အခန်း  ၂၀ နတ်ဘုရားများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု

"ဒိုလော့ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်..."

"ပြီးရင် အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေက တစ်ကမ္ဘာလုံး ကူးစက်သွားတဲ့အထိ တိုးပွားလာကြလိမ့်မယ်။ ပြီးရင်ကော... သူတို့ ရပ်တန့်သွားမှာတဲ့လား..." ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ အသံက အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မည်သူမျှ မဖြေကြချေ။

"မရပ်တန့်ဘူး..." ပင်လယ်နတ်ဘုရားက မိမိဘာသာ ပြန်ဖြေသည်  "သူတို့တွေ ဆက်ပြီး ပျံ့နှံ့ကြဦးမှာ။ ဒိုလော့ကမ္ဘာတင်မကဘဲ အခြားကမ္ဘာတွေ အခြားဟင်းလင်းပြင်တွေကိုပါ..."

"တော်စပ်..." အသူရာနတ်ဘုရားက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်  "ငါ အဲဒီ အကျိုးဆက်တွေကို သိတယ်။ မေးခွန်းက... ငါတို့ ဘယ်လို တားဆီးမလဲ ဆိုတာပဲ..."

နောက်ထပ် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကျရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားမက စကားဆိုလာသည်  "စည်းမျဉ်းတွေအရ အဲဒီ ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာက ဒိုလော့ကမ္ဘာရဲ့ အထက်တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာ။ ဒါက ပေါင်းစပ်သွားတာမဟုတ်ဘဲ အထက်မှာ ရှိနေတာ။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

အားလုံးက သူမကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

"ဒါဟာ အဲဒီကမ္ဘာနဲ့ ဒိုလော့ကမ္ဘာကြားမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေတာကို ဆိုလိုတာပဲ။ ဟင်းလင်းပြင် ဆက်နွှယ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ စည်းမျဉ်း ဆက်နွှယ်မှုမျိုးပေါ့။ အဲဒီကမ္ဘာက ဒိုလော့ကမ္ဘာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ... မုဆိုးတစ်ယောက်က သားကောင်ကို ရွေးချယ်သလိုမျိုးပဲ..."

ယုတ်မာခြင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်  "မင်းပြောချင်တာက အဲဒီကမ္ဘာက ငါတို့ကို အမဲလိုက်နေတာလား..."

"ငါပြောချင်တာက အဲဒီကမ္ဘာက ကျပန်းရောက်လာတာမဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးချယ်ခဲ့တာလို့ ပြောတာ..." သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ အလောင်းတောင်ပလ္လင်ထက်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်  "ထိုကမ္ဘာမှာ အရှင်သခင် ရှိတယ်..."

အသူရာနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

အလောင်းတောင်ကြီးထက်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေး... လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မိစ္ဆာကောင်ကြီး... ဟွမ်ဖေး ဟု အမည်ရသော ထိုလူသား...။ သူ ဘာကြောင့် ဒိုလော့ကမ္ဘာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ...။ သူ ဘာကို စောင့်ဆိုင်းနေတာလဲ...။

"ငါတို့ အဲဒီကမ္ဘာကို ပတ်ပြီး သွားနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရမယ်..." အသူရာနတ်ဘုရား၏ အသံက ပြတ်သားလာသည်  "အရှေ့က တည့်တည့်သွားလို့ မရရင် ဘေးကနေ သွားမယ်။ နတ်ဘုရားကမ္ဘာနဲ့ ဒိုလော့ကမ္ဘာကြားမှာ လမ်းကြောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်  ကောင်းကင်တမန်ဗိမာန် ပင်လယ်နတ်ဘုရားကျွန်း၊ သွေးစွန်းသောမြို့တော်၊ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း..."

"ဘယ်လမ်းကြောင်းမှ သုံးလို့မရဘူး..." သက်စောင့်နတ်ဘုရားမက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်  "ငါ စမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို အဲဒီကမ္ဘာက ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပိတ်ဆို့ထားတာမဟုတ်ဘဲ စည်းမျဉ်းအဆင့်အရ ပိတ်ဆို့ထားတာ။ ထိုကမ္ဘာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ဒိုလော့ကမ္ဘာရဲ့ အထက်ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားတာ။ နတ်ဘုရားကမ္ဘာကနေ အောက်ကို ဆင်းမယ့် ဘယ်လမ်းကြောင်းမဆို ထိုကမ္ဘာရဲ့ နယ်မြေကို ဖြတ်ရမှာပဲ..."

"ဒါဆို အောက်ခြေကနေ စပြီး သွားကြတာပေါ့..." ယုတ်မာခြင်းနတ်ဘုရားက ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး..." ပင်လယ်နတ်ဘုရားက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း  "ထိုကမ္ဘာက စက်ဝိုင်းပုံစံမျိုး ဖြစ်ပြီး ဒိုလော့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတာ။ ဘယ်ဘက်ကနေ ဆင်းဆင်း ထိုကမ္ဘာရဲ့ နယ်မြေကို ဖြတ်ရမှာပဲ..."

ယုတ်မာခြင်းနတ်ဘုရား စကားဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ရှည်လျားလှသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ထပ်မံ ကျရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ဒေါသနတ်ဘုရားသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေ၏  "ဒါဆို ငါတို့က ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲလား... ထိုလူသားတွေ သေဆုံးသွားတာကို ထိုကမ္ဘာက ကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမြိုသွားတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရမှာလား..."

အသူရာနတ်ဘုရား မဖြေခဲ့ချေ။ သူသည် ထိုခုနစ်ယောက်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။ ရွေးချယ်ခံရသူများ... တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သူများ...။ နယ်စပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ဝိညာဉ်သခင်မကြီး၊ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းမှ တပည့် လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းမှ လူငယ်...။ သူတို့သည် သူ့မျက်စိရှေ့တင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော်လည်း သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည် အသူရာနတ်ဘုရား ဖြစ်သည် နတ်ဘုရားကမ္ဘာ၏ အသန်မာဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အကြောင်းမူကား ထိုကမ္ဘာသည် သူ့ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော စည်းမျဉ်းအဆင့်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်..." ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားမ၏ အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

အားလုံးက သူမကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

"စည်းမျဉ်းတွေအရ ဘယ်သူမဆို ရွေးချယ်ခံရနိုင်တယ်။ နတ်ဘုရားတွေလည်း အပါအဝင်ပဲ..."

ဒေါသနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်  "မင်း ရူးနေတာလား..."

"ငါ မရူးဘူး..." ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားမ၏ မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်နေသည်  "အကယ်၍ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါး ရွေးချယ်ခံရရင် သူ ထိုကမ္ဘာထဲကို ဝင်ခွင့်ရမယ်။ အကယ်၍ သူ ထိုကမ္ဘာထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး စွမ်းအားတွေကို ရရှိကာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ရင်..."

"ဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာပဲ..." ယုတ်မာခြင်းနတ်ဘုရား၏ အသံက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လေးနက်လာခဲ့သည်  "ဟို ခုနစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ မင်းမြင်တယ်မဟုတ်လား။ ဝိညာဉ်သူတော်စင်နဲ့ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်တောင် တစ်ရက်လေးတောင် မခံခဲ့ဘူး။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဝင်သွားရင်ကော ဘယ်လောက်ခံမှာလဲ... တစ်ရက်လား... နှစ်ရက်လား... ပြီးရင်ကော... သူ သေဆုံးသွားရင် အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေက ငါတို့ နတ်ဘုရားကမ္ဘာပေါ်ကို ဆင်းသက်လာကြလိမ့်မယ်။ မင်းက ထိုအရာတွေကို နတ်ဘုရားကမ္ဘာပေါ်မှာ မြင်ချင်လို့လား..."

ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားမ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ မချေပနိုင်ခဲ့ချေ အကြောင်းမှာ သူပြောသည်မှာ အမှန်တရား ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဝင်သွားလျှင်ပင် အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု မသေချာချေ။ အကယ်၍ နတ်ဘုရား သေဆုံးသွားပါက မိစ္ဆာကောင်များ နတ်ဘုရားကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာမည် ဖြစ်ပေရာ ထိုအကျိုးဆက်သည် ဒိုလော့ကမ္ဘာ ပြိုလဲခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးပေါ့..." ဒေါသနတ်ဘုရား၏ အသံတွင် ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါတို့ စောင့်ဆိုင်းရမယ်..." အသူရာနတ်ဘုရားက နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုလာခဲ့သည်။ အားလုံးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

"ထိုကမ္ဘာက ဒီအတိုင်း ထာဝရ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေအရ ကစားပွဲက ဆက်ရှိနေဦးမှာပဲ။ ပထမဆုံး ခုနစ်ယောက် သေဆုံးသွားပေမဲ့ ဒုတိယအသုတ်ကို သုံးရက်အတွင်း ပြန်ပြီး ရွေးချယ်လိမ့်မယ်။ တတိယအသုတ် စတုတ္ထအသုတ် ပဉ္စမအသုတ်... တစ်ယောက်ယောက်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ စွမ်းအားတွေကို သယ်ဆောင်ပြီး ပြန်လာနိုင်မှာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့..." သူ စကားခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး  "ငါတို့ကို ထိုကမ္ဘာရဲ့ အမှန်တရားကို ပြောပြနိုင်လိမ့်မယ်..."

"ဘယ်လောက်အထိ စောင့်ရမှာလဲ..." ဒေါသနတ်ဘုရားက မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး..."

"ဒါဆို အောက်က လူတွေကော... ဒိုလော့ကမ္ဘာက လူတွေကော ဘာဖြစ်ကုန်ကြမလဲ..."

အသူရာနတ်ဘုရား အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးမှ နတ်ဘုရားများအားလုံး မကြားချင်ဆုံးသော စကားလုံးလေးလုံးကို ပြောကြားလိုက်တော့သည်

"ကံကောင်းကြပါစေ..."

ဗိမာန်တော်ကြီးတစ်ခုလုံး သင်္ချိုင်းဂူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ ဒေါသနတ်ဘုရားသည် လှည့်ပြန်ကာ တိုင်တစ်တိုင်ကို အုန်းခနဲ လက်သီးဖြင့် ထိုးပစ်လိုက်ရာ ကျောက်တိုင်ကြီး ကျိုးကြေသွားခဲ့ပြီး ဗိမာန်တော်ကြီး တုန်ခါသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဒေါသသည် ဘာကိုမျှ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ချေ။

သက်စောင့်နတ်ဘုရားမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ မျက်ရည်တစ်စက် ပါးပြင်ထက်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဒိုလော့ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သက်ရှိများကို မြင်ယောင်လာမိသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲများ လူသားများ... ထိုအပြစ်မဲ့သော သက်ရှိများသည် မိစ္ဆာကောင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံနေကြရသည်။ သူမသည် သက်စောင့်နတ်ဘုရားမ ဖြစ်ပြီး သက်ရှိများကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ရှိသော်လည်း ယခုမူ သူမ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားမက သူမ၏ ဘေးသို့ လာကာ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်  "တစ်ယောက်ယောက်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာပါ... သေချာပေါက် အသက်ရှင်မှာပါ..." သက်စောင့်နတ်ဘုရားမ မဖြေဘဲ မိစ္ဆာရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကုန်းမြေကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

ကံကောင်းကြပါစေ...။ ဤစကားလုံး လေးလုံးသည် နတ်ဘုရားများအနေဖြင့် သူတို့ကို ပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ပင်လယ်နတ်ဘုရားသည် ဗိမာန်တော်၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေရင်း ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ပင်လယ်နတ်ဘုရားကျွန်းဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ စစ်သည်တော်များသည် ပင်လယ်ပြင်မှ တက်လာမည့် မိစ္ဆာကောင်များကို ခုခံရန် အသင့်ပြင်နေကြသည်။ သူတို့သည် မိစ္ဆာကောင်များ မည်မျှအထိ ရှိနေသည်ကို မသိကြချေ။ သူတို့သည် ထိုမိစ္ဆာကောင်များ ကူးစက်တတ်သည်ကိုလည်း မသိကြချေ။ သူတို့... ဘာမျှ မသိကြချေ။ သူတို့ သိသည်မှာ မိစ္ဆာကောင်များ လာနေသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရမည်ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်နတ်ဘုရားသည် သုံးချွန်းလွှံကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ပိုင်ဆိုက်ရှီးကို မြင်ယောင်လာမိသည်။ သူမသည် သူ ရင်မဆိုင်နိုင်သော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပိုင်ဆိုက်ရှီး..." သူ၏ အသံသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ပိုင်ဆိုက်ရှီး၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်  "ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေက ကူးစက်တတ်တယ်။ အလောင်းတွေကို မထိတွေ့စေနဲ့... ဒဏ်ရာမရစေနဲ့... အကယ်၍..." သူ စကားခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတော့သည်။