အခန်း  ၁၅ ပျက်စီးခြင်း နိမိတ်နှင့် အသက်ရှင်ခြင်း၏ အမှန်တရား

သူက ညည်းညူလိုက်ရင်း ညာလက်ဖြင့် ဟောက်ထျန်းတူကြီးကို ကိုင်ကာ ထိုသားရဲ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကမူ သွေးချင်းချင်းနီလျက် လှုပ်ရှား၍မရတော့ချေ။ ပဉ္စမမြောက် သားရဲ ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။ ဆဋ္ဌမမြောက် သားရဲ... သတ္တမမြောက် သားရဲ...။ သူသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သတ်ဖြတ်နေသော်လည်း သားရဲများက တိုး၍သာ လာနေသည်။

ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးသည် ဒုတိယခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီ။ ၎င်းသည် ထန်ရင့်ထံသို့ သွားခြင်းမဟုတ်သလို အမည်မသိလူသားထံသို့လည်း သွားခြင်းမဟုတ်ပါချေ။ ၎င်း ဦးတည်သွားသည်မှာ နင်ရုန်ရုန်ထံသို့ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နင်ရုန်ရုန်က ယွီချန်ကို ကုသပေးနေသောကြောင့်ပင်။ သူမသည် အကူအညီပေးရေးသမား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ အကူအညီပေးရေးသမားများသည် အကြီးမားဆုံးသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်သည်။ သူမက ရန်သူကို မသတ်နိုင်သော်လည်း အခြားသူများကို မသေအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နင်ရုန်ရုန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော သားရဲကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သားရဲ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာကြီးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မလုပ်နဲ့..."

ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီး ကျရောက်လာသည်။ ထန်ရင့် အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက အသုံးမဝင်တော့သော်လည်း ညာလက် ရှိနေသေးသည်။ သူသည် ညာလက်ဖြင့် ဟောက်ထျန်းတူကြီးကို ကိုင်ကာ ထိုလက်ဝါးကြီးထံသို့ အားကုန်လွှဲရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ၏ ခွန်အား (အလယ်အလတ်ဆင့်) ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ။ ခွန်အား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးမြင့်သွားသည်။

ဟောက်ထျန်းတူကြီးသည် သားရဲကြီး၏ လက်ဝါးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားရာ သံသားအချင်းချင်း ထိခိုက်မိသကဲ့သို့ စူးရှသောအသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး သားရဲကြီး၏ လက်ဝါးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။ ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော လူသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာကြီးက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ဟကာ ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ ထွက်ပေါ်လာသော အသံလှိုင်းများသည် တကယ့်ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ထန်ရင့်ကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီ။

သူ၏ နား နှာခေါင်း မျက်စိနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ပြိုင်တူစီးကျလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် လွင့်စင်ကာ ကျောက်ဆောင်နံရံနှင့် ဆောင့်မိပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားတော့သည်။ ဟောက်ထျန်းတူကြီးသည်လည်း လက်ထဲမှ လွတ်ကျကာ ဘေးသို့ လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ပြီ။ ထန်ရင့်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က နာခံခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူ၏ နားထဲတွင် အုန်းအုန်းမြည်နေပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးကာ ပါးစပ်ထဲတွင်လည်း သွေးညှီနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ထန်ရင့်" နင်ရုယွီက အော်ဟစ်လိုက်ရှာသည်။

သူမသည် သားရဲကြီးက ထန်ရင့်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်ကို မြင်နေရသည်။ ၎င်းသည် သေဒဏ်စီရင်မည့် သူကဲ့သို့ပင်။ သူမ ထရပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ အကူအညီပေးရေး ဝိညာဉ်သခင်မလေးတစ်ဦးသည် အရပ်ငါးမီတာရှိသော သားရဲကြီးထံသို့ ဝင်ရောက်ပြေးလွှားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မလာနဲ့။ မလာနဲ့ဦး။" ထန်ရင့်က သွေးများနှင့် အမြှုပ်များကို အန်ထုတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည် "ထွက်ပြေးတော့"

နင်ရုယွီ ထွက်မပြေးခဲ့ပါ။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဟောက်ထျန်းတူကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုတူကြီးက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ဝက်မက ကြီးမားလှသည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တူကို ကိုင်ကာ ယိမ်းယိုင်လျက် ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးထံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"အားးးးး"

သူမသည် မိမိ၏ အားအင်ရှိသမျှဖြင့် ဟောက်ထျန်းတူကြီးကို သားရဲကြီး၏ ခြေချောင်းများထံသို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ တူကြီးသည် သားရဲ၏ ခြေသည်းများနှင့် ထိမိသွားရာ အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးသည် ပုရွက်ဆိတ်ထက်ပင် သေးငယ်သော ထိုအရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာကြီးတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဒေါသထွက်ခြင်း မဟုတ်သလို ရက်စက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က မိမိထက်ကြီးသော အစာကို သယ်ကာ ဆင်တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေသကဲ့သို့ ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူ၏ ခြေထောက်ကြီးကို မြှောက်ကာ... နင်ချလိုက်တော့သည်။

နင်ရုယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သားရဲကြီး၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ဟောက်ထျန်းတူကြီးသည် ဘေးတွင် လဲကျနေပြီး တူခေါင်းတွင်မူ သွေးများ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။

[တတိယမြောက် - ရှုံးနိမ့်သေဆုံးသူ]

[နင်ရုယွီ - သေဆုံး။]

[အဆင့် ၅၆ ရှိသော အကူအညီပေးရေး ဝိညာဉ်သခင်မ သက်တမ်း  ၁ ရက်နှင့် ၄ နာရီ။]

[သတ်ဖြတ်နိုင်မှု - ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ တစ်ကောင်]

[နောက်ဆုံးအချိန်၏ လှုပ်ရှားမှု - မိမိ၏ ရဲဘော်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးထံသို့ အတင်းဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။]

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စခရင်ပေါ်တွင် နင်ရုယွီ၏ နာမည်သည် မီးခိုးရောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဟောက်ထျန်းတူကြီးကို ကိုင်ကာ သားရဲကြီး၏ အနောက်သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သော ထိုပုံရိပ်လေးသည် သေးငယ်လှပြီး ယိမ်းယိုင်ကာ အားနည်းလွန်းလှသည်။ သို့သော် သူမ နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါချေ။

ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း။ အပြင်ဂိုဏ်းသားငယ်လေးများသည် မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်လျက် အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေကြရှာသည်။ သူတို့ကို အမြဲတစေ ရိက္ခာဝေမျှပေးခဲ့ဖူးသော အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေတတ်သော သူတို့က ကွယ်ရာတွင် "ရုရုအမေ" ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသော အမျိုးသမီးကြီးသည်... သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ထိုကမ္ဘာတွင် သေဆုံးခဲ့ရပြီး သားရဲကြီး၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။ သေဆုံးချိန်တွင်ပင် သူမ၏ လက်ထဲ၌ ဟောက်ထျန်းတူကြီး ရှိနေခဲ့ဆဲ။ ၎င်းသည် သူမ၏ လက်နက်မဟုတ်ပါချေ သူမ၏ ရဲဘော်၏ လက်နက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် နင်ဖုန်းကျစ်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။ ဓားဒိုလော့ ချန်ရှင်း၏ လက်များကလည်း အနည်းငယ် တုန်ရင်နေခဲ့ပြီ။ အရိုးဒိုလော့ ကုရုန်သည်လည်း ဆက်မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် မျက်နှာလွှဲထားရှာသည်။

"အဒေါ်ကြီး..." မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသည် နင်ရုယွီ၏ အဝတ်စတစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်တွင် ငိုကြွေးနေရှာသည် "အဖွား... ပြန်လာပါဦး... ပြန်လာပါ..." သို့သော် မည်သူမျှ ပြန်မဖြေနိုင်ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နင်ရုယွီသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

စစ်တလင်းပြင် ချောက်ကမ်းပါး။

ထန်ရင့်သည် မြေပြင်တွင် လဲလျက် နင်ရုယွီ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာခဲ့ပြီ။ ၎င်းသည် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသတရားကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော စစ်မှန်လှသည့် ဒေါသတရားက တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီ။ သူ၏ ညာလက်သီးက မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ သူ ထရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက အသုံးမဝင်တော့ဘဲ ညာလက်သီးတွင်လည်း သွေးများ စွန်းထင်းနေကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာမရသော နေရာဟူ၍ မရှိတော့ချေ။ သို့သော် သူ ထရပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"အားးးးး"

သူ၏ အော်ဟစ်သံက လူသားတစ်ယောက်၏ အသံနှင့် မတူတော့ချေ။ သူသည် လက်နက်ဗလာဖြင့် ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးထံသို့ အတင်းဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ၏ ခွန်အား (အလယ်အလတ်ဆင့်) ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်ပြီ။ သူသည် သားရဲကြီး၏ ခြေထောက်ကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးက ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုရူးသွပ်နေသော ပုရွက်ဆိတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးက ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာပြန်သည်။

ထန်ရင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လွင့်စင်သွားပြီး ကျောက်ပုံပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် မြေပြင်တွင် လဲလျက် လက်ချောင်းများကို မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ ထရပ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေဆဲ။

"လာခဲ့စို့..." သူ၏ အသံက တိုးလွန်းသဖြင့် မကြားရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ "လာခဲ့ကြစမ်း..."

သူ ထမရတော့ပါချေ။ ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးသည် သူ၏အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာကြီးက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တော့သည်။

[စတုတ္ထမြောက်- ရှုံးနိမ့်သေဆုံးသူ]

[ထန်ရင့် - သေဆုံး။]

[အဆင့် ၇၁ ရှိသော ဝိညာဉ်သူတော်စင် သက်တမ်း  ၁ ရက်နှင့် ၄ နာရီ။]

[သတ်ဖြတ်နိုင်မှု - ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ ခြောက်ကောင်]

[နောက်ဆုံးအချိန်၏ လှုပ်ရှားမှု - တစ်ဦးတည်း ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးထံသို့ အတင်းဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။]

ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း။ ဂိုဏ်းတံခါးဝရှိ ဘွဲ့ခံဒိုလော့ ခုနစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် ထန်ရှောင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သက်ပြင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ရင်း

"ကောင်းလှပြီ ငါ့တူ။" သူ၏ လေသံက အလွန်တိုးညှင်းလှသည် "မင်းက တကယ့် ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။"

မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကမ္ဘာတွင် ထိုကဲ့သို့သော သားရဲကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက မိမိတို့ကိုယ်တိုင် အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမလားဆိုသည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း မသိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သိသည်မှာ... ထိုနှုတ်ဆိတ်နေတတ်သော လူငယ်လေး ဂိုဏ်းသားများနှင့် တစ်ခါမှ သဟဇာတမဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ထိုဂိုဏ်းသားလေးသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ထောင်ထောင်မတ်မတ် တိုက်ခိုက်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းပင်။

စစ်တလင်းပြင် ချောက်ကမ်းပါး။

စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်သည် ကျောက်ဆောင်နံရံကို မှီလျက် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေခဲ့ပြီ။ သူ၏ ဓားကလည်း အလယ်မှ ကျိုးပြတ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ဓားရိုးတစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သည်။ သူ၏ နံရိုးများစွာ ကျိုးကြေနေပြီး အသက်ရှူတိုင်း ဓားဖြင့် အဆုတ်ကို မွှေနေသကဲ့သို့ နာကျင်နေရရှာသည်။

ယွီချန်သည်လည်း မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်ပုံပေါ်တွင် လဲလျက် ညာဘက်ခြေထောက် ကျိုးကာ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း လွဲနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ လျှပ်စီးစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုမျှပင် မထုတ်လွှတ်နိုင်တော့ချေ။

အမည်မသိလူသားကမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သားရဲသုံးကောင်၏ ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲခြင်းကို ခံနေရပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးအားအင်ဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။

"အမည်မသိလူသား" စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအမည်မသိလူသား ပြန်မဖြေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် လက်ချောင်းများကို သားရဲတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သော်လည်း ထိုသားရဲက လဲကျမသွားပါချေ။ အခြားသားရဲတစ်ကောင်က သူ၏ ပုခုံးကို ကိုက်ခဲလိုက်ပြီး တတိယမြောက် သားရဲကမူ သူ၏ခြေထောက်ကို ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။

"အားးးးး"

အမည်မသိလူသား၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံက ချောက်ကမ်းပါးတွင် ဟိန်းထွက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ သားရဲသုံးကောင်က နောက်ဆုတ်သွားချိန်တွင်မူ စုတ်ပြတ်နေသော အလောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

[ပဉ္စမမြောက် - ရှုံးနိမ့်သေဆုံးသူ]

[အမည်မသိလူသား - သေဆုံး။]

[အဆင့်အတန်း - မသိရှိရ သက်တမ်း  ၁ ရက်နှင့် ၄ နာရီ။]

[သတ်ဖြတ်နိုင်မှု - ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ ငါးကောင်]

[နောက်ဆုံးအချိန်၏ လှုပ်ရှားမှု - မရှိပါ။]

သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်။ ထောင့်တစ်နေရာရှိ လဲကျနေသော လူတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း

"အဲဒီကောင်လေး... သေသွားပြီပဲ။" သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ထောင့်ထဲသို့ ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားသော်လည်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအမည်မသိလူသားသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်တွင် သူနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မသတ်ချင်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသက်ရှင်ချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ထိုကမ္ဘာသည် ဤမျှ ရက်စက်ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။ သေခြင်းတရားဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

စစ်တလင်းပြင် ချောက်ကမ်းပါး။

"အမည်မသိလူသား" စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်က မျက်ရည်များ စီးကျရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ စစ်မှုထမ်းလာသည်မှာ ၁၅ နှစ်ရှိပြီဖြစ်၍ သေခြင်းတရားကို မြင်တွေ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သေဆုံးမှုကိုမူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ လူငါးယောက်သည် သားရဲပေါင်း ရာကျော်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တစ်ယောက်မှ ထွက်မပြေးခဲ့ကြချေ။ အကူအညီပေးရေး ဝိညာဉ်သခင်မလေးက မိမိထက်ကြီးသော တူကိုကိုင်ကာ သားရဲကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ နှုတ်ဆိတ်နေသော လူငယ်လေးက လက်နက်ဗလာ အရိုးကျိုးဒဏ်ရာများဖြင့် ထပ်မံထရပ်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်မှ လာသော အရူးကမူ သားရဲသုံးကောင်၏ အပိုင်းပိုင်းကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရစဉ်မှာပင် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ခဲ့ချေ။

"လာခဲ့စမ်း..."

သူသည် ကျိုးနေသော ဓားရိုးတစ်ဝက်ကို ကိုင်ကာ အနီးဆုံးရှိ သားရဲထံသို့ အတင်းဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူသည် ဓားဖြင့် သားရဲ၏ လည်ပင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဒုတိယမြောက် သားရဲက ခုန်အုပ်လာရာ သူက ခေါင်းဖြင့် တိုက်လိုက်သည်။ တတိယမြောက် သားရဲက သူ၏ ပုခုံးကို ကိုက်ခဲလာရာ သူကလည်း သွားဖြင့် ပြန်လည်ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။

"လာခဲ့ကြစမ်း ငါ မင်းတို့ကို မကြောက်ဘူး"

သူ၏ အသံက လူသားတစ်ယောက်၏ အသံနှင့် မတူတော့ချေ။ ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာကြီးတွင် ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဒေါသထွက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆူညံလွန်းသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းပစ်ချင်သည့် သဘောမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီး ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာပြန်သည်။

စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ မြေပြင်တွင်မူ ကျိုးနေသော ဓားတစ်ဝက်နှင့် သွေးကွက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

[ဆဋ္ဌမမြောက် - ရှုံးနိမ့်သေဆုံးသူ]

[စစ်သူကြီး - ဟူရန်ကျန့် သေဆုံး။]

[အဆင့် ၆၈ ရှိသော ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် သက်တမ်း  ၁ ရက်နှင့် ၄ နာရီ။]

[သတ်ဖြတ်နိုင်မှု - ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ သုံးကောင်]

[နောက်ဆုံးအချိန်၏ လှုပ်ရှားမှု - အရှေ့သို့ အတင်းဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။]

စစ်ပွဲစခန်း။ စစ်သားအားလုံးသည် ကွင်းပြင်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ကောင်းကင်ယံမှ မီးခိုးရောင်ပြောင်းသွားသော နာမည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောကြ မည်သူမျှ ငိုကြွေးခြင်း မရှိကြချေ။ အားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ စစ်သားပီသစွာ အလေးပြုလိုက်ကြသည်။

စစ်သူကြီး... ကောင်းမွန်စွာ အနားယူပါတော့။

စစ်တလင်းပြင် ချောက်ကမ်းပါး။

ယွီချန်သည် ကျောက်ပုံပေါ်တွင် လဲလျက် စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့် ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။ ခြေထောက်များ ကျိုးကာ လက်မောင်းများ လွဲလျက် လျှပ်စီးစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ စောင့်ကြည့်နေရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် သားရဲများ မိမိထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာကြီးက မိမိကို မျက်နှာမူလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းကို သတိရမိသည်။ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြသူများ စစ်ဆေးမှုတိုင်းတွင် ခေါင်းခါယမ်းခဲ့ကြသော ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများကို မြင်ယောင်လာသည်။

"အဖျားအနား သွေးနှောက သွေးနှောပါပဲ။ မင်းရဲ့သွေးမျိုးဆက်က မသန့်စင်ရင် ဘယ်တော့မှ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ စကားအချို့ ပြောချင်မိသည်။ "ငါက အသုံးမကျတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောချင်မိသည်။ "ငါလည်း တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်" ဟု ပြောချင်မိသည်။ "ငါလည်း သားရဲတွေကို သတ်နိုင်တယ်" ဟု ပြောချင်မိသည်။ သို့သော် သူ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးရိုက်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တော့သည်။

[သတ္တမမြောက် - ရှုံးနိမ့်သေဆုံးသူ]

[ယွီချန် - သေဆုံး။]

[အဆင့် ၅၁ ရှိသော ဝိညာဉ်ဘုရင် သက်တမ်း  ၁ ရက်နှင့် ၄ နာရီ။]

[သတ်ဖြတ်နိုင်မှု - ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ နှစ်ကောင်]

[နောက်ဆုံးအချိန်၏ လှုပ်ရှားမှု - မရှိပါ။]

လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်း။ ယွီထျန်ဟန်သည် မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်လျက် လက်သီးဖြင့် ကျောက်ပြားကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်နေသည်။ ယွီထျန်ရှင်းသည်လည်း သူ၏အနောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းနေခဲ့ပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ် ယွီယွမ်ကျန့်ကမူ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုအဖျားအနား သွေးနှောကလေး၏ မီးခိုးရောင်နာမည်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နေ့မကူးခင်ကတည်းက ထရပ်ကာ ကျင့်ကြံအားထုတ်တတ်သော တစ်ခါမှ အသိအမှတ်ပြုခြင်း မခံခဲ့ရသော ထိုကလေးငယ်... မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သားရဲကို ကာကွယ်ပြီး လုံးဝမသိရသော အကူအညီပေးရေး အမျိုးသမီးကြီးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ထိုကလေးငယ်သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"အဖျားအနား သွေးနှောတဲ့..." ဂိုဏ်းချုပ် ယွီယွမ်ကျန့်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း "ဘာအဖျားအနား သွေးနှောလဲ..." သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးမှ "အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်။ ယွီချန်ရဲ့ နာမည်ကို ဂိုဏ်းရဲ့ အာဇာနည်ဗိမာန်ကျောက်စာတိုင်မှာ ထုဆစ်စေ။"

"ဂိုဏ်းချုပ်... အာဇာနည်ဗိမာန်ကျောက်စာတိုင်က ဂိုဏ်းအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးသွားသူတွေအတွက်ပဲ..."

"သူ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးခဲ့တာပဲ။" ဂိုဏ်းချုပ် ယွီယွမ်ကျန့်၏ အသံက တိုးသော်လည်း ခိုင်မာလှသည် "သူက ထိုကမ္ဘာမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးခဲ့တာ။ သူက ငါတို့ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးပဲ။ သူက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။"

စစ်တလင်းပြင် ချောက်ကမ်းပါး။

သားရဲများ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြပြီ။ ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးသည်လည်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းပိုင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ မြေပြင်တွင်မူ ပျက်စီးခြင်း နိမိတ်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သွေးကွက်များ အရိုးကျိုးများ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စများ... ထိုကျိုးနေသော ဓား သွေးစွန်းနေသော ဟောက်ထျန်းတူကြီးနှင့် ကွေးကောက်နေသော သံတုတ်... ထို့ပြင် နင်ရုယွီ၏ အဝတ်စတစ်ဖက်က လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။ ဒါကတော့ ထိုလူငါးယောက် ဤကမ္ဘာတွင် ချန်ထားခဲ့သော အရာအားလုံးပင် ဖြစ်သည်။

[တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ]

[နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာ]

[ပထမအသုတ် ရွေးချယ်ခံရသူ  ခုနစ်ဦး]

[အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ - ၀]

[သေဆုံးသူ - ခုနစ်ဦး]

[ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်မှု  ၁၉ ကောင်]

[ကျောက်ချပ်ဝတ် တစ္ဆေမျက်နှာ သားရဲကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်မှု - ၀]

[အရှည်ကြာဆုံး အသက်ရှင်သန်နိုင်မှု  အားလုံး တူညီလျက် ၁ ရက်နှင့် ၄ နာရီ]

[ဆုလာဘ်ရရှိမှု - အားလုံး သေဆုံးသွားသဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပါပြီ]

[ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ ခုနစ်ကောင်သည် မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီး၏ ကျပန်းနေရာ ခုနစ်ခုသို့ ကျဆင်းလာလိမ့်မည်။]

"ပထမအကျော့ ဂိမ်းပြီးဆုံးပါပြီ။"

"ဒုတိယအသုတ် ရွေးချယ်ခံရသူများကို သုံးရက်အတွင်း သတ်မှတ်ပါမည်။"

"ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ သက်ရှိအားလုံး... ပြင်ဆင်ထားကြပါ။"

"တိုက်ခိုက်ပါ သို့မဟုတ်လျှင် သေဆုံးပါ။"

အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကောင်းကင်ကြီးသည် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးမှာမူ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့...

ခွက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျကွဲသံများ လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျက်နှာများ... လယ်ကွင်းထဲရှိ လယ်သမားအိုကြီးသည် မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေရှာသည်။ ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဂိုဏ်းသားများ၏ ငိုကြွေးသံက ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းတွင် ယွီထျန်ဟန်က ဂိုဏ်း၏ ကျောက်စာတိုင်ကို လက်သီးဖြင့် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းတွင်မူ ထန်ရှောင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ရာ မျက်ရည်တစ်ပေါက် စီးကျလာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်အင်ပါယာ နန်းတော်တွင် ဧကရာဇ် ရွှယ်ယဲ့သည် ပလ္လင်ထက်တွင် မှီလျက် လက်ထဲမှ စာချွန်လွှာများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။ ကြယ်တာယာအင်ပါယာတွင်လည်း ဧကရာဇ်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် အကြာကြီး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင် ဘီဘီတုန်း၏ လက်ချောင်းများသည် ပလ္လင်၏ လက်မှီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ညှစ်ထားခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားလောကသည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီ။ အသူရာနတ်ဘုရားသည် နန်းတော်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရပ်လျက် အောက်ခြေကမ္ဘာကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးသော စကားကို ပြန်လည်သတိရမိသည်  "ထိုဟွမ်ဖေးဆိုတာ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်စုကို သတ်ခဲ့တာမျှသာ ဖြစ်တယ်" ဟူ၍ပင်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ ထိုအလောင်း ခုနစ်လောင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုမီးခိုးရောင်ပြောင်းသွားသော နာမည်များကို ကြည့်နေမိသည်။ ထိုမျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရရှာသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း သူ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရပြီ။ ထိုကမ္ဘာတွင်မူ သူတို့အားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်ကြကြောင်းပင်။ ဘွဲ့ခံဒိုလော့ကလည်း ပုရွက်ဆိတ်ဖြစ်သလို နတ်ဘုရားများကလည်း ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစည်းကမ်းချက်များအရှေ့တွင် ထိုအလောင်းပုံတောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်၏အရှေ့တွင်မူ... အားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်များမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

ကမ္ဘာဦးစစ်တလင်း အလောင်းပုံတောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ပလ္လင်ထက်။

ဟွမ်ဖေးသည် ထိုင်မြဲတိုင်း ထိုင်နေဆဲပင်။ သူသည် ထိုလူခုနစ်ယောက် သေဆုံးသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီး တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားလောက၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိပါချေ။ လှောင်ပြောင်ခြင်း သနားခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်းလည်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သေခြင်းတရားကို များစွာမြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တည်ငြိမ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုကဲ့သို့သော လူပေါင်း ၃,၇၂၄ ယောက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီ။ သူတို့ထဲတွင် သူရဲကောင်းများ လူဖျင်းများ လူကောင်းများနှင့် လူဆိုးများ ပါဝင်သော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင်မူ အားလုံးက အသက်ရှင်ချင်ကြသည်ချည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ တစ်ယောက်သာ အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်... သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ မိမိ၏လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလက်များသည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများနှင့် သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထူးခြားသည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်မှာ... သူ ထူးခြားနေ၍ မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းပင်။ အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းက စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကံတရားကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရန်သူ ၃,၇၂၄ ယောက်ထဲမှ ၃,၇၂၃ ယောက်က သူ့အရှေ့တွင် အရင်သေဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဒါပါပဲ။

"နောက်ထပ် သုံးရက်အကြာမှာပေါ့" သူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ အသံက ဆိတ်သုဉ်းနေသော စစ်တလင်းပြင်တွင် ဟိန်းထွက်သွားသည် "ဒုတိယအသုတ် လာလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လောက်အထိ အသက်ရှင်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါစောင့်ကြည့်မယ်။"

သူ၏ အကြည့်က ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုကြောက်ရွံ့နေကြသူများ ငိုကြွေးနေကြသူများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြသူများ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အလွန်တရာမှ သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ၎င်းသည် လှောင်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် သနားခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွေ အမှန်တရားကို သဘောပေါက်လာမည့်အချိန်... အသက်ရှင်သန်ခြင်းဆိုသည်မှာ စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူတစ်ဦးက မိမိအရှေ့တွင် အရင်သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လာမည့်အချိန်... ဤကမ္ဘာတွင်မူ အသက်ရှင်နေခြင်းကသာ အောင်ပွဲဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားလျှင်တော့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ကမ္ဘာဦးကနေ ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု သူက ဆိုလိုက်ရင်း "ဒီနေရာမှာတော့ ဘယ်သူမှ ထူးခြားမနေပါဘူး။"