အခန်း (၂) မတိုက်ခိုက်လျှင် သေဆုံးရမည်၊ နတ်ဘုရားများပင် ခြွင်းချက်မရှိ

"ဒါ... ဒါက..."

ဘီဘီတုန်းတစ်ယောက် စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အစွမ်းထက်လှသော ကျင့်ကြံသူပေါင်းမြောက်မြောက်မြားစွာကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်ပင် ကြံစည်နေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအလောင်းပုံကြီး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အရိပ်အယောင်မှာမူ... သေခြင်းတရားကို ဖောက်ထွက်ကာ အောင်နိုင်သွားသူတစ်ဦး၏ အကြည့်မျိုးပင် ဖြစ်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဘုရားလောက၌

အသူရာနတ်ဘုရား၏ မျက်သူငယ်အစုံမှာလည်း ရုတ်ချည်း ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။

"ဒါ... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ..."

သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားရာထူးကို ရယူထားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းသန်းချီနေပြီဖြစ်ပြီး ခပ်သိမ်းသော လောကဓာတ်တို့တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်ဖြတ်ခြင်းအတတ်၌ အထွတ်အထိပ်ဟု မှတ်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအောက်ခြေလောကမှ လူသားထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါမှာမူ

သူ့ထက်ပင် ပိုမိုစင်ကြယ်နေပြီး ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးသည် စစ်တလင်းပြင် အလောင်းပုံ သွေးပင်လယ်ကြီးထဲမှ တကယ်တမ်း ရုန်းကန်ထွက်လာပြီး သတ်ဖြတ်စရာ လူမကျန်တော့သည့်တိုင်အောင် အဆုံးစွန် သတ်ဖြတ်ခဲ့သူတစ်ဦးထံမှသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်၏။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်ကြီး ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သက်ရှိခပ်သိမ်းတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အေးစက်ခက်ထန်ကာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော အသံဆန်းတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။

"မြင်ကွင်းပြသမှု ပြီးဆုံးပါပြီ"

"ဆက်လက်ပြီး... ကာမန်ရိုက်ဒါပွဲတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကြေညာပါ့မယ်"

"စည်းမျဉ်း (၁) - သင်တို့ ယခုမြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကမ္ဘာကို ကာမန်ရိုက်ဒါစစ်တလင်းလို့ ခေါ်တွင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ဘယ်သူမဆို... အသက်အရွယ်၊ ရာထူးဌာနန္တရ မရွေး၊ ဝိညာဉ်သခင် ဟုတ်မဟုတ် မရွေး... အချိန်မရွေး ဒီကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ရွေးချယ်ခံရနိုင်ပါတယ်"

ကြယ်တာယာ တောအုပ်ကြီးအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများပျက်သွားကြသည်။ မည်သူမဆို ဟုတ်လား။ ရာထူးအဆင့်အတန်း မရွေးဘူးဆိုတော့... ဒါက ဘယ်လိုသဘောလဲ။

"စည်းမျဉ်း (၂) - ရွေးချယ်ခံရသူဟာ ကာမန်ရိုက်ဒါကတ်သေတ္တာတစ်လုံးကို ရရှိမှာဖြစ်ပြီး ၂၄ နာရီအတွင်း အဲဒီကတ်သေတ္တာကတစ်ဆင့် စစ်တလင်းထဲကို မပျက်မကွက် ဝင်ရောက်ရပါမယ်။ ပျက်ကွက်ခဲ့ရင်တော့ ချက်ချင်း သေဆုံးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

"စည်းမျဉ်း (၃) - စစ်တလင်းထဲကို ရောက်ရှိသွားတာနဲ့ မိမိရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိပါတယ်။ သက်ဆင်းလာတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ၊ သေဆုံးသွားတဲ့ ကာမန်ရိုက်ဒါတွေရဲ့ ဝိညာဉ် ဒါမှမဟုတ် ပလ္လင်ထက်က အရှင်သခင်ကို ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"

"စည်းမျဉ်း (၄) - အောင်နိုင်သူဟာ ရှုံးနိမ့်သူရဲ့ စွမ်းရည်အားလုံးကို ဆက်ခံခွင့်ရမှာ ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်သူကတော့ လုံးဝဥဿုံ သေဆုံးသွားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

"စည်းမျဉ်း (၅) - ကျရှုံးမှုတိုင်းရဲ့ ရလဒ်အနေနဲ့ ရှုံးနိမ့်သူရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးပြီးသား ကာမန်ရိုက်ဒါဝိညာဉ်ဟာ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် သက်ဆင်းကျရောက်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

ဂန္ဓမာ ဒိုလော့၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားရသည်။ ရှုံးရင် သေရမယ်။ ထို့ပြင် ပြိုင်ဘက် မိစ္ဆာကလည်း လက်ရှိကမ္ဘာထဲကို ရောက်လာလိမ့်ဦးမည်။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူတစ်ဦးဦး ရွေးချယ်ခံရပြီး ရှုံးနိမ့်သွားပါက... ထိုမိစ္ဆာသည် ကြယ်တာယာ တောအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာကာ သူတို့၏ ဘေးနားတွင်ပင် ပေါ်လာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

"စည်းမျဉ်း (၆) - ကုန်းမြေပေါ် သက်ဆင်းလာတဲ့ မိစ္ဆာတွေဟာ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာပြီး လူသားတွေကို ဆက်လက် အမဲလိုက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီမိစ္ဆာတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသူတွေလည်း အပြီးတိုင် သေဆုံးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

"စည်းမျဉ်း (၇) - ဘယ်သူမှ ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခြွင်းချက်မပေးပါဘူး။ နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်ရင်တောင်မှပေါ့"

နတ်ဘုရားလောကတစ်ခုလုံး သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ အသူရာနတ်ဘုရားသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိရာ လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော်လာသည်။ နတ်ဘုရားတွေတောင် ခြွင်းချက်မရှိဘူး ဟုတ်လား။ ဒီလို စည်းမျဉ်းမျိုးကို ဘယ်လိုကောင်က ထုတ်ပြန်ရဲတာလဲ။

"စည်းမျဉ်း (၈) - ပလ္လင်ထက်က အရှင်သခင် ဟွမ်ဖေး... ကာမန်ရိုက်ဒါ တိုက်ဂါးဟာ နတ်သားရဲကြီး လေးကောင်အနက် တစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ ကျားဖြူနတ်သားရဲရဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကာမန်ရိုက်ဒါပေါင်း ၃,၇၂၄ ဦးနဲ့ မိစ္ဆာပေါင်း ၁၀,၈၆၃ ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ယခုအခါ သူဟာ ကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာနဲ့အတူ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးရဲ့ ကောင်းကင်ယံထက်တည့်တည့်မှာ ရောက်ရှိ အုပ်မိုးနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်"

"သူကတော့ ဘယ်စည်းမျဉ်းကိုမှ လိုက်နာစရာမလိုပါဘူး"

"သူ့မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ကာမန်ရိုက်ဒါအားလုံးရဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေပါတယ်"

"သူ့အပေါ်မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ပဋိညာဉ်ခံ သားရဲအားလုံးက သစ္စာစောင့်သိကြပါတယ်"

သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကတော့— အမည်မသိပါဘူး။

"နောက်ဆုံး စည်းမျဉ်းကတော့"

"မတိုက်ခိုက်ရင် သေဆုံးရမယ်"

"ဂိမ်းကို စတင်ပါပြီ"

ထိုအသံဆန်းကြီး ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ကြည်လင်သွားသည်။ သို့သော်လည်း အလောင်းပုံတောင်ထက်မှ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ထိုလူသား၏ ပုံရိပ်နှင့် မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှမရှိဘဲ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းများသည် မိမိတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဝဲပျံလျက် ငုံ့ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း ကောင်းကောင်း သိနေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ လွန်စွာ ကြာမြင့်လှသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ဖြစ်၏။

ထို့နောက်တွင်မူ

"ဟက်..."

ဂန္ဓမာ ဒိုလော့ထံမှ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လှည့်စားမှု အပေါစားတွေပါပဲ" သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်လျက် "ဘာကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာလဲ ဘာပလ္လင်အရှင်သခင်လဲ။ အောက်ခြေလောကက ကောင်တစ်ကောင်က စည်းမျဉ်းတွေနောက်မှာ ပုန်းပြီး အသက်ဆက်နေတာတင်ပဲကို။ ငါ့ရှေ့သာ ရောက်လာလို့ကတော့ တစ်ကွက်တင် အမှုန့်ခြေပစ်လို့ ရတယ်"

တစ္ဆေဒိုလော့ကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံရင်း "ယွဲ့ကွန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီကမ္ဘာထဲက သတ်ဖြတ်မှုတွေက နိမ့်ကျတဲ့ သတ္တဝါတွေ အချင်းချင်း ကိုက်ခဲနေကြတာတင်ပဲ။ အကယ်လို့ ဒီဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာသာ ဖြစ်လာလို့ကတော့ ငါတို့ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့တွေ အင်အားချင်း ပူးပေါင်းလိုက်တာနဲ့တင် သူ သေမှာ သေချာတယ်"

ရှဲ့ယွဲ့သည်လည်း သူ၏ လဆန်းဓားမြှောင်ကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ငါ့ကိုများ ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်လို့။ တကယ်တော့ အပြင်ပန်းပဲ ရှိပြီး အနှစ်မရှိတဲ့ ကောင်ပါပဲ"

ယန်ကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံကာ "ဟုတ်ပဗျာ... အဲဒီ ဟွမ်ဖေး ဆိုတဲ့ကောင်က လူသုံးထောင်ကျော် သတ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ကြားရတာတော့ ဟန်သားရှိပါရဲ့ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကမ္ဘာက လူတွေက သိပ်ပျော့လွန်းလို့နေမှာပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ ငရဲမြို့တော်မှာ လူ ဘယ်လောက်တောင် သေခဲ့လဲ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း နာနာနဲ့ ထန်ယင်တို့ နှစ်ယောက်ထဲနဲ့တင် မြို့တော်ကြီးကို အောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟူလီနာကမူ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ သူမသည် ထန်ဆန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထန်ဆန်းမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေဆဲပင်။

"ထန်ယင်..." သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည်။

ထန်ဆန်း ပြန်မဖြေမိချေ။ သူသည် အလောင်းပုံကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ထိုလူသား၏ ပုံရိပ်နှင့် မျက်ဝန်းများကိုသာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ထို့ပြင်... "မတိုက်ခိုက်ရင် သေဆုံးရမယ်" ဆိုသည့် ထိုစည်းမျဉ်းကိုလည်း တွေးတောနေမိ၏။ သူသည် ငရဲမြို့တော်သို့ ရောက်ဖူးခဲ့သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုး မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သို့သော်လည်း ဤကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာကြီးမှာမူ ငရဲမြို့တော်ထက် အဆပေါင်း သန်းချီ၍ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ငရဲမြို့တော်၌ စည်းမျဉ်းများ ရှိသေးသလို ထွက်ခွာခွင့်ရမည့် လမ်းစလည်း ရှိသေးသည်။ ဤကမ္ဘာ၌မူ... တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိပြီး ထိုရှင်သန်သူသည်လည်း သူတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တည့်တည့်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ထန်ယင်..." ဟူလီနာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

ထန်ဆန်း သူ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းကာ သူမကို ကြည့်လျက် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... နည်းနည်း အံ့သြသွားလို့ပါ"

"ဘာအံ့သြစရာ ရှိလို့လဲ" ရှဲ့ယွဲ့က မထောက်မညှာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "အကယ်လို့ အဲဒီ ဟွမ်ဖေး ဆိုတဲ့ကောင်သာ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ် ခြေချရဲရင်... ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို အရင်ဆုံး သွားရောက် ရင်ဆိုင်ပြမယ်"

ထန်ဆန်း ပြန်လည်ငြင်းခုံခြင်း မပြုဘဲ တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့သာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူ တွေ့ဆုံချင်သော လူသား ရှိနေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ကြားညှပ်၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဘုရားလောက၌

အသူရာနတ်ဘုရားသည် နန်းဆောင်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရပ်လျက် ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးနှင့် ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသော ရိုက်ဒါကမ္ဘာကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"ဒီစည်းမျဉ်းက... ငါတို့ထက် ပိုပြီး မြင့်မားနေတာလား..." သူသည် ရေရွတ်မိရင်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ "ဒါဆိုရင်လည်း... ဒီစည်းမျဉ်းက ငါတို့နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားကို တောင့်ခံနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ တရိပ်ရိပ် နိုးထလာသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ကမ္ဘာဆိုးကြီးကို တစ်စစီ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ခါနီး အခိုက်အတန့်တွင်

သူ၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံး စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားကာ ဦးနှောက်ဆီသို့ ထိတ်လန့်မှုများ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာသည်။ သူ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားရ၏။ သူ ဘာကို အာရုံခံမိလိုက်တာလဲ။ မဟုတ်ဘူး... ဘာကို မဟုတ်ဘဲ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ဖြစ်ရမည်။

ပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေသော ထိုလူသားသည်... အဆုံးမဲ့လှသော ဟာလာပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ကို တစ်ချက်မျှသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်ချက်တည်းသာ။

အသူရာနတ်ဘုရား၏ မျက်သူငယ်အစုံ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။ ထိုအကြည့်ထဲတွင် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မပါ၊ မည်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မျှ မရှိသလို မည်သည့် ခံစားချက်မျှလည်း မရှိချေ။

ထိုအရာ၌ တစ်ခုတည်းသော အရာသာ ရှိသည် "ဥပေက္ခာပြုခြင်း"။

လူတစ်ယောက်က မိမိခြေဖဝါးအောက်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ မဟုတ်သေး... ထိုထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသေးသည်။ ၎င်းမှာ စည်းမျဉ်းကိုယ်တိုင်က မိမိကို စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်မျိုး ဖြစ်၏။

နောက်စက္ကန့်တွင်မူ ထိုမျက်ဝန်းများသည် အကြည့်လွှဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အသူရာနတ်ဘုရားသည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးများ တုန်ရင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်၏။ သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် သက်တမ်းရှည်ကြာခဲ့သော တည်ရှိမှုကြီး ဖြစ်ပါလျက်... သူ၏ လက်များ တုန်ရင်နေရချေပြီ။

"အသူရာ..." သူ့နောက်ကွယ်မှ ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

အသူရာနတ်ဘုရားသည် မိမိ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်နှိမ့်ချလိုက်ရင်း အက်ကွဲကွဲအသံဖြင့် "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..." သူ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "...အခြေအနေကို အရင် စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ထိုကာမန်ရိုက်ဒါကမ္ဘာကြီးက ဤမောက်မာလှသော ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များကို ဘယ်ကဲ့သို့ နှိပ်ကွပ်မည်ကို စောင့်ကြည့်ရပေဦးမည်။

ကြယ်တာယာ တောအုပ်ကြီးအတွင်း။

ထန်ဆန်းသည် သူ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းကာ ဟူလီနာကို ကြည့်လျက် "နင်ရှာနေတဲ့ လူ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါသိတယ်"

ဟူလီနာ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်သွားကာ "နင် တကယ် သိတာလား"

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

ထန်ဆန်းသည် လှည့်ထွက်ကာ တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ကျောပြင်ကြီးမှာ တည်ငြိမ်လွန်းလှသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ နှုတ်ဆိတ်၍ ရေရွတ်နေမိသည် ရှောင်ဝူ... ငါ့ကို စောင့်နေပါ။

ယခုအခါ ဤကမ္ဘာကြီးသည် ယခင်ကနှင့် မတူတော့ချေ။ သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာမှာလည်း ဝိညာဉ်နန်းတော်တစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ... အလောင်းပုံတောင်ထက်မှ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ထိုလူသားလည်း ပါဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူသားသည် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေ၏။

ဘယ်သူက အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ခံရမလဲ... ဘယ်သူက အရင်ဆုံး သူ့ရဲ့ စစ်တလင်းထဲကို ခြေချရမလဲ... ဘယ်သူက အရင်ဆုံး... ထိုနေရာ၌ သေဆုံးရမလဲ ဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အလောင်းပုံ ရာဇပလ္လင်ထက်တွင်မူ

ဟွမ်ဖေးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် အောက်ခြေရှိ မသိနားမလည်ကြသော မျက်နှာများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အထက်တန်းကျလှသည်ဟု မှတ်ယူထားကြသော နတ်ဘုရားတို့၏ လှောင်ပြုံးများနှင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစားပြီးမှ လက်ပြန်ရုပ်သွားသော အသူရာနတ်ဘုရားကို ကြည့်လျက်... သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ လှောင်ပြုံး မဟုတ်သလို သနားဂရုဏာသက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

စောင့်ဆိုင်းခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

သူတို့တစ်တွေ အရိုက်အနှက် ခံရပြီးသည့်နောက်... ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လာကြမည့် အချိန်၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့ သဘောပေါက် နားလည်သွားကြမည့် အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာဦး စစ်တလင်းကနေ ကြိုဆိုပါတယ်...

ဤနေရာတွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည် "မတိုက်ခိုက်ရင် သေဆုံးရမယ်။"