အခန်း  ၁၇ မိစ္ဆာကောင်များ ဆင်းသက်ခြင်းနှင့် မိခင်မြေ၏ အန္တရာယ်

[ ကြယ်တာယာအင်ပါယာ · နန်းတော် ]

ကြယ်တာယာ ဧကရာဇ်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေရင်း လူအားလုံးကို ကျောခိုင်းထားသည်။

"မုပိုင်..."

"ရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

"စစ်သည်တစ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားပါ..."

"မြောက်ဘက်ကိုလား ခင်ဗျာ..."

"ကောင်းကင်အင်ပါယာရှိတဲ့ဘက်ပေါ့..." ကြယ်တာယာ ဧကရာဇ်က လှည့်ကြည့်လာသည်  "အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေက ဘယ်နေရာမဆို ဆင်းသက်နိုင်တယ်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်နယ်မြေထဲကို ဆင်းသက်လာရင် သူတို့ အကူအညီ လိုလိမ့်မယ်..."

တိုက်မုပိုင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်  "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့က ကြယ်တာယာအင်ပါယာကလေ..."

"ငါ သိတယ်..." ကြယ်တာယာ ဧကရာဇ်၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသည်  "ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေက ကောင်းကင်အင်ပါယာက လူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီးသွားရင် သူတို့ ရပ်တန့်သွားမှာတဲ့လား..."

ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့ ရပ်တန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..." ဧကရာဇ်က ဆက်ပြောသည်  "သူတို့တွေ ဆက်ပြီး သတ်ဖြတ်နေကြဦးမှာ။ ကောင်းကင်အင်ပါယာက လူတွေကို သတ်ပြီးရင် ငါတို့ဆီ လာပြီး သတ်ကြဦးမှာပဲ။ ဒါဟာ နိုင်ငံအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ပွဲမဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ လူသားနဲ့ မိစ္ဆာတွေကြားက စစ်ပွဲပဲ။ ဒီလို စစ်ပွဲမျိုးမှာ နယ်နိမိတ်ဆိုတာ မရှိဘူး..."

တိုက်မုပိုင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ  "အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး..." ဟု ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ကျူကျူချင်းက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"မြောက်ဘက်ကို သွားကြမယ်..." တိုက်မုပိုင်က ပြောလိုက်ရာ ကျူကျူချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မှောင်မိုက်သော ညယံအတွင်းသို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြတော့သည်။

[ ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း ]

နင်ဖုန်းကျစ်သည် ဂိုဏ်းအရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ အနောက်တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော တပည့်များအားလုံး တန်းစီနေကြသည်။ ဓားဒိုလော့ ချန်ရှင်းက သူ၏ လက်ဝဲဘက်တွင် ရှိနေပြီး အရိုးဒိုလော့ ကုရုန်က သူ၏ လက်ယာဘက်တွင် ရှိနေသည်။

"ရုန်ရုန် ဘယ်မှာလဲ..." နင်ဖုန်းကျစ်က မေးလိုက်သည်။

"အနောက်မှာ..." ကုရုန်က ပြန်ဖြေသည်  "သူမက အနောက်မှာ မနေချင်ဘူးလို့ ငြင်းနေတယ်..."

နင်ဖုန်းကျစ် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ

"သူမကို ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ သူမက ကူညီပံ့ပိုးပေးနိုင်တဲ့သူဆိုတော့ လူနာတွေကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

သူ စကားခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး

"ဟိုတစ်ယောက်တုန်းကလို အဖြစ်ဆိုးမျိုး ထပ်ပြီး မဖြစ်စေရဘူး..."

မည်သူမျှ စကားမဆိုကြချေ။ သူတို့အားလုံးသည် ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ တူကို ထမ်းကာ သားရဲကြီးဆီသို့ အသက်စွန့် ဦးတည်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကြီးကို ထာဝရ မေ့နိုင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

[ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်း ]

ဂိုဏ်းချုပ် ယွီယွမ်ကျန့်သည် မိုးကြိုးလျှိုမြောင်၏ ထွက်ပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ အနောက်တွင် အထူးချွန်ဆုံး တပည့်အယောက် ၃၀ ရှိနေသည်။ ယွီထျန်ဟန်က အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေပြီး ယွီထျန်ရှင်းက သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည်။

"မင်းတို့ ကြောက်နေကြသလား..." ဂိုဏ်းချုပ်က မေးလိုက်သည်။

မည်သူမျှ မဖြေကြချေ။

"ကြောက်တာဟာ သဘာဝကျပါတယ်..." ယွီယွမ်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်  "မကြောက်တဲ့သူတွေက အရင်ဆုံး သေကြရတာပဲ..."

သူ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ယွီချန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက မကြောက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ..."

တိတ်ဆိတ်ခြင်း...။

"ဒါပေမဲ့ သူဟာ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်လို သေဆုံးသွားခဲ့တာ..." ဂိုဏ်းချုပ်၏ အသံက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာသည်  "သူဟာ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုပြီး လုံးဝ မသိကျွမ်းတဲ့ ကူညီပံ့ပိုးမှုအဆင့် ဝိညာဉ်သခင်မလေးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ သူဟာ ငါတို့ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်စစ်စစ်ပဲ။ သူဟာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ..."

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနောက်မှ အယောက် ၃၀ ကို စိုက်ကြည့်ကာ

"မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေ လာလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ သေချင်လည်း သေသွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သေဆုံးခဲ့ရင် ယွီချန် လိုမျိုး ရဲရဲဝံဝံ မတ်တတ်ရပ်ရင်း ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးသွားကြဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်..."

"နားလည်ကြလား..."

"နားလည်ပါပြီ..." အယောက် ၃၀ ၏ အသံကြီးသည် မိုးကြိုးလျှိုမြောင်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

[ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း ]

ထန်ရှောင်သည် ဂိုဏ်းဂိတ်ဝအရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ဝေးလံရာအရပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ အနောက်တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များအားလုံး ရှိနေကြသည်။

"ထန်ရင် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက..." သူ အေးအေးဆေးဆေး စကားစတင်လိုက်သည်  "ဘယ်သူနဲ့မှ သိပ်မရောတတ်ဘူး။ စကားလည်း နည်းတယ်။ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ထူးခြားတဲ့သူလို့ မထင်ခဲ့ကြဘူး..."

သူ ခေတ္တမျှ စကားရပ်လိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီကမ္ဘာမှာ မိစ္ဆာကောင် ခြောက်ကောင်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ခြောက်ကောင်စလုံးကို အပြတ်ရှင်းခဲ့တာ။ သူဟာ မတ်တတ်ရပ်လျက်သားနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ အရိုးတွေ ကျိုးကြေနေခဲ့ပေမဲ့ သူဟာ အရှေ့ကို ဆက်ပြီး တွားသွားနေခဲ့တုန်းပဲ။ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ..."

သူ၏ အသံက အနည်းငယ် အောပြာနေသည်

"မနက်ဖြန် အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေ လာတော့မယ်။ သူတို့ ဘယ်နေရာကို ဆင်းသက်မလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ ငါတို့ဂိုဏ်းနားကို ဆင်းသက်လာခဲ့ရင်..."

သူ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရင်း

"မင်းတို့ သွားပြီး တိုက်ခိုက်ကြပါ။ ကောင်းကင်အင်ပါယာအတွက် မဟုတ်ဘူး ကြယ်တာယာအတွက် မဟုတ်ဘူး ဘယ်သူ့အတွက်မှ မဟုတ်ဘူး။ ထန်ရင် အတွက်ပဲ။ ငါတို့ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းကို လာပြီး မစော်ကားဖို့ အဲဒီကမ္ဘာကို သက်သေပြကြစို့..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

[ ပင်လယ်နတ်ဘုရားကျွန်း ]

ပိုင်ဆိုက်ရှီးသည် ပင်လယ်နတ်ဘုရားဗိမာန်အရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း တည်ငြိမ်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အနောက်တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော ကျွန်းပေါ်မှ စစ်သည်တော်များအားလုံး ရှိနေကြသည်။

"အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေ မနက်ဖြန် ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်..." သူမက ပြောလိုက်သည်  "အကယ်၍ ငါတို့ကျွန်းပေါ်ကို ဆင်းသက်လာခဲ့ရင်..."

သူမ စကားခေတ္တဖြတ်လိုက်ပြီး

"အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ကြ..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

[ သွေးစွန်းသောမြို့တော် ](သတ်ဖြတ်မှုမြို့တော်)

ထိုနေရာတွင် မည်သည့် စစ်တပ်မှ ရှိမနေချေ။ မည်သူမျှလည်း တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မနေကြပါ။ သို့သော် နံရံထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေသော နာမည်ပျောက် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

"အဲဒီ ကောင်လေး... သေသွားပြီပဲ..." သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း

သူ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ကာ

"သူ ငါးကောင်တောင် သတ်ခဲ့တာ။ ငါက သူ့ထက် ပိုပြီး သန်မာတယ်..."

သူ လှည့်ပြန်ကာ မြို့တော်၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားရင်း သူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးသော လက်နက်ကို သွားရောက်ယူဆောင်ခဲ့တော့သည်။

ဟွမ်ဖေး သည် ထိုအရာအားလုံးကို ထိုင်ကြည့်နေသည်။ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော လူသားများ စစ်တပ်ပြင်ဆင်နေကြသော ဧကရာဇ်များ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသော ဂိုဏ်းချုပ်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်ခြင်း မဟုတ်သော သနားခြင်းလည်း မဟုတ်သော တိုးညင်းလှသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ စောင့်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မင်းတို့တွေ ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲ...။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားမလဲ...။ မင်းတို့တွေ ဘယ်အချိန်ကျမှ သဘောပေါက်ကြမလဲ...။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်သူမှ ထူးခြားမနေဘူးဆိုတာကို...။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

မနက်ဖြန်ကျလျှင် ချိုလေးခုပါသော မိစ္ဆာကောင် ခုနစ်ကောင် ဆင်းသက်လာပေတော့မည်။ ထို့နောက် ဒုတိယအသုတ် တတိယအသုတ် စတုတ္ထအသုတ် စသည်ဖြင့် လူတိုင်း ဒူးထောက်သွားသည့်အချိန်အထိ... သို့မဟုတ် သူကဲ့သို့ ရဲရဲဝံဝံ မတ်တတ်ရပ်နိုင်မည့်သူတစ်ဦး ပေါ်လာသည့်အချိန်အထိ ဖြစ်သည်။

"လာကြစမ်းပါ..." သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်  "မင်းတို့တွေ ငါ့အရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိမရှိ ငါ စောင့်ကြည့်မယ်..."

ဒိုလော့ပြက္ခဒိန် နှစ် ၂၆၃၉ ခုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီ။ မွန်းတည့်ချိန်။

နေရောင်ခြည် အတောက်ပဆုံးအချိန်၌ ကောင်းကင်ယံကြီးတွင် အပေါက်ကြီး ခုနစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွဲအက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခုကြောင့် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ လူသားအားလုံး မှင်တက်စွာ မော့ကြည့်နေကြစဉ် အနက်ရောင် အလင်းတန်းကြီး ခုနစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထက်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒိန်းခနဲ ဆင်းသက်လာခဲ့တော့သည်။

ပထမဆုံး အလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်အင်ပါယာ၏ မြောက်ဘက်နယ်စပ်သို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအလင်းတန်းသည် ကြယ်တာယာအင်ပါယာ၏ တောင်ဘက်နယ်စပ်သို့ တတိယအလင်းတန်းသည် မြို့ရိုးတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးကာ စတုတ္ထအလင်းတန်းသည် ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်သို့ ပဉ္စမအလင်းတန်းသည် လူသူကင်းမဲ့သော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးသို့ ဆဋ္ဌမအလင်းတန်းသည် ဝိညာဉ်မြို့တော်၏ သံသတ္တုတွင်းများဆီသို့ သတ္တမအလင်းတန်းသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီးအတွင်းသို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။

ပင်လယ်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ အနောက်ဘက် မိုင်ပေါင်း သုံးရာအကွာရှိ ပင်လယ်ရေများသည် တရဟော ဆူပွက်လာခဲ့တော့သည်။

[ ကောင်းကင်အင်ပါယာ · မြောက်ဘက်နယ်စပ် ]

စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်၏ စစ်စခန်း။

စစ်သည်တော်များသည် နေရာယူထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူပေါင်း ၁,၂၀၀ ရှိသည့်အနက် ဝိညာဉ်သခင် ၃၀၀ နှင့် အထူးချွန်ဆုံး ခြေလျင်စစ်သည် ၉၀၀ ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် ကြယ်တာယာအင်ပါယာ၏ ရန်သူများကို ခုခံရန် ဤနေရာတွင် ၁၅ နှစ်လုံးလုံး စောင့်ကြပ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လူသားကို ခုခံရမည် မဟုတ်ချေ။

ကောင်းကင်ကြီး ပွင့်ထွက်သွားစဉ် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းသည် လှံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဟစ်အော်လိုက်သည်  "သူတို့ လာကြပြီ..."

အနက်ရောင် အလင်းတန်းကြီးသည် စခန်းအပြင်ဘက် သုံးမိုင်ခန့်အကွာသို့ ဒိန်းခနဲ ဆင်းသက်သွားခဲ့ရာ မြေပြင်ကြီး တုန်လှုပ်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် မီတာ ၁၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ထိုကျင်း၏ အောက်ခြေတွင် ၃ မီတာခန့် မြင့်မားသော အနက်ရောင် မိစ္ဆာကောင်ကြီး ရှိနေသည်။

၎င်းသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားလှသည်။ အကြေးခွံများမှာ ပိုမိုနက်မှောင်ကာ ထူထဲလှပြီး အနားသတ်များတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ချိုများသည် နှစ်ခုမှ လေးခုအထိ တိုးပွားလာပြီး ဆူးချွန်များကဲ့သို့ ကွေးညွတ်နေ၏။ မျက်ဝန်းများသည် နီရဲမနေတော့ဘဲ ငရဲပြည်မှ မီးတောက်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ခရမ်းရောင် ဖြစ်နေသည်။