အခန်း  ၁၆ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော အမှန်တရား

တိတ်ဆိတ်ခြင်း...။ ရင်နင့်စရာ ကောင်းလှသည့် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံး ခေတ္တရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ လူတိုင်းသည် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော ကောင်းကင်ယံကြီးနှင့် မီးခိုးရောင်အမည်များ ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ မော့ကြည့်နေကြသည်။

ခုနစ်ယောက်...။ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ခဲ့ကြချေ။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွင် "ငါ ဝင်ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ရယ်မောကာ ပြောခဲ့သည့် အဆင့် ၆၈ ရှိသော နယ်စပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

မိမိ၏ မစုံလင်သော ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုကာ ချိုပါသော မိစ္ဆာကောင်ကို ရဲရဲဝံဝံ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ၅၁ ဆက်မြောက် မျိုးဆက်မှ လူငယ်လေး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ တူကို ထမ်းကာ သားရဲကြီးဆီသို့ ဦးတည်ပြီး အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အဆင့် ၅၆ ရှိသော ဝိညာဉ်သခင်မကြီးလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

အားလုံး... အားလုံး အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရပြီ။

ယခုမူ သေရည်ဆိုင်များအတွင်း၌ "ငါသာ ရွေးချယ်ခံရရင်" ဟု ကြုံးဝါးဝါကြွားသူတစ်ဦးမျှ မရှိတော့ချေ။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအပြီးတွင် ဟားဟားပတ်ပတ် ရယ်မောခဲ့ကြသော သေရည်မူးသမားများသည် ယခုအခါ သင်္ချိုင်းဂူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့က တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် သေရည်ခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး အချို့က ထောင့်တစ်နေရာတွင် စကားတစ်လုံးမှ မဆိုဘဲ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေကြကာ အချို့ကမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်၍ ကောင်းကင်ကြီးကို ဦးချနေကြသည်။

ထိုကမ္ဘာသည် သူတို့ လှောင်ပြောင်ရယ်မောနိုင်မည့် နေရာမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ရာဇပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတို့ အထင်သေး၍ရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

[ ဝိညာဉ်နန်းတော် · ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးဗိမာန် ]

ဘီဘီတုန်းသည် ပလ္လင်ထက်တွင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် ရာဇပလ္လင်၏ ကျောက်စိမ်းလက်ရန်းအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေပြီး လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေ၏။

အောက်ခြေတွင် အကြီးအကဲများအားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားတစ်လုံးမှ မဟဝံ့ကြချေ။ လေထုထဲတွင် အသက်ရှူရကျပ်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှည်လျားလှသော တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် တစ္ဆေကျားသစ် ဒိုလော့က လည်ချောင်းသံကွဲကြီးဖြင့် စတင်စကားဆိုလာသည်  "အရှင်မ... အဆင့် ၆၈ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... တစ်ရက်တောင် မခံခဲ့ပါဘူး..."

"ငါ သိတယ်..."

"ပြီးတော့ အဆင့် ၇၁ ရှိတဲ့ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းက..."

"ငါ သိတယ်လို့ ပြောနေတယ်မဟုတ်လား..."

ဘီဘီတုန်း၏ အသံမှာ အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူမသည် မျက်နှာကျက်ထက်မှ ကြီးမားလှသော နတ်မိမယ်နံရံပန်းချီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ကြည့်နေခြင်းမှာ နံရံပန်းချီကို စကားပြောနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ငါတို့အားလုံး မှားသွားခဲ့တာပဲ..."

သူမ ထိုင်ရာမှထကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒီကမ္ဘာက ငါတို့ထင်သလို ရိုးရှင်းမနေဘူး။ အဲဒီ ကာမန်ရိုက်ဒါတွေက အားနည်းတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဟွမ်ဖေး ဆိုတဲ့လူက..."

သူမ ခေတ္တမျှ စကားစဖြတ်လိုက်ပြီးမှ

"သူ လူပေါင်း သုံးထောင်ကျော်ကို သတ်ခဲ့တာ။ အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ အဆုံးအထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တဲ့ သန်မာတဲ့သူ သုံးထောင်ကျော်ကို ပွဲချင်းပြီး သတ်ခဲ့တာ။ ငါတို့က အဲဒီကမ္ဘာက အားနည်းလွန်းလို့လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်နဲ့ စစ်တလင်းမှာ ၁၅ နှစ်လုံးလုံး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအပါအဝင် အဲဒီခုနစ်ယောက်ဟာ တစ်ရက်လေးတောင် အသက်မဆက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး..."

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်  "ပြန်ပြီး သတ်မှတ်ရမယ်..."

"ဘာကိုလဲခင်ဗျာ..."

"အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ပြန်ပြီး သတ်မှတ်ရမယ်..." ဘီဘီတုန်း၏ အသံက ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်  "ဒီနေ့ကစပြီး အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ အခြေခံအဆင့် သားရဲတွေကို ဝိညာဉ်ဒိုလော့အဆင့်လို့ သတ်မှတ်။ အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲတွေကိုတော့ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့အဆင့်လို့ သတ်မှတ်မယ်။ အဲဒီ ဟွမ်ဖေး ဆိုတဲ့လူကတော့..."

သူမ ဆက်မပြောတော့ချေ။ သို့သော် အားလုံး သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ ထို ဟွမ်ဖေး ဆိုသူမှာ သူတို့ စိတ်ကူးနှင့်ပင် အမီလိုက်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်းကို ဖြစ်သည်။

"အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်..." ဘီဘီတုန်းက ပလ္လင်ထက်တွင် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်  "လောလောဆယ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့သူအားလုံးကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်ပါ။ ရှဲ့ယွဲ့ ဟူလီနာ ယန် တို့အပြင် အကြီးအကဲ ယွဲ့ကွန်းနဲ့ ကွေ့မေတို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ပြန်ခေါ်စေ..."

"အရှင်မ... ဒါဆို ဟိုဘက်က ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီးထဲက ကိစ္စကကော..."

"ပြန်ခေါ်လိုက်..." ဘီဘီတုန်းက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်  "အဲဒီနှစ်တစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲအကြောင်းကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ အခု ငါတို့မှာ ဒီထက်ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေ ရှိနေပြီ..."

သူမ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့သည်မှာ... အကယ်၍ ထိုချိုပါသော မိစ္ဆာကောင် ခုနစ်ကောင်သာ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ပါက သူမအနေဖြင့် အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်တည်းကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် ဝိညာဉ်ဒိုလော့အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် လိုအပ်ပေရာ ထိုမိစ္ဆာကောင် ခုနစ်ကောင်စလုံးသာ ကူးစက်တတ်သော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါက ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်နန်းတော်အနေဖြင့် ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်ကာ ၎င်းတို့ကို နှိမ်နင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက စစ်သည်တို့၏ စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။ ဆယ်သိန်းသက်တမ်းရှိသော ရှောင်ဝူ၏ ကိစ္စကိုမူ နောက်မှသာ စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

[ ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီး  အပြင်ဘက်အဝိုင်း ]

ရှဲ့ယွဲ့၏ ဆက်သွယ်ရေး ဝိညာဉ်ကိရိယာမှ အသံမြည်လာခဲ့သည်။ သူ ဖုန်းလက်ခံကာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ နားထောင်ပြီးနောက် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။

"ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက အားလုံးကို ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ..."

ဟူလီနာ အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လာသည်  "ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နှစ်တစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲက ငါတို့ရှေ့တင် ရှိနေတာကို..."

"ဒါက အမိန့်ပဲ..." ရှဲ့ယွဲ့၏ အသံက လေးနက်နေသည်  "ဟို ခုနစ်ယောက်လုံး သေကုန်ပြီ။ အဲဒီ မိစ္ဆာကောင် ခုနစ်ကောင်က မနက်ဖြန် ကုန်းမြေပေါ်ကို ဆင်းသက်လာတော့မယ်။ ငါတို့ ပြန်ပြီး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရမယ်..."

ဟူလီနာ၏ မျက်နှာလေး ဖြူလျော့သွားခဲ့သည်။ သူမ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိသည်။ အဆင့် ၆၈ ရှိသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အဆင့် ၇၁ ရှိသော ဝိညာဉ်သူတော်စင်...။

"ဒါဆို... ထန်ယင်ကော..." သူမ ရုတ်တရက် မေးလိုက်မိသည်  "သူ တောအုပ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တုန်းပဲ..."

"ငါတို့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး..." ရှဲ့ယွဲ့က ဝိညာဉ်ကိရိယာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း  "ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးရဲ့ အမိန့်က လူတိုင်း ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာဖို့ပဲ..."

သူသည် တောအုပ်၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့ အချိန်အကြာကြီး ခြေရာခံခဲ့ရသော သားကောင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ နှစ်တစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲသည် အရေးမကြီးတော့ချေ။ အကြောင်းမူကား ထို ကာမန်ရိုက်ဒါများ၏ ကမ္ဘာသည် မည်သည့် ဝိညာဉ်သားရဲထက်မဆို ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်ကြီး စတင်ဆုတ်ခွာခဲ့ပြီ။ ဟူလီနာသည် အနောက်ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းရင်း တောအုပ်ကြီးဆီသို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ထန်ဆန်းကို သွားရှာချင်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် အန္တရာယ်ရှိနေသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်သွားရန် သတိပေးချင်မိသည်။ သို့သော် သူမ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အမိန့်သည် အမိန့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူမ လှည့်ပြန်ကာ စစ်တပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း မှောင်မိုက်သော ညယံအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

[ ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီး · သက်စောင့်ရေအိုင် ]

ရှောင်ဝူသည် ရေအိုင်နားတွင် ရပ်နေရင်း ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ လူများ ဆုတ်ခွာသွားရာ အရပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အာမင်းသည် သူမ၏ အနောက်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေရင်း အုန်းအုန်းတောက်တောက် အသံကြီးဖြင့် ပြောလာသည်  "မမရှောင်ဝူ... သူတို့တွေ ထွက်သွားကြပြီ..."

"ငါ သိတယ်..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... သူတို့က မမကို ဖမ်းဖို့ လာကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ရှောင်ဝူ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ

"အဲဒီကမ္ဘာကြောင့်ပဲ..."

သူမ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့တွေ ကြောက်သွားကြပြီ..."

သူမ မည်သို့ပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။ သူမ သိသည်မှာ... အလောင်းတောင်ကြီးထက်တွင် ထိုင်နေသော လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဟွမ်ဖေး ဟု အမည်ရသော ထိုလူသားသည် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းသာ။ သူသာ မရှိခဲ့လျှင် ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ လူများ ဆုတ်ခွာသွားကြမည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် သူမကို ရှာဖွေကာ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းကို လုယူကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ။ အကြောင်းမှာ သူမသည် အရေးမပါတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကမ္ဘာကြီးသည် နှစ်တစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်ကွင်းထက် ပိုမိုအရေးကြီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို..." ရှောင်ဝူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်  "အစ်ကို ဘယ်မှာလဲ... ဘေးကင်းရဲ့လား..."

တောအုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထန်ဆန်းသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ထက်တွင် ရပ်နေရင်း ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ လူများ အလောတကြီး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို အသေအချာ မသိသော်လည်း ထိုလူများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထို့နောက် သူ ကောင်းကင်ယံကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုမီးခိုးရောင် အမည်များ... သေဆုံးသွားခဲ့သူများ...။ သူ့ရင်ထဲ လေးလံသွားခဲ့ရသည်။ ခုနစ်ယောက်စလုံး အသက်ပျောက်ခဲ့ကြပြီ။ အကယ်၍ သူသာ ထိုကမ္ဘာသို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင် အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား...။ သူ မသိချေ။ သူ သိသည်မှာ ယနေ့မှစ၍ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်းသာ။ သို့သော် ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သောအချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည် အနည်းဆုံးတော့ ထိုကမ္ဘာကြောင့် ဝိညာဉ်နန်းတော်က ရှောင်ဝူကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို လက်လျှော့သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

သူ သစ်ပင်ထက်မှ ခုန်ချကာ တောအုပ်၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလွှားသွားခဲ့တော့သည်။

"ရှောင်ဝူ... ငါ့ကို စောင့်နေပါ... ငါ မင်းကို အရင်ဆုံး ရှာတွေ့အောင် ရှာမယ်..."

[ ကောင်းကင်အင်ပါယာ · နန်းတော် ]

ဧကရာဇ် ရွှယ်ယဲ့သည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော မြေပုံကြီးအရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ စစ်သူကြီးများနှင့် အမတ်မင်းများအားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမဆိုကြဘဲ မြေပုံထက်မှ နီရဲနေသော အမှတ်အသား ခုနစ်ခုဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုနေရာများသည် မိစ္ဆာကောင် ခုနစ်ကောင် ဆင်းသက်လာနိုင်မည့် နေရာများ ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး..." စစ်သူကြီးအိုကြီးတစ်ဦးက စကားစတင်လိုက်သည်  "အဲ့ဒီကမ္ဘာမှ ထုတ်ပြန်ချက်အရ ထိုမိစ္ဆာကောင် ခုနစ်ကောင်သည် မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဆင်းသက်လာပါလိမ့်မည်။ ဆင်းသက်မည့်နေရာမှာ အတိအကျမရှိဘဲ ကျပန်းဖြစ်နေသဖြင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ ခန့်မှန်းရခက်ခဲနေပါသည်..."

"ဒါဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ နေရာအားလုံးကို တွက်ချက်ထား..." ဧကရာဇ် ရွှယ်ယဲ့၏ အသံမှာ အောပြာနေသည်  "ကောင်းကင်အင်ပါယာအတွင်းရှိ မြို့ကြီးအားလုံးကို အမြင့်ဆုံး အရေးပေါ်အခြေအနေ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။ စစ်တပ်အားလုံး ခွင့်ရက်ပယ်ဖျက်ပြီး အသင့်အနေအထားပြင်ထားစေ။ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ဖြစ်စေ တစ်ကိုယ်တော်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်သခင်အားလုံးကို စစ်ထဲဝင်ဖို့ အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်..."

"အရှင်မင်းကြီး... တစ်ကိုယ်တော် ဝိညာဉ်သခင်တွေကို အတင်းအကျပ် စစ်ထဲသွင်းရင် မကျေနပ်မှုတွေ..."

"မကျေနပ်မှုတွေ ဖြစ်လာတော့ ဘာဖြစ်လဲ..." ဧကရာဇ် ရွှယ်ယဲ့က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်  "သူတို့ တော်လှန်ကြမှာလား။ သွားပြောလိုက်... အကယ်၍ အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေသာ သူတို့ရဲ့ ရွာတွေထဲကို ဆင်းသက်လာခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေအားလုံး သေကျေပျက်စီးကုန်လိမ့်မယ်။ သူတို့သာ ရှေ့တန်းကို မလာရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူ ခေတ္တမျှ စကားရပ်လိုက်ပြီးမှ

"သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ... ဒါဟာ စစ်ပွဲမဟုတ်ဘူး... ဒါဟာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့အတွက် တိုက်ပွဲပဲ..."