ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး ယွီယွမ်ကျန့် သည် ပင်မထိုင်ခုံထက်၌ မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဖွေးဖွေးလှုပ်အောင် ဖြူဖွေးနေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါကမူ တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ လေးလံထင်ရှားလှသည်။ အဆင့် ၉၆ ရှိသည့် အထူးစွမ်းအားရှင် ဒိုလော့တစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါက ခန်းမဆောင်အတွင်း လှည့်လည်စီးဆင်းနေသဖြင့် မည်သူမျှ အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲကြချေ။ အောက်ခြေတွင်မူ မျိုးနွယ်စု၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်အားလုံး စုံလင်စွာ ရောက်ရှိနေကြသည်။

ယွီလော့မြန် က လက်ဝဲဘက် အရှေ့ဆုံး၌ ထိုင်နေပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ညီအရင်း ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းက ယွီယွမ်ကျန့် ပြီးလျှင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်၏။ သူတို့၏ အောက်တွင်မူ မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲများ ရှိနေကြပြီး သူတို့အားလုံးသည် ဝိညာဉ်ဒိုလော့ အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အငယ်ဆုံး သားသမီးများ ထိုင်သည့်နေရာတွင်မူ ယွီထျန်ဟန် နှင့် ယွီထျန်ရှင်း တို့က ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်နေကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်း၏ အတောက်ပဆုံးသော နေနှင့်လပမာ အမွှာကြယ်ပွင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

နန်းဆောင်ပြင်ပ၌ မိုးကြိုးသံများ တဂျိန်းဂျိန်း မြည်ဟည်းနေသော်လည်း ခန်းမတွင်း၌မူ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ ဆိတ်ငြိမ်နေသည်။ တိုက်ရိုက်မြင်ကွင်းကြီးက ခုတင်တင်တင်ပဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အလောင်းပုံတောင်ကြီးထက်၌ ထိုင်နေသည့် ထိုပုံရိပ် မည်သည့်နွေးထွေးမှုမျှ မရှိဘဲ အေးစက်လွန်းလှသည့် ထိုမျက်ဝန်းအစုံက လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟမ်း..."

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး ယွီယွမ်ကျန့်က အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်ရင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုထင်လဲ... ပြောကြစမ်းဦး..."

လူအုပ်ကြီးက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေမိကြသည်။ ကြာရှည်စွာ ဆိတ်ငြိမ်နေပြီးနောက်တွင်မှ ယွီလော့မြန် က စတင်၍ စကားဆိုလာခဲ့သည်  "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ အဲဒီမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းတာ မှန်ပေမဲ့ ဒါက ဒီလောက်ပါပဲ။ အဲဒီကမ္ဘာထဲက သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုတာ အောက်တန်းစား သတ္တဝါတွေရဲ့ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဝိညာဉ်အသုံးချမှုနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် ပြောင်းလဲမှုအပိုင်းတွေမှာဆိုရင် သူတို့တွေဟာ ကျွန်တော်တို့ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းရဲ့ ဖိနပ်ကို သယ်ပေးဖို့တောင် မတန်ပါဘူး..."

ယွီထျန်ရှင်း ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်  "ဦးလေးနှစ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီကာမန်ရိုက်ဒါတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပုံစံက ဘာပညာရပ်မှ မပါဘူး ရိုးရိုးရိုင်းရိုင်း ခွန်အားသက်သက်ကိုပဲ သုံးနေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ လျှပ်စီးနဂါးပြာ ဝိညာဉ်ဟာ အဆင့် ၃၀ ကနေစပြီး ဆယ်ဆင့်တက်တိုင်း တစ်ခါ နဂါးအသွင် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိပြီး အဆင့် ၇၀ ရောက်ရင်တော့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးအသွင်ကို ဆောင်နိုင်ပြီ။ တူညီတဲ့ အဆင့်အတန်းချင်းမှာ ဘယ်သူက ငါတို့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲလို့လဲ..."

"အဲဒီလို တွေးလို့မရဘူး..." တည်ငြိမ်လှသော အသံတစ်သံက ဖြတ်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ထိုသူမှာ ယွီထျန်ဟန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် မတ်မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် "အဲဒီကမ္ဘာက ကာမန်ရိုက်ဒါတွေဆီမှာ ကျွန်တော်တို့လို ဆန်းပြားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တွေ မရှိတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံး သတိမထားမိကြဘူးလား  သူတို့ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ သူတို့ရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲပုံ စနစ်တွေနဲ့ ပဋိညာဉ်ပြု သားရဲတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပုံတွေဟာ ငါတို့နဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ စနစ်သစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတာကိုပေါ့။ ငါတို့အနေနဲ့ သူတို့ကို ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရနိုင်ဘူး..."

ယွီလော့မြန် က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ရင်း  "ထျန်ဟန်... မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ တခြားလူတွေရဲ့ သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ကိုယ့်လူတွေကို နှိမ်ချချင်နေတာလား..."

"ကျွန်တော် အရှိကို အရှိအတိုင်းပဲ ပြောတာပါ..." ယွီထျန်ဟန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်  "ထိုဟွမ်ဖေးဆိုတဲ့ လူငယ်ဟာ တူညီတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ပြိုင်ဘက်ပေါင်း ၃,၇၂၄ ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ။ အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး နောက်ဆုံးအထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို သက်သေပြနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ယွီထျန်ရှင်း ပါးစပ်အသာအယာဟကာ ပြန်လည်ချေပရန် ကြံစည်သော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးမျှ ရှာမတွေ့တော့ချေ။ လူပေါင်း သုံးထောင်ကျော်...။ ထိုကမ္ဘာကြီးက မည်မျှပင် အားနည်းသည်ဆိုစေဦးတော့... ထိုမျှလောက်များပြားလှသော လူသားများကို သတ်ဖြတ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူတစ်ဦးကိုမူ အားနည်းသည်ဟု မည်သို့မျှ သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ချေ။

"ထျန်ဟန် ပြောတာ မှန်တယ်..." အိုမင်းလှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး ယွီယွမ်ကျန့် ထံသို့ အကြည့်များ ပို့လိုက်ကြ၏။ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တံခါးဝသို့ လှမ်းလျှောက်ရင်း ညကောင်းကင်ယံထက်မှ မမြင်နိုင်သော ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာကြီးကို ငေးမောနေမိသည်။

"အဲဒီကမ္ဘာက... မရိုးရှင်းဘူး..." သူ ခဏမျှ တန့်သွားပြီးမှ  "ပြီးတော့... ထိုပလ္လင်ထက်မှာ ထိုင်နေတဲ့သူကလည်း သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး..."

ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ထပ်မံ၍ ငြိမ်ကျသွားရပြန်သည်။

"ထျန်ဟန်..." ခေါင်းဆောင်ကြီး ယွီယွမ်ကျန့်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်  "အကယ်၍ မင်းသာ အဲဒီကမ္ဘာထဲကို ဝင်သွားခဲ့ရရင်... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်သလား..."

ယွီထျန်ဟန် တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသက်ရှင်နိုင်သည်ဟု ပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးများက နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်သောအခါဝယ်... လုံးဝ နှုတ်ဆိတ်သွားရပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထိုမျက်ဝန်းများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အလောင်းပုံတောင်ကြီးထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည့် ထိုမျက်ဝန်းများ...။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲ၌ မည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ။ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ မျှော်လင့်ချက် မရှိ တပ်မက်မှု မရှိသလို မည်သည့်နွေးထွေးမှုမျှလည်း မရှိချေ။ လူသားတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေနိုင်သည့် အဆုံးမဲ့ ဗလာကျင်းခြင်းတရားသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ငရဲဘုံ၏ သွေးမြစ်ကို ဖြတ်သန်းသတ်ဖြတ်လာခဲ့သည့်သူတစ်ဦး၏ အကြည့်မျိုး ဖြစ်၏။ သူကော... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ပါ့မလား။ သူ မသိချေ။

"ကျွန်တော် မသိပါဘူး..." ယွီထျန်ဟန်က နောက်ဆုံးတွင် အမှန်အတိုင်းသာ ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီး ယွီယွမ်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲ၌ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး  "မသိဘူးလို့ ပြောနိုင်တာက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ..." သူက ဆိုလိုက်သည်  "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဟုတ်ကြီးထင်နေတဲ့သူတွေထက်... မသေချာဘူးဆိုတာကို သိတဲ့သူတွေကသာ ပိုပြီးတော့ အသက်ရှည်ရှည် နေရတတ်တာ။ အစကတည်းက ‘ငါ အကုန်လုပ်နိုင်တယ်’ လို့ ကြွေးကြော်နေတဲ့သူတွေကပဲ အမြဲတမ်း အရင်ဆုံး သေတွင်းသက်ဆင်းရတတ်တာပဲ။ ဒီအချိန်ကစပြီး လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အမြင့်ဆုံး သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်လိုက်တယ်..."

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တစ်ခဏချင်းပင် တင်းမာခက်ထန်သွားကြတော့သည်။