အခန်း ၃၃ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူသည်လည်း တစ်ချိန်က သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်

ဝေးကွာသောနေရာမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် မိစ္ဆာကောင်မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အမည်းရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်သည် မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင် ကွေးညွတ်နေသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ၎င်း၏ ဓားသွားပေါ်မှ သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် ဟွမ်ဖေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လူသစ်လား။" သူ၏ အသံသည် ရေမသောက်ရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သကဲ့သို့ အက်ကွဲနေခဲ့သည် "ငါနဲ့ လာတိုးတာ မင်း ကံကောင်းတာပဲ။ ငါ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ပေးပါ့မယ် မင်းကို အများကြီး နာကျင်အောင် မလုပ်ပါဘူး။"

ဟွမ်ဖေး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ရင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည်လည်း လိုက်လံတုန်ခါနေခဲ့သည်။

သူ မတိုက်ခိုက်ချင်ပေ မသတ်ချင်ပေ အိမ်သို့သာ ပြန်ချင်ခဲ့သည်။

"ငါ……"

"မင်း မတိုက်ခိုက်ရင် မင်း သေရလိမ့်မယ်။" အမည်းရောင်ရိုက်ဒါက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည် "အခြားလမ်းမရှိဘူး။"

အမည်းရောင်ရိုက်ဒါသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ကွေးညွတ်နေသော ဓားသည် လေခွဲသံနှင့်အတူ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

ဟွမ်ဖေးသည် ဗီဇအရ မိမိ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဓားသွားသည် လက်မောင်းချပ်ဝတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ လက်မောင်းများသည် တုန်ခါမှုကြောင့် ထုံကျင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။

အမည်းရောင်ရိုက်ဒါသည် သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် လူသစ်လေး။"

ဟွမ်ဖေး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူသည် ဝှိုက်တိုက်ဂါး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည် "မင်းရဲ့ ဓား။"

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ခါးပတ်ပေါ်ရှိ ဖဲချပ်တစ်ခုသည် လင်းထိန်နေခဲ့သည်။

သူသည် မည်သည့်နေရာမှ ခွန်အားများ ရရှိလာသည်မသိဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုဖဲချပ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ခါးပတ်၏ အပေါက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

"လက်နက်ဆင့်ခေါ်ခြင်း။"

ဓားရှည်တစ်လက် သူ၏လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုဓားသည် အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ဓားရိုးသည် ကျားခေါင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိကာ ဓားသွားပေါ်တွင် အဖြူရောင်ကျားတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင် စီးဆင်းနေသည်။

သူ့တွင် စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိခဲ့သလို ဝေခွဲရန်လည်း အချိန်မရခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဗီဇအရ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည် ထိုးစိုက်လိုက်ခြင်းပင်။

ဓားဖျားသည် အမည်းရောင်ရိုက်ဒါ၏ ရင်ဘတ်ချပ်ကို ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အမည်းရောင်ရိုက်ဒါသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ မိမိရင်ဘတ်ရှိ ဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထို့နောက် ခေါင်းကို ပြန်မော့ကာ ဟွမ်ဖေး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာတွင် ဒေါသတရား သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုများ မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော လွတ်မြောက်မှု ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းစက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အနီပုပ်ရောင် လဟာပြင်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဟွမ်ဖေးသည် ဓားကို မြှောက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဓားဖျားက လေထဲသို့ ဦးတည်နေရင်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ လက်များ တုန်ရင်နေခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လိုက်လံတုန်ခါနေခဲ့သည်။

သူ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီ။

သူ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီ။

ထိုလူ၏ သွေးများသည် ဓားသွားပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ နွေးထွေးပြီး နီရဲနေကာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ သွေးများနှင့် မည်သို့မျှ မခြားနားပေ။

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ စတင်အန်တော့သည်။

သူ၏ အစာအိမ်သည် ဗလာဖြစ်နေခဲ့ပြီး အစာခြေရည်များနှင့် သည်းခြေရည်များကိုသာ အန်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ အန်ပြီးသွားသည့်တိုင်အောင် ပျို့အန်ခြင်းများ ဆက်ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဒဏ်ရာရထားသော သတ္တဝါငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံးထွေးနေခဲ့သည်။

ဝှိုက်တိုက်ဂါး၏ အသံသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည် "မင်း ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ပြီ။"

ဟွမ်ဖေး ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လုံးထွေးနေရင်း ထိုအလင်းစက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လားရာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ထိုလူ၏ အမည်ကိုပင် မသိရှိခဲ့ပေ။

ထိုလူ၏ မျက်နှာသည် ဝေဝါးလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ သေဆုံးခါနီးအချိန်တွင် ရှိခဲ့သော မျက်လုံးများကိုမူ သူ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည် ထိုမျက်လုံးများ။

၎င်းသည် ဒေါသမဟုတ်ပေ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဟုတ်ပေ ၎င်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သို့သော် ဟွမ်ဖေး၏ တိုက်ပွဲမှာမူ ယခုမှသာ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်သည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လူငယ်လေး ဟွမ်ဖေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လုံးထွေးနေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် အနီပုပ်ရောင် လွင်ပြင်ကျယ်ကြီး ရှိနေကာ ဝေးကွာသော နေရာတွင် မီးတောက်နေသော တောင်တန်းများနှင့် အမည်းရောင်ရိုက်ဒါ ချန်ထားခဲ့သော လွတ်လပ်သည့် မြေပြင်တို့ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွင် သွေးများ စွန်းထင်နေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် မိမိ၏ သွေးမဟုတ်ပေ။ သူ၏ လက်များမှာမူ တုန်ရင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးသည် လုံးဝဥဿုံ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်နန်းတော်။

ဘီဘီတုန်းသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် လက်တင်ခုံကို ပြင်းထန်စွာ ညှစ်ထားခဲ့သည်။

သူမသည် ရေတွက်၍မရသော သေဆုံးမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ရေတွက်၍မရသော လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သေဆုံးခြင်းတရားအပေါ် ထုံကျင်နေပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုလူငယ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အန်နေသည့် ပုံရိပ်။

ထိုအမည်းရောင်ရိုက်ဒါ မသေဆုံးမီ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောသွားသည့် မြင်ကွင်း။

ထိုလူငယ် မြေပြင်ပေါ်တွင် လုံးထွေးကာ တုန်ရင်နေသည့် ပုံရိပ်။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်သတိရမိသွားသည်။

သူမသည်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်း ကိုးကိုးကန့်ကန့်ဖြစ်ခြင်း မသတ်ချင်သော်လည်း သတ်ရခြင်း။

သူမ ၎င်းကို မေ့လျော့နေပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤမြင်ကွင်းက အရာအားလုံးကို ပြန်လည်နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။

တစ္ဆေ ဒိုလော့သည် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူသည်လည်း မိမိ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။

ရိုက်ဒါကမ္ဘာမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသူတိုင်းတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပထမဆုံးအကြိမ် ရှိကြသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ဖူးခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အလောင်းကို မြင်ဖူးခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကမ္ဘာကြီးသည် သင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရပ်တန့်သွားလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားခြင်း။

သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းသည် မနေ့ကမှ ဖြစ်ပွားခဲ့သကဲ့သို့ သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း။

နင်ထျန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့ပြီး မျက်ရည်များ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာခဲ့သည်။

သူမသည် ရိုက်ဒါကမ္ဘာတွင် မိမိ၏ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် အသင်းဖော်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး အခြားသူများ သတ်ဖြတ်နေကြသည်နှင့် အသတ်ခံနေရသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမသည် မိမိ၏ လက်ဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမသာ သတ်ဖြတ်ရပါက ထိုလူငယ်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အန်မိလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

ထို့နောက် ထရပ်ကာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရမည်။

မတိုက်ခိုက်လျှင် သေရမည်။

လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်း။

ယွီလင်လုန်သည် မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပြီး ဆက်လက်မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။

သူမသည် ရိုက်ဒါကမ္ဘာရှိ မိမိ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို သတိရမိသည်။

သူမသည် ပထမဆုံး ဦးချိုမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် တစ်နာရီပြည့်အောင် အန်ခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဒုတိယမြောက် တတိယမြောက် ဒသမမြောက်နှင့် အနှစ်မြောက်ကောင်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ မအန်တော့ပေ။

သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ်က မိမိလက်ပေါ်သို့ စင်လွင့်လာခဲ့သော သွေးများ၏ နွေးထွေးမှုကိုမူ သူမ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လူသားတို့၏ သွေးများကဲ့သို့ နွေးထွေးလှသည်။

ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း။

ထန်ရန်သည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။

သူသည် ရိုက်ဒါကမ္ဘာရှိ မိမိ၏ ပထမဆုံးနေ့ကို စဉ်းစားမိပြီး ထန်ရင်းကိုလည်း သတိရမိသည်။

ထိုစကားနည်းသော လူငယ် အုပ်စုထဲသို့ မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက်ခြင်းမရှိသော ထိုဂိုဏ်းသား ပထမဆုံးတိုက်ပွဲတွင် ဦးချိုမိစ္ဆာ သုံးကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်စွမ်းအားမျှ မရရှိခဲ့သော ထိုထူးဆန်းသူ ဖြစ်သည်။

ထန်ရင်းသည် တစ်ခါမျှ မအန်ဖူးခဲ့ပေ။

ထန်ရန်သည် ထန်ရင်းက သွေးအေးသောကြောင့်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထန်ရင်းသည် မကြောက်ရွံ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အခြားသူများကို အမြင်မခံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထျန်းသောက်တော်ဝင်အကယ်ဒမီ။

ဆရာချင်မင်သည် ကွင်းပြင်ကျယ်ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျောင်းသားများအားလုံး ငိုကြွေးနေကြသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။

သူသည် ရိုက်ဒါကမ္ဘာရှိ မိမိ၏ ပထမဆုံးနေ့ကို သတိရမိသည်။

သူသည် ပထမဆုံး ဦးချိုမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ချိန်တွင် အန်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မအန်ခဲ့ပေ။

သူသည် အလောင်းကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် တူညီသော ခံစားချက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စင်လော့အင်ပါယာ နယ်စပ်စစ်စခန်း။

စုထျယ်သည် စစ်စခန်း၏ အဝင်ဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရင်း လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ဗီဒီယိုကို အမူအရာမရှိဘဲ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ စစ်ပြန်ကြီးများအားလုံးက ထိုအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြသော်လည်း သူ ဝင်ရောက်ပြောဆိုခြင်းမရှိပေ။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လုံးထွေးနေသော ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။

သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်သည် ရိုက်ဒါကမ္ဘာတွင် မဟုတ်ဘဲ နယ်စပ်ဒေသတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်က သူ ပထမဆုံး သတ်ဖြတ်ခဲ့သောသူမှာ နယ်စပ်ကို တရားမဝင် ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ဒုက္ခသည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုလူ့လက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိဘဲ စားစရာတစ်ခုခုကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စုထျယ် သူ့ကို ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ထိုလူ လဲကျသွားခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာမှ သွေးများ တားမနိုင်ဆီးမရ စီးကျလာခဲ့သည်။

စုထျယ်သည် အလောင်းဘေးတွင် မအန်ဘဲ တစ်ညလုံး မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ညဘက်တွင် ဘယ်တော့မှ ထပ်မံအိပ်မပျော်တော့ပေ။

ကြယ်တာယာတောရိုင်းကြီး။

အာမင်းသည် ဇီဝကမ္ဘာရေကန်ဘေးတွင် ဝပ်နေရင်း ကောင်းကင်ယံရှိ မြင်ကွင်းကို ၎င်း၏ ဧရာမမျက်လုံးကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

၎င်းသည် လူသားတစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မသတ်ဖူးသော်လည်း ဝိညာဉ်သားရဲကိုမူ သတ်ဖူးသည်။

၎င်းသည် မိမိငယ်ရွယ်ပြီး အားနည်းစဉ်က ခွန်အားကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် သက်သေပြရန် လိုအပ်ခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဝိညာဉ်သားရဲကို သတ်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရမိသည်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်သားရဲကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ခဲ့ပြီးနောက် အလောင်းဘေးတွင် ရပ်ကာ တစ်ညလုံး ဟိန်းဟောက်နေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်သန်မာသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ၎င်းသည် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ဝူသည် အာမင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ၎င်း၏ ရှေ့ခြေထောက်ကို ဖက်ထားကာ မျက်ရည်များ စီးကျနေခဲ့သည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။

သူမသည် ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်သည် သူမ ဝိညာဉ်သားရဲကို သတ်ဖူးသလို လူကိုလည်း သတ်ဖူးသည်။

သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်သည် စတားဒိုတောရိုင်းကြီးထဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ ဆယ်နှစ်သက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်က သူမကို စားရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် သူမသည် ပျော့ပျောင်းသော ကိုယ်ခံပညာကို အသုံးပြု၍ ၎င်း၏လည်ပင်းကို ချိုးပစ်ခဲ့သည်။