[အခန်း ၃၈ မြည်တမ်းခြင်း]
အာမင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး၏ ခြေသံများသည် လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် ဟိန်းထွက်နေပြီး ပို၍ပို၍ ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။
တစ္ဆေဒိုလော့သည် လှည့်ကာ မြွေဟောက်ရိုက်ဒါကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အနည်းငယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
၎င်းသည် ခါးသီးသောအပြုံးမဟုတ်သကဲ့သို့ လှောင်ပြုံးလည်း မဟုတ်ပေ ၎င်းသည် စစ်မှန်သောအပြုံးဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသော စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။
"လာခဲ့စမ်း" သူက ပြောလိုက်သည် "ငါ ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"
မြွေဟောက်ရိုက်ဒါသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နီရဲသော မျက်လုံးများထဲတွင် စုစုစမ်းစမ်း ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "မင်း သေမှာကို မကြောက်ဘူးလား"
"ကြောက်တာပေါ့" တစ္ဆေဒိုလော့က ပြောလိုက်သည် "ဒါပေမဲ့ သူတို့ သေသွားမှာကို ငါ ပိုကြောက်တယ်"
သူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
အနက်ရောင် လျှပ်စီးလှိုင်းသည် စိမ်းမှောင်သော ပုံရိပ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။
လက်သည်းများသည် လေထုကို ဆွဲဖြဲကာ မြွေအကြေးခွံများကို ဆွဲဖြဲကာ အသားစများနှင့် သွေးများကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။
သူ၏ အရှိန်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် အလွန်ပြင်းထန်လှကာ သူ၏ အသက်ဇီဝကို အမြင့်ဆုံးအထိ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။
လက်သီးတစ်ချက် နှစ်ချက် သုံးချက်။ ဆယ်ချက် အချက်နှစ်ဆယ် အချက်သုံးဆယ်။
သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို သူ မသိတော့ပေ သူ ရပ်တန့်၍ မရကြောင်းသာ သိသည်။
သူ ရပ်တန့်လိုက်ပါက အာမင်း ဝေးဝေးသို့ ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူ ရပ်တန့်လိုက်ပါက နင်ထျန်နှင့် စုထျယ်တို့ သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။
သူ ရပ်တန့်လိုက်ပါက သူ ရှုံးနိမ့်သွားပေလိမ့်မည်။
မြွေဟောက်ရိုက်ဒါ၏ လက်သည်းများသည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ထိုလက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြွေဟောက်ရိုက်ဒါ၏ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူက ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"သုံးယောက်မြောက် လူ ကွယ်လွန်ပြီ"
"တစ္ဆေဒိုလော့ သေဆုံးသည်"
"အဆင့် ၉၂ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ အသက်ရှင်သန်ချိန် - ၃ ရက်နှင့် ၇ နာရီ"
"သတ်ဖြတ်မှု အရေအတွက် - ချိုပါဝင်္ကပါကောင် ၄၁ ကောင် ကျောက်ချပ်ဝတ် ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံး သားရဲ ၆ ကောင်"
မြွေဟောက်ရိုက်ဒါသည် ဗလာကျင်းနေသော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများနှင့် အလင်းစက်များ ပျံ့ကြဲနေသည်။
သူသည် မိမိ၏ရင်ဘတ်ရှိ အက်ကြောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ယွီလင်လုံ ထားရစ်ခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မော့ကြည့်ကာ အာမင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"နှစ်ယောက် လွတ်သွားတာပဲ" သူက ရေရွတ်လိုက်သည် "အရှုံးတော့ မရှိပါဘူး"
သူသည် လှည့်ကာ မြူခိုးများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မြောက်ဘက်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နေရာတွင် အာမင်းသည် နင်ထျန်နှင့် စုထျယ်တို့ကို ချထားပေးလိုက်သည်။
နင်ထျန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။
စုထျယ်သည် သတိမေ့မြောနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ကျိုးနေသော အရိုးမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အာမင်းသည် ပျက်စီးနေသော နေရာ၏ အဝင်ဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ၏ဧရာမ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ဝေးလံသော အရပ်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုနေရာတွင် ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။
တစ္ဆေဒိုလော့ သေဆုံးသွားပြီ။
ဆရာချင်မင်း သေဆုံးသွားပြီ။
ယွီလင်လုံ သေဆုံးသွားပြီ။
ထန်ရန် သေဆုံးသွားပြီ။
လူခုနစ်ယောက်ထဲမှ သုံးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။
ကျန်ရှိနေသော လေးရက်အတွင်း အသက်ရှင်သန်နိုင်မလားဆိုသည်ကို ၎င်း မသိပေ မြွေဟောက်ရိုက်ဒါ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာမလားဆိုသည်ကိုလည်း ၎င်း မသိပေ။ နင်ထျန်နှင့် စုထျယ်တို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မလားဆိုသည်ကိုလည်း ၎င်း မသိပေ။
သို့သော် ၎င်း သိထားသည့် အရာတစ်ခုမှာမူ ၎င်း အသက်ရှင်လိုသည်။
သူတို့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်ခေါ်သွားရမည်။
ဝေးလံသော အလောင်းပုံတောင်ကုန်း ပလ္လင်ပေါ်တွင်။
ဟွမ်ဖေးသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးယောက်ကို ကြည့်နေသည်။
သူ၏မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။
မြွေဟောက်ရိုက်ဒါသည် သူ သတ်ခဲ့သော ၃၁၇၂ ယောက်မြောက် ရိုက်ဒါ ဖြစ်သည်။
ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အလွန်သန်မာလှသဖြင့် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ကျန်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် သူ့ကို သတ်ခဲ့ဆဲပင်။
၎င်းသည် လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အာမင်း၏ တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံနှင့် နင်ထျန်၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံများသည် သူ၏နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
လေးရက် ကျန်သေးသည်။
သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား။
သူ မသိပေ။
ဤကမ္ဘာတွင် ရိုးရှင်းစွာ အသက်ရှင်နေရခြင်းသည်ပင် အောင်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းသာ သူ သိသည်။
"တတိယအကြိမ်မြောက် ဂိမ်း၏ တတိယမြောက်နေ့ ပြီးဆုံးပြီ"
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက် - သုံးယောက်။
သေဆုံးသူ အရေအတွက် - လေးယောက်။
"ကျန်ရှိသောရက် - လေးရက်"
......
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မှောင်အတိကျသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ခန်းမမကြီးအတွင်း မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
လူတိုင်းသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေကြသည်။
ဖယောင်းတိုင်အလင်းအောက်တွင် ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်သည် ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကျရောက်နေပြီး ထိုတိတ်ဆိတ်နေသော မျက်နှာများကို လွှမ်းမိုးထားသည်။
ဘီဘီတုန်းသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် လက်တင်ခုံထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေကာ သူမ၏ လက်ဆစ်များသည် အရိုးကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော်လည်း လူတိုင်းက ဖိအားပေးသောအငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရသည် ၎င်းမှာ မုန်တိုင်းမတိုက်ခတ်မီ ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
တစ္ဆေဒိုလော့ သေဆုံးသွားပြီ။
ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ အဆင့် ၉၂ ရှိသော ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ရိုက်ဒါကမ္ဘာတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် အသက်ရှင်သန်ခဲ့ပြီးနောက် မြွေအကြေးခွံ ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ဆင်ထားသော ရိုက်ဒါတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွင် သူ၏နောက်ဆုံး အပြုံး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်ချိန်က သူ၏မျက်နှာအမူအရာ အလင်းစက်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ၏ပုံရိပ် ဤအရာအားလုံးသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ကာ မေ့ပျောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ဂန္ဓမာ ဒိုလော့ ယွဲ့ကွန်းသည် တန်းစီရပ်နေရင်း သူမ၏မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသည်။
သူသည် တစ္ဆေဒိုလော့နှင့်အတူ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လက်တွဲခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်သူတော်စင်မှ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့အထိ အကြီးအကဲမှ ယဇ်ပုရောဟိတ်အထိ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရေတွက်၍မရသော မစ်ရှင်များကို အတူတူ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပြီး ရေတွက်၍မရသော ရန်သူများကို အတူတူ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
သူသည် တစ္ဆေဒိုလော့အား အခြားသော ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့များကဲ့သို့ပင် အသက်ကြီးရင့်ကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် သေဆုံးသည်အထိ အသက်ရှင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည် ထိုကျိန်စာသင့်လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် သေဆုံးလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။
"ယွဲ့ကွန်း" ဘီဘီတုန်း၏ အသံသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။
ဂန္ဓမာ ဒိုလော့သည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
"တစ္ဆေရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို... ပြန်ယူလာလို့ ရမလား"
ဂန္ဓမာ ဒိုလော့သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
"အဲဒီကမ္ဘာမှာ သေဆုံးသွားရင် အားလုံး ဆုံးရှုံးရတာပဲ။ ရုပ်အလောင်းလည်း မရှိဘူး ပိုင်ဆိုင်မှုလည်း မရှိဘူး ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး"
ဘီဘီတုန်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
သူမသည် တစ္ဆေဒိုလော့ ရိုက်ဒါကမ္ဘာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လာစဉ်က ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည် သွေးများ ပေကျံနေပြီး နံရိုးသုံးချောင်း ကျိုးကာ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း လွဲနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေခဲ့သည်။
သူသည် ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရား ရုပ်တုအောက်တွင် ရပ်ကာ ထိုကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို သူမထံသို့ တင်ပြခဲ့သည်။
ချိုပါဝင်္ကပါကောင်၏ အားနည်းချက်မှာ ၎င်း၏မျက်လုံးနှင့် လည်ချောင်းဖြစ်ပြီး ကျောက်ချပ်ဝတ် ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံး သားရဲ၏ အသက်ချက်မှာ ၎င်း၏ရင်ဘတ်ရှိ ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံး ဖြစ်သည်။ ထိုကမ္ဘာရှိ မိုးရေများသည် တိုက်စားတတ်ပြီး သားရဲများ၏ အလောင်းများကို စားသုံးနိုင်ကာ အသားမှာ ချဉ်သော်လည်း ဗိုက်ပြည့်စေသည်။
သူသည် ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်တစ်အုပ် ရေးသားနေသကဲ့သို့ အသေးစိတ် ပြောကြားခဲ့သည်။
သူမသည် သူ့အား ရိုက်ဒါကမ္ဘာကို ဆန့်ကျင်ရန် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အသန်မာဆုံး လက်နက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး သူသည် အကြိမ်ကြိမ် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ကာ မည်သည့်အခါမျှ သေဆုံးမည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
"အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်ပါ" ဘီဘီတုန်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏အသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်မှုကို ပြန်လည် ရရှိသွားခဲ့သည် "တစ္ဆေဒိုလော့အား ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူဘွဲ့ကို အပ်နှင်းပြီး သူ၏မိသားစုအား မားကစ်ဘွဲ့ကို ဆက်ခံစေကာ သုံးဆက်တိုင်တိုင် ရာထူးလျှော့ချခြင်း မရှိစေရ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"ဒါ့အပြင်ဒီနေ့ကစပြီး ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့အဆင့်နဲ့ အထက်ရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား အားလုံးဟာ တစ်လကို တစ်ကြိမ် ရိုက်ဒါကမ္ဘာ သရုပ်ပြလေ့ကျင့်မှုကို မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်ရမယ်။ တစ္ဆေ ယူဆောင်လာခဲ့တဲ့ အချက်အလက် အားလုံးကို လေ့ကျင့်မှု အကြောင်းအရာထဲမှာ ထည့်သွင်းရမယ်။ ဘယ်သူမှ ပေါ့ဆလို့ မရဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ဘီဘီတုန်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
နေရောင်ခြည်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော်လည်း သူမအနေဖြင့် ၎င်း၏နွေးထွေးမှုကို မခံစားရပေ။
သူမသည် တစ္ဆေဒိုလော့၏ မသေဆုံးမီ ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရမိသည်"သူတို့ သေသွားမှာကို ငါ ပိုကြောက်တယ်" သူသည် အာမင်း နင်ထျန်နှင့် စုထျယ်တို့ကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် သားရဲတစ်ကောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ ရွေးချယ်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် နောက်ဆုတ်မှုကို ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို စနစ်တကျ စွန့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည် အခြားသူများကို အသက်ရှင်စေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ဘီဘီတုန်းသည် သူမ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုကမ္ဘာကို မုန်းတီးသည် ထိုစည်းမျဉ်းများကို မုန်းတီးသည် ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်ကို မုန်းတီးသည်။
သို့သော် သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပို၍ပင် မုန်းတီးမိသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ဘာမျှ မတတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော အထွတ်အထိပ် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဖြစ်သော်လည်း တစ္ဆေဒိုလော့ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ ရွေးချယ်ခံရသူ မည်သူ့ကိုမျှလည်း မကယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမအနေဖြင့် သူတို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေရုံ သူတို့ တိုက်ခိုက်သည်ကို ကြည့်နေရုံ သူတို့ သေဆုံးသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ထို့နောက်တွင် သူတို့ကို ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဘွဲ့တံဆိပ်များ အပ်နှင်းကာ သူတို့၏ မိသားစုများကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဆက်လက် ရှင်သန်စေရုံသာ ရှိတော့သည်။
ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း။
နင်ဖုန်းကျစ်သည် ဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရပ်ကာ မြောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုနေရာတွင် ကောင်းကင်နှင့် တိမ်တိုက်များမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပေ။
သို့သော် ထိုကမ္ဘာ၏ တစ်နေရာရာတွင် နင်ထျန်သည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းလျက် သူမ၏ ဘေးတွင် အာမင်းနှင့် သတိမေ့မြောနေသော စုထျယ်တို့သာ ရှိတော့ကြောင်း သူ သိသည်။
ဓားဒိုလော့ ချန်ရှင်းသည် သူ၏နောက်တွင် ရပ်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ် နင်ထျန်က "
"သူမ အသက်ရှင်နေသေးတယ်" နင်ဖုန်းကျစ်က သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မပြီးဆုံးခင် ငါ သူမကို မြင်ခဲ့တယ်။ သူမ အသက်ရှင်နေသေးတယ်"