အခန်း (၅) လောကအရပ်ရပ်မှ လှုပ်ခတ်မှုများ

နောက်ဆုံးတော့လည်း...။

ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အထွတ်အထိပ် ပလ္လင်နန်းဆောင်။

ဘီဘီတုန်းသည် သူမ၏ ရာဇပလ္လင်ထက်၌ ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေရင်း လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် ပလ္လင်လက်ရန်းကို တောက်တောက် ခေါက်နေမိသည်။ အောက်ခြေရှိ အကြီးအကဲများမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ငြင်းခုံဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အာရုံတို့က ထိုအသံများကို မကြားနိုင်တော့ချေ။

ထိုတိုက်ရိုက်မြင်ကွင်း... အလောင်းပုံတောင်ကြီးထက်၌ တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်နေသည့် ထိုလူငယ်လေး... ထိုမျက်ဝန်းအစုံ...။

၎င်းတို့က သူမကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်အောက်မေ့မိစေသည်။ လျှို့ဝှက်မြေအောက်ခန်းထဲ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရစဉ်က နေ့ရက်များနှင့် ညတာရှည်များ ထိုလူယုတ်မာက သူမအပေါ် ပြုမူခဲ့သည့် ရက်စက်မှုများ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် ပိုမိုသန်မာလာရန်နှင့် ကလဲ့စားချေရန်အတွက် သူမကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသမျှ ခပ်သိမ်းသော အရာများကိုပေါ့။

ထိုလူငယ်လေးသည်လည်း သူမကဲ့သို့ပင် ငရဲတွင်းဝမှ တွားသွားရုန်းထွက်လာခဲ့ရသူမျိုးလော။

မဟုတ်ပေ။ ထိုလူငယ်လေး၏ အခြေအနေက ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အသက်ရှင်လှုပ်ရှားစေရန် ဆွဲထိန်းထားပေးသည့် နာကျည်းမုန်းတီးမှုဟူသော စိတ်အာရုံ ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်လေး၏ မျက်ဝန်းထဲ၌မူ သူမ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ နာကျည်းမှု မရှိ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ တပ်မက်မှု မရှိသလို မျှော်လင့်ချက်လည်း မရှိချေ။ အရာခပ်သိမ်း ဆိတ်သုဉ်းကာ ဗလာကျင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြေမှုန်းပြီးနောက်တွင် အဆုံးမဲ့ ဗလာကျင်းခြင်းတရားသာ ကြွင်းကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဝိညာဉ်နန်းတော် အရှင်သခင်မကြီး..." တစ္ဆေသစ်ကျား ဒိုလော့၏ အသံက သူမ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ဘီဘီတုန်းသည် မျက်ဝန်းများကို အသာအယာပင့်ကာ — "ပြောစမ်း..."

"ဟို... ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာအတွက်... ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားသင့်သလားခင်ဗျာ..."

"ဘာကို ပြင်ဆင်ရမှာလဲ..." ဘီဘီတုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အကယ်၍... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ အရွေးချယ်ခံရရင်..."

"အရွေးချယ်ခံရတော့ ဘာဖြစ်လဲ..." ဘီဘီတုန်းသည် ပလ္လင်ထက်မှ ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လှမ်းလျှောက်သွားပြီး ပရိသတ်ကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ "အဲဒီကမ္ဘာဆိုတာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်ရဲ့ နောက်ထပ် ပုံစံကွဲတစ်ခုထက် မပိုပါဘူး။ ငါတို့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ အထူးချွန်ဆုံးသူတွေက သတ်ဖြတ်ရမှာကို ကြောက်နေကြလို့လား..."

သူမ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်ပြီး အရှိန်အဝါအပြည့် ရှိလှသဖြင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်စိတ်များကို တစ်ခဏချင်းပင် ငြိမ်းအေးသွားစေသည်။

"အမိန့်ပြန်လိုက်စမ်း — အရာအားလုံးကို ပုံမှန်အတိုင်းပဲ လုပ်ဆောင်ပါ။ လုပ်စရာရှိတဲ့ တာဝန်တွေကို ဆက်လုပ်ကြ။ အဲဒီ ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာကိုတော့..." သူမ ခဏမျှ တန့်သွားပြီးမှ — "စောင့်ကြည့်ရုံပဲ စောင့်ကြည့်ထားလိုက်..."

သူမ လူတိုင်းကို ကျောခိုင်းထားစဉ် လက်ချောင်းကလေးများ တင်းတင်းဆုပ်သွားခဲ့သည်ကိုမူ မည်သူမျှ မမြင်တွေ့လိုက်ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုက လှုပ်ခတ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်၏ — အကယ်၍ ရာဇပလ္လင်ထက်၌ ထိုင်နေသည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကိုယ်တိုင်သာ ဤလောကထဲသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့လျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်တော်ပူဇော်ရာ နန်းဆောင်အတွင်း၌မူ...။

စည်ကားလှသော ဝိညာဉ်နန်းတော်မင်းကြီးဆောင်နှင့်မတူဘဲ ဤပင်မခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းဝယ် သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကြီးစိုးလျက် ရှိသည်။ ပင်မခန်းမဆောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ ပုံရိပ် ခြောက်ခုသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ သမုဒ္ဒရာပြင်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည်။

ရှေ့ဆုံး၌ ရှိနေသည့် ရွှေမိကျောင်း ဒိုလော့သည် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ အမှောင်ထုအတွင်း၌ လင်းလက်လှပသော အလင်းတန်းနှစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ကြာရှည်လှသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းကြီး ပြီးနောက်တွင်မှ အက်ရှရှအသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်  "အဲဒီကမ္ဘာက... မရိုးရှင်းဘူး..."

"အပိုတွေ..." နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည် "ဒါကို မင်းက ပြောနေဖို့ လိုသေးလို့လား..."

"ငါ ဆိုလိုတာက " ထိုအသံက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ  "အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ ဥပဒေသစည်းမျဥ်းက ငါတို့ထက် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားနေတယ်..."

ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ထပ်မံ၍ ဆိတ်ငြိမ်သွားရပြန်သည်။ သူတို့ထက် ပို၍ မြင့်မားသည်တဲ့။ သူတို့သည် ဤကမ္ဘာ၏ ထိပ်ဆုံး၌ ရပ်တည်နေကြသည့် ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ထက် မြင့်မားသည်ဆိုခြင်းမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်နည်း။

"ဆရာကြီးရော..." တစ်စုံတစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှေမိကျောင်း ဒိုလော့က ဦးခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းကာ  "သူက နတ်သမီးဗိမာန်မှာ ရှိနေတာ။ ခုနတင်ပဲ... ငါ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်... တုန်လှုပ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်..."

လူတိုင်း ထပ်မံ၍ နှုတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။ ချန်သောက်လျိူ  အဆင့် ၉၉ ရှိသည့် အတားအဆီးမဲ့ ဒိုလော့ နတ်သမီးဘုရားကျောင်း၏ ကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီးပင်လျှင် စိတ်အာရုံ တုန်လှုပ်သွားရသည်တဲ့လား။ ၎င်းက မည်သည့်အရာကို ဖော်ညွှန်းနေသနည်း။

"စောင့်ရုံပဲ စောင့်ကြဦးစို့..." ရွှေမိကျောင်း ဒိုလော့က မျက်ဝန်းများကို ပြန်လည်ပိတ်လိုက်ရင်း  "ဆရာကြီးက ငါတို့ကို တစ်ခုခု မညွှန်ကြားမချင်း ဘာမှမလုပ်နဲ့ဦး..."

"အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ ရွေးချယ်ခံရရင်ကော..."

"ရွေးချယ်ခံရရင်လည်း တိုက်ခိုက်ရုံပဲပေါ့..." ရွှေမိကျောင်း ဒိုလော့၏ အသံသည် အေးစက်တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်  "အသက်ရှင်ရင် ပြန်လာခဲ့ကြ။ သေရင်လည်း သေပွဲဝင်လိုက်ကြရုံပဲ။ ဟွမ်ဖေး တောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါတို့ကကော ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ..."

သူသည် မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အထက်မှ မမြင်နိုင်သော ကောင်းကင်ယံကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

နတ်သမီးဗိမာန်တော်။

ချန်သောက်လျိူသည် ကြီးမားထည်ဝါလှသော နတ်သမီးရုပ်တုကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌ ကျောက်ရုပ်ပမာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ခုနတင်ပဲ သူ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့မိသည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို သုံး၍ ထိုကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လှမ်း၍ စူးစမ်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက်တွင်မူ  သူ၏ စိတ်အာရုံပိုင်းအစလေးသည် တစ်ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ တားဆီးပိတ်ပင်ခံရခြင်း မဟုတ် ပြန်လည်ကန်ထွက်လာခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ... အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကမ္ဘာကြီးသည် ဤဟင်းလင်းပြင်နှင့် အချိန်ကာလအတွင်း၌ လုံးဝ တည်ရှိမနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဥပဒေသစည်းမျဉ်း... နတ်ဘုရားတွေထက် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားတဲ့ ဥပဒေသတွေ..." သူသည် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

သူသည် အလောင်းပုံတောင်ထက်၌ ထိုင်နေသည့် ထိုလူငယ်လေးကို ပြန်လည်အောက်မေ့မိသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများ။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို သူ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ ငရဲတွင်းဝမှ သွေးမြစ်ကို ဖြတ်သန်းသတ်ဖြတ်လာခဲ့သည့်သူတစ်ဦး၏ အကြည့်မျိုး ဖြစ်၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော လူသားများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူသည် ငရဲဘုံကို ကျော်ဖြတ်လာသည့်သူမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မသတ်ဖူးခဲ့ချေ။ သို့သော် ထိုလူငယ်လေးကမူ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

"နတ်သမီးအရှင်... အရှင်ကော... အဲဒီကမ္ဘာကို မြင်နိုင်ပါသလား..." သူက ရုပ်တုကြီးကို မော့ကြည့်ကာ မေးမြန်းမိသည်။

သို့သော်လည်း ရုပ်တုကြီးသည် မြွက်ဟခြင်းမရှိ ဆိတ်ငြိမ်လျက်သာ ရှိနေ၏။ ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးသည် အဆုံးမဲ့သော တိတ်ဆိတ်ခြင်းအောက်၌သာ နစ်မြုပ်နေတော့သည်။

ကောင်းကင်အင်ပါယာ  နန်းတော်မြေ။

ဧကရာဇ် ရွှယ်ယဲ့သည် နဂါးပလ္လင်ထက်၌ မျက်နှာပျက်လျက် ထိုင်နေမိသည်။ အောက်ခြေရှိ အမတ်မင်းများမှာမူ အချင်းချင်း ငြင်းခုံနေကြဆဲ ဖြစ်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဆိုင်းနေတာပါ။ မိစ္ဆာကောင်တွေ ဘယ်အချိန် ဆင်းသက်လာမလဲမသိနိုင်လို့ အမြန်ဆုံး ခံစစ်ကို တိုးမြှင့်ရပါမယ်..."

"ခံစစ်ကို ဘယ်လိုတိုးမြှင့်မှာလဲ။ ဥပဒေသတွေအရ ဘယ်သူမဆို ရွေးချယ်ခံရနိုင်တယ်လို့ ပြောထားတာပဲ။ အကယ်၍ ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူက နန်းတော်အစောင့်တပ်သား ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ဒါဆိုရင်လည်း အစောင့်တပ်သားတွေကို ပိုပြီးတော့ အများကြီး စုဆောင်းရုံပဲပေါ့။ တစ်ယောက်မဟုတ် တစ်ယောက်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာပဲ..."

"မင်း ရူးနေလား။ ငါတို့ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို သေတွင်းထဲ အလဟဿ ပို့ချင်နေတာလား..."

"တော်ကြစမ်း..."

ဧကရာဇ် ရွှယ်ယဲ့၏ အသံသည် ကျယ်လောင်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း လူတိုင်းကို တစ်ခဏချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားစေသည်။ သူသည် ပလ္လင်ထက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လှမ်းလျှောက်ရင်း အပြင်ဘက်မှ ညကောင်းကင်ယံကို ငေးမောလိုက်သည်။

"အမိန့်ပြန်လိုက်စမ်း  မြို့ပြနဲ့ ရွာအားလုံး သတိဝီရိယကို အမြင့်ဆုံး မြှင့်တင်ထားကြ။ အကယ်၍ ဆင်းသက်လာမယ့် အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့တာနဲ့ ပြည်သူတွေကို ချက်ချင်း ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးကြ..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး..."

"ပြီးတော့ " သူ ခဏမျှ တန့်သွားပြီးမှ  "ရှီလိုင်ခဲအကယ်ဒမီဆီကို လူလွှတ်ပြီး ဆရာကြီး ယွီရှောင်ကန်း ကို နန်းတော်ဆီ လာရောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားလိုက်စမ်း..."

"ယွီရှောင်ကန်း တဲ့လား... အဲဒီ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ လူဖျင်းကြီးကို..." အမတ်တစ်ဦးက လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားပြီးမှ မိမိအမှားကို သတိရကာ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ် ရွှယ်ယဲ့သည် လှည့်မကြည့်ဘဲ  "သူက လူဖျင်းမဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီလောကမှာ ဥပဒေသစည်းမျဉ်းတွေကို အနက်ရှိုင်းဆုံး နားလည်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူပဲ..."

တစ်ချိန်က လူဖျင်းဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရဖူးသော ထိုသူသည် ယခုအခါတွင်မူ တစ်အင်ပါယာလုံးက အလိုအပ်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာ၏ ဥပဒေသများကို သုတေသနပြုရန် လိုအပ်နေပြီး ယွီရှောင်ကန်းသည် ထိုအမှု၌ အကျွမ်းကျင်ဆုံးသောသူ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

"တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ စီမံကိန်းတွေကို လာပြီးတော့ မဖျက်စီးပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ ရွှယ်ချင်းဟယ် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပုန်းအောင်းနေသည့် ချန်ရန်ရွှယ်သည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ သူမသည် ဤနေရာ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ပုန်းအောင်းလှုပ်ရှားခဲ့ရသည်မှာ ကောင်းကင်အင်ပါယာကြီးကို သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်နန်းတော်က တစ်မင်းထီးအင်ပါယာ တည်ထောင်ပြီး ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးခြယ်လှယ်နိုင်ရန်အတွက် အဓိက သော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကြယ်တာယာအင်ပါယာ  နန်းတော်မြေ။

ကြယ်တာယာဧကရာဇ်မင်းကြီးသည် ညီလာခံခန်းမဆောင်အတွင်း ထိုင်နေရင်း အောက်ခြေမှ စစ်သူကြီးများ၏ တင်ပြချက်များကို နားထောင်နေမိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နယ်စပ်စောင့်တပ်ဖွဲ့တွေအားလုံး အဆင့်မြင့် သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ထားပါတယ်..."

"မြို့တော်ရဲ့ ခံစစ်ကော..."

"တိုးမြှင့်ထားပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ မြို့တံခါးအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်သခင် အစောင့်အကြပ်တွေကို ထပ်မံဖြည့်တင်းထားပြီး ဆင်းသက်လာမယ့် အရိပ်အယောင်တွေ့တာနဲ့ တံခါးတွေကို ချက်ချင်း ပိတ်ပစ်မှာပါ..."

ကြယ်တာယာဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လူငယ်လေးတစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တိုက်မုပိုင်သည် စစ်ဝတ်စုံကို ခန့်ညားစွာ ဆင်မြန်းလျက် ခက်ထန်သောအရှိန်အဝါများဖြင့် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ငါးနှစ်တာ ကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူသည် အဆင့် ၆၃ ရှိသည့် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရုံမျှမက ကြယ်တာယာအင်ပါယာ၏ အငယ်ဆုံးသော စစ်သူကြီး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

"မုပိုင်... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

တိုက်မုပိုင်သည် ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ  "အဲဒီကမ္ဘာက... တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပါတယ်..." ဟု ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ကြယ်တာယာဧကရာဇ်သည် မျက်ခုံးကို အသာအယာ ပင့်လိုက်မိသည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်တတ်သည့် သူ၏ သားတော်ထံမှ "ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်" ဟူသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာရသည်တဲ့လား။

"ဒါပေမဲ့ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ အနိုင်မခံနိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး..." တိုက်မုပိုင်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲ၌ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာသည်  "ကျွန်တော် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ရလို့ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး အဆင့်ကနေ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် အဆင့်အထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် ငါးနှစ်သာ အချိန်ပေးစမ်းပါ ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ဒိုလော့ အဆင့်အထိ ရောက်အောင် တက်လှမ်းပြပါ့မယ်။ ဟွမ်ဖေး ဆိုတဲ့ကောင်က အဲဒီကမ္ဘာကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင်... ကျွန်တော်လည်း သူ့ထက် ညံ့မှာမဟုတ်ပါဘူး..."

ကြယ်တာယာဧကရာဇ်သည် မိမိ၏ သားတော်ကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲ၌ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး  "ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်ထားစမ်း။ တိုက်ခိုက်ရမယ့်အချိန်ကျရင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်ကြရုံပဲ။ အဲဒီကမ္ဘာကိုတော့..." သူ ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လှမ်းလျှောက်သွားရင်း  "သူတို့ ငါတို့ဆီ မလာသရွေ့ ငါတို့ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့... အကယ်၍ သူတို့သာ ငါတို့ဆီကို လာရဲမယ်ဆိုရင်တော့ "

သူ၏ အကြည့်သည် ဟာလာပြင်လောကဓာတ်ထဲ၌ ဆိုင်းနေသည့် ထိုကမ္ဘာကြီးကို ဖောက်ထွက်မတတ် ညကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း  "ငါတို့ ကြယ်တာယာအင်ပါယာရဲ့ သံမဏိ မြင်းတပ်ဖွဲ့ကြီးက တကယ့် စစ်ပွဲအစစ်အမှန်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ရုံပဲပေါ့..."

တိုက်မုပိုင်သည် ဆက်လက်နှုတ်ဆိတ်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ထိုတိုက်ရိုက်မြင်ကွင်းကြီးက ပြန်လည်ထင်ဟပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ကာမန်ရိုက်ဒါတို့၏ စစ်ပွဲများ မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ ရက်စက်မှုများနှင့် အလောင်းပုံတောင်ကြီးထက်၌ ထိုင်နေသည့် ထိုလူသား...။ သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များမှာ စစ်မှန်လှသကဲ့သို့... သူ၏ ရင်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကြီးမှာလည်း စစ်မှန်လွန်းလှပါသည်။ သူသည် မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြီးကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်သာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ဖော်နေခြင်း ဖြစ်တော့သည်...။