အခန်း (၃) ရာဇပလ္လင်ထက်မှ အတိတ်ဟောင်းပုံရိပ်များနှင့် တစ်ကိုယ်တော် ဧကရာဇ်

တိတ်ဆိတ်ခြင်း...။

အဆုံးမဲ့ အောက်မေ့ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ရှည်လျားလှသည့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတရားသည် ကြီးစိုးလျက် ရှိသည်။

ဟွမ်ဖေးသည် အလောင်းပုံတောင်ကြီး၏ ထိပ်ဆုံးရှိ ရာဇပလ္လင်ထက်၌ တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်ရင်း အောက်ခြေမှ ကမ္ဘာကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။ ဤကမ္ဘာသည် သူ နေ့ညမပြတ် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့ရသော ကမ္ဘာ၊ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွနေသည့် မြေပြင်၊ မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည့် ကောင်းကင်ယံနှင့် မည်သည့်အခါမျှ ကွယ်ပျောက်မသွားမည့် သွေးညှီနံ့များ လှိုင်နေသည့် ကမ္ဘာ ဖြစ်၏။ ထိုအရာအားလုံးမှာ သူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် စစ်ပွဲများ၏ အမှတ်အသားများဖြစ်ပြီး သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည့် အထောက်အထားများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ... ခပ်သိမ်းသော အရာခပ်သိမ်းသည် သူ့တစ်ဦးတည်းအပိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ဤကမ္ဘာကြီး...၊

ဤစည်းမျဉ်း...၊

ကာမန်ရိုက်ဒါ ပေါင်း ၃,၇၂၄ ဦး၏ အရိုးအဆစ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဤရာဇပလ္လင်ကြီး...။

သူသည် ဤပလ္လင်၏ အရှင်သခင်၊ နောက်ဆုံးသော အောင်နိုင်သူနှင့် ဤကမ္ဘာ၏ အရှင်သခင်ကြီး ဖြစ်ချေပြီ။

သို့သော်လည်း သူသည် ဤအရာအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခြင်း သို့မဟုတ် တင်းတိမ်ရောင့်ရဲခြင်းဟူသော အရိပ်အယောင်တို့ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။ ဝေဝါးလှည့်ပတ်နေသည့် စိတ်အာရုံ အိုင်ထွန်းမှုကြီးတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ လွန်စွာ နက်ရှိုင်းလှသော ဝေခွဲမရမှုကြီး ဖြစ်၏။

"ငါ... ငါက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."

သူသည် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိရာ သူ၏ အသံသည် ဆိတ်ငြိမ်လှသော ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာကြီးအတွင်း ထပ်ဟပ်ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်သွားပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်သံမျှ ပြန်လည်မကြားရချေ။

မှန်ပါသည်... သူက ဘယ်သူလဲ။

သူ့တွင် တစ်ချိန်က အမည်နာမတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ ဟွမ်ဖေး တဲ့။ ၎င်းမှာ လွန်စွာမှ ရိုးရှင်းလွန်းလှသည့် အမည်တစ်ခု ဖြစ်၏။ လွန်စွာ ရိုးရှင်းလွန်းလှသဖြင့် ဤအမည်သည် တစ်ချိန်က သွေးသားအသက်ဝိညာဉ်အပြည့်ဖြင့် လှုပ်ရှားရှင်သန်ခဲ့ဖူးသော လူသားတစ်ယောက်ကို ကိုယ်စားပြုခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ယခုကဲ့သို့ အလောင်းပုံတောင်ထက်၌ ထိုင်နေသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းစက်ရုပ်ကြီးတစ်ရုပ် မဟုတ်ခဲ့ကြောင်းကိုပင် သူ ရံဖန်ရံခါ မေ့လျော့နေတတ်သည်။

အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းများသည် ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ထိုညသည် သာမန်ညတစ်ညမျှသာ ဖြစ်၏။

သူသည် မိမိ၏ ငှားရမ်းနေထိုင်ရာ အခန်းကျဉ်းလေးထဲ၌ ဖုန်းကို ပွတ်ရင်း ကာမန်ရိုက်ဒါ ရုကိ ဇာတ်လမ်းတိုများကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထိုကာမန်ရိုက်ဒါများ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် အချင်းချင်း အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် မြင်ကွင်းသည် သူ့ကို ထိတ်လန့်စေသလို တပ်မက်စွဲလန်းစေခဲ့သည်။

"ငါသာ အဲဒီကမ္ဘာထဲကို ကူးပြောင်းသွားလို့ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" ဟု သူက ရွှန်းနောက်နောက်ဖြင့် မိမိဘာသာ ညည်းတွားမိခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ တကယ်ပဲ ကမ္ဘာကူးပြောင်းသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ရုကိ ကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရုကိ ကမ္ဘာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်၏။ မရေမတွက်နိုင်သော ကာမန်ရိုက်ဒါများ၊ ကွဲပြားခြားနားလှသည့် ခေတ်ကာလများ၊ ကွဲပြားသည့် လောကဓာတ်များ၊ ကွဲပြားသည့် ကမ္ဘာများနှင့် ထူးခြားလှသော ဟာလာပြင် အာကာသများဆီမှ ကာမန်ရိုက်ဒါများ... ရှောဝါခေတ်၊ ဟေးဆေးခေတ်၊ ရေဝါခေတ်မှ ကာမန်ရိုက်ဒါများနှင့် သူ အမည်သာ ကြားဖူးသည့် ကာမန်ရိုက်ဒါများအားလုံးသည် တစ်နေရာတည်း၌ စုစည်းရောက်ရှိနေကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့်အချိန်အထိ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြရမည် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်က သူ ခံစားခဲ့ရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကြီးကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုကြောက်ရွံ့မှုကြီးမှာ တကယ့်ကို စစ်မှန်လွန်းလှပြီး သူ၏ မှတ်ဉာဏ်အောက်ခြေအထိ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်၌ ပြန်လည်တွေးတောမိလျှင်ပင် သူ၏ နှလုံးသားကြီးသည် ကွဲကြေမတတ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာရဆဲ ဖြစ်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ငါ မသေချင်သေးဘူး..."

သူ ဤကဲ့သို့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အော်ဟစ်သံကို မည်သူမျှ နားမထောင်ခဲ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည်လည်း အော်ဟစ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လူတိုင်း ကြောက်လန့်နေကြသည်။ လူတိုင်း ထွက်ပြေးနေကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ... လူတိုင်းသည် စတင်၍ သတ်ဖြတ်ကြလေတော့သည်။

သူသည် ကျားဖြူနတ်သားရဲကြီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ ကမ္ဘာကူးပြောင်းပြီး သုံးရက်မြောက်မြောက်နေ့တွင် ဖြစ်၏။

သူသည် သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်စက်ခြင်းမရှိဘဲ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဆောက်အအုံအပျက်တစ်ခု၏ ဒေါင့်ကျကျနေရာတွင် ပုန်းအောင်းရင်း အပြင်ဘက်မှ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်သံများကို နားစွင့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်... သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ကျားဖြူကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သာမန် ကျားဖြူတစ်ကောင် မဟုတ်ပေ။ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သားရဲကြီး လေးကောင်အနက် အနောက်ဘက် အရပ်မျက်နှာကို စိုးမိုးကာ စစ်မက်နှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းတရားတို့ကို ကိုယ်စားပြုသည့် ကျားဖြူနတ်သားရဲကြီး ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာရာ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ မရှိဘဲ စမ်းသပ်စစ်ဆေးလိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

မင်း... အသက်ရှင်ချင်လား။

ကျားဖြူကြီး၏ အသံသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ထပ်ဟပ်ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ မိန်းမောသွားရပြီးနောက် "ငါ... ငါ အသက်ရှင်ချင်တယ်..."

ဒါဆိုရင်လည်း တိုက်ခိုက်စမ်း... ကျားဖြူကြီးက ဆိုသည် —ငါနဲ့ ပဋိညာဉ်ဖွဲ့စမ်း။ ကာမန်ရိုက်ဒါ တိုက်ဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး... သူတို့အားလုံးကို အပြတ်သတ်ပစ်စမ်း။

"သူတို့အားလုံးကို အပြတ်သတ်ပစ်စမ်း" ဟူသော စကားလုံး။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံးသော စကားလုံး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျားဖြူကြီး၏ နဖူးပြင်ထက်သို့ တင်လိုက်မိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်... သူတစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသေးသည့် အတားအဆီးမဲ့ စွမ်းအားကြီးတစ်ခု ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်လာသည်ကို သိရှိလိုက်ရ၏။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကျားဖြူကြီး၏ ပြင်းထန်လှသော စိတ်ဆန္ဒကြီးသည်လည်း စီးဝင်လာသည် — တိုက်ခိုက်ရန်၊ သတ်ဖြတ်ရန်၊ ပိုမိုသန်မာလာရန်နှင့် ပြိုင်ဘက်ဟူ၍ မကျန်တော့သည့် အချိန်အထိပေါ့။

ပဋိညာဉ် အထမြောက်သွားခဲ့ပြီ။

သူသည် ကာမန်ရိုက်ဒါ တိုက်ဂါး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထိုနေ့သည် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကာမန်ရိုက်ဒါအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည့်နေ့၊ ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်နေ့နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ခဲ့သည့်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။

သူ ထိုပြိုင်ဘက်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သူသည် ရှောဝါခေတ်မှ ကာမန်ရိုက်ဒါတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမည်းရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်မြန်းကာ ဦးထုပ်ပေါ်၌ ပုရွက်ဆိတ်အာရုံခံအမျှင်ကဲ့သို့ အရာနှစ်ခု ပါရှိသည်။ ထိုကာမန်ရိုက်ဒါသည် တုန်ရင်နေသော သူ့ကိုကြည့်ကာ အထင်မြင်သေးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး — "အသစ်အဆန်းလေးလား... ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို သွားရမယ့်လမ်းဆီ ပို့ပေးရတာပေါ့"

ထို့နောက် သူ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ဟွမ်ဖေးသည် မဟုတ်သေး ထိုအချိန်က သူသည် ဟွမ်ဖေးဟု အခေါ်ခံရရန်ပင် မထိုက်တန်သေးချေ ဗီဇစိတ်အရ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ကျားဖြူနတ်သားရဲ၏ စွမ်းအားများသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဘုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ကျားဖြူလက်သည်းကြီးများသည် ထိုကာမန်ရိုက်ဒါ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ရ၏။ နွေးထွေးလှသော သွေးပူပူတို့သည် သူ့မျက်နှာထက်သို့ ပန်းထွက်လာသည်။

ထိုကာမန်ရိုက်ဒါသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီးနောက် မော့ကြည့်လာပြန်ရာ မျက်ဝန်းများထဲ၌ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေရှာသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းပွင့်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပြီးတိုင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ပထမဆုံးသော လက်နက်ခေါ်ယူခြင်းကတ်ပြားဖြစ်သည့် ဓားမြှောင်လက်နက်ကတ်ပြား ကို ထိုရိုက်ဒါထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တန့်ရင်း မိမိလက်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေဆဲ။ ကျားဖြူကြီး၏ အသံသည် စိတ်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်လာသည် မင်း... လူသတ်လိုက်ပြီ။

"ငါ... ငါ လူသတ်လိုက်ပြီ..."

ဒါပေမဲ့ မင်း... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤကမ္ဘာ၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်းသည်သာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်းကိုပေါ့။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် လူသားများကို စတင်သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ရှောဝါခေတ်မှ ကာမန်ရိုက်ဒါများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ဟေးဆေးခေတ်မှ ကာမန်ရိုက်ဒါများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

သူ အမည်ပင် မသိရသော ကာမန်ရိုက်ဒါများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူတစ်ချိန်က လေးစားအားကျခဲ့ရဖူးသည့် သူရဲကောင်းကြီးများကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။

ပထမပိုင်းတွင်မူ သူသည် လူသတ်ပြီးတိုင်း အော့အန်တတ်ပြီး အိမ်မက်ဆိုးများ မက်ကာ ညသန်းခေါင်ယံ၌ လန့်နိုးလာတတ်ပြီး မိမိသတ်ခဲ့သောသူများက အသက်လာနှုတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ... ထိုသို့ မဖြစ်တော့ချေ။ ၎င်းမှာ သူ ကျင့်သားရသွားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လွန်စွာ မောပန်းနွမ်းနယ်လွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လွန်စွာ မောပန်းလွန်းလှသဖြင့် အိမ်မက်ဆိုးများ မက်ရန်ပင် စွမ်းအင်မရှိတော့ပေ။ မျက်လုံးပိတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတတ်ပြီး မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တိုက်ပွဲက ပြန်လည်စတင်နေတတ်သည်။ သူ မောပန်းလွန်းလှသဖြင့် မိမိသည် လူသတ်နေသလော သို့မဟုတ် အသက်ရှူနေသလော ဆိုသည်ကိုပင် ခွဲခြား၍မရနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ဒီကိတ် ကဲ့သို့သော ကာမန်ရိုက်ဒါတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိသေးသည်။ ထိုကာမန်ရိုက်ဒါ၏ ခါးပတ်သည် ပန်းရောင်ရင့်ရင့်ဖြစ်ပြီး သူ ကာမန်ရိုက်ဒါအဖြစ် ပြောင်းလဲချိန်တိုင်း "ငါက ဖြတ်သန်းသွားလာနေတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်ငယ်လေးတစ်ပါးပါပဲ" ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။ သူသည် ထိုကာမန်ရိုက်ဒါကို လွန်စွာ သဘောကျခဲ့ဖူးပြီး ကမ္ဘာမကူးပြောင်းမီက သူ၏ ဇာတ်ကားပေါင်းများစွာကို ကြည့်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုကာမန်ရိုက်ဒါ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေစဉ် ထိုကာမန်ရိုက်ဒါက ခါးပတ်ထဲသို့ ကတ်ပြားထည့်ရန် မြှောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ ကျားဖြူလက်သည်းကြီးများသည် ထိုကာမန်ရိုက်ဒါ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ကာမန်ရိုက်ဒါ လဲပြိုမကျမီ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်း ဆိုခဲ့သည် "မင်းကလည်း... ကာမန်ရိုက်ဒါတစ်ယောက်ပဲလား..."

သူ တစ်စက္ကန့်မျှ တန့်သွားခဲ့ပြီးမှ "တစ်ချိန်ကတော့ ဟုတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်..." ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ထိုရိုက်ဒါသည် အလင်းပွင့်လေးများအဖြစ် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ကတ်ပြားအိမ်ထဲ၌ ပန်းရောင်ရင့်ရင့် ကတ်ပြားအစုအဝေးကြီးတစ်ခု ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ၎င်းတို့ကို တစ်ခါမျှ ထုတ်မသုံးခဲ့ချေ။

၎င်းမှာ သူ၏ ဘဝတွင် အခက်ခဲဆုံးနှင့် အပြင်းထန်ဆုံးသော စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အိုမာ ဇီအို "အကြင်နာဆုံးနှင့် အနူးညံ့ဆုံးသော မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး" ဟု သတ်မှတ်ခံထားရပြီး ရိုက်ဒါအားလုံး၏ စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ မည်သည့်အခါမျှ အနိုင်မခံဖူးသည့် အတားအဆီးမဲ့ ဘုရင်ကြီး။

ဟွမ်ဖေးသည် ထိုဘုရင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေစဉ် ဤစစ်ပွဲသည် နောက်ဆုံးသော စစ်ပွဲဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ အောင်နိုင်ခဲ့ပါက သူသည် အဆုံးစွန်သော အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ ရှုံးနိမ့်သွားပါက သူ၏ သတ်ဖြတ်မှုများ၊ သူ၏ ကြံ့ကြံ့ခံမှုများနှင့် သူ၏ သွေးမျက်ရည်အားလုံးသည် ဟာလာပြင်အဖြစ် ကွယ်ပျောက်သွားရလိမ့်မည်။

အိုမာ ဇီအိုသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာရာ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းကြီးများထဲ၌ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိချေ။

"မင်းကတော့... တကယ့်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အကောင်ပဲ"

"ကျေးဇူးပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး"

"စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့..."

သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသနည်း။ သူ မသိတော့ပေ။ သုံးရက်လည်း ဖြစ်နိုင်သည် သုံးလလည်း ဖြစ်နိုင်သလို သုံးနှစ်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။ ထိုကမ္ဘာ၌ အချိန်ဟူသောအရာသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။ သူ မှတ်မိနေသည်မှာ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် လဲကျခဲ့ရပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ထရပ်ခဲ့ရသည်ဟူသော အချက်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကျားဖြူနတ်သားရဲ၏ စွမ်းအားများ တောက်လောင်နေပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း စိတ်ဆန္ဒကြီးကြောင့် သူ မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးမပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ အိုမာ ဇီအိုက အချိန်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူသည် ကျားဖြူနတ်သားရဲ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဝိညာဉ်ကို အမှီပြု၍ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိသည်။ အိုမာ ဇီအို၏ အစွမ်းထက်လှသော ရိုက်ဒါကန်ချက်ကို သူ မိမိ၏ ကတ်ပြားစွမ်းအားအားလုံးကို သုံး၍ တောင့်ခံခဲ့ရသည်ကို သူ မှတ်မိသည်။ အိုမာ ဇီအို၏ နောက်ဆုံးသော တိုက်ကွက်တွင်မူ သူသည် တကယ့် ကျားဖြူနတ်သားရဲကြီးအသွင် ဖန်ဆင်းပြောင်းလဲကာ ရှေ့ချင်းဆိုင် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းခဲ့ရသည်ကို... သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

......