အခန်း  ၁၃ မမျှော်လင့်သော အလှည့်အပြောင်းနှင့် သေခြင်းတရား၏ အကျပ်အတည်း

ထန်ရင့် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"နောက်ထပ်ရော ဘာရှိသေးလဲ" အမည်မသိလူသားက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ထန်ရင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"အလိုအလျောက်ရရှိတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ရန်သူအမြောက်အမြားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် တုံ့ပြန်မှုနဲ့ တိကျမှုက ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။"

"ဘယ်လောက်လဲ"

"၁၅ ရာခိုင်နှုန်း။"

အမည်မသိလူသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ချေ။ စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ

"ကောင်းပြီ ငါ အခြေအနေကို သဘောပေါက်ပြီ။ ငါက အရှေ့ကနေ ဦးဆောင်မယ် ယွီချန်နဲ့ ထန်ရင့်က အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ လုပ် အမည်မသိလူသားကတော့ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာ နှမငယ် နင်ရုယွီကတော့ အနောက်ကနေ ကုသပေးပေါ့။"

နင်ရုန်ရုန်က ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။

"ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ" စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်က ဆိုသည်။ "ငါတို့ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ကြမယ် ပထမဆုံးအလှည့်ကို ငါစောင့်မယ်။"

ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ကြချေ။ ထိုပထမဆုံးည၏ မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် လူငါးယောက်သည် ပျက်စီးခြင်းအဆောက်အအုံ၏ ထောင့်စွန်းများတွင် စုဝေးအိပ်စက်ခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူမျှ နှစ်ခြိုက်စွာ မအိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့ကြပါ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက အမြဲတစေ လှုပ်ရှားနေပြီး အဝေးမှ ကြားရသော သားရဲဟိန်းသံများသည် အချင်းချင်း သတင်းပေးနေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ပြင်းထန်သော ခြေသံများသည် အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်သို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ခဏမျှ ဝဲလည်နေပြီးမှ ပြန်လည်ဝေးကွာသွားတတ်သည်။

ယွီချန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသော်လည်း မည်သို့မျှ အိပ်စက်၍မရချေ။ ကျိုးသွားသော နံရိုးက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေသည်။ နင်ရုယွီ၏ ကုသမှုကြောင့် သွေးတိတ်သွားသော်လည်း အရိုးပြန်ဆက်ရန် အချိန်လိုဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်းကို သတိရမိသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြသူများ စစ်ဆေးမှုတိုင်းတွင် ခေါင်းခါယမ်းခဲ့ကြသော ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများကို မြင်ယောင်လာသည်။

"အဖျားအနား သွေးနှောက သွေးနှောပါပဲ။ မင်းရဲ့သွေးမျိုးဆက်က မသန့်စင်ရင် ဘယ်တော့မှ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

တကယ်လို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားနိုင်ခဲ့ရင်... တကယ်လို့ ဒီကမ္ဘာမှာ ခုနစ်ရက်ကြာ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ရင်... သူတို့တွေ သူ ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲကို သတ်ဖြတ်ပြီး စွမ်းရည်အသစ်တွေ ရလာတာကို မြင်ရင် ဘာတွေးကြမလဲ။ သူသည် လှည့်စောင်းကာ မျက်နှာကို လက်မောင်းကြားထဲတွင် အသာဝှက်ထားလိုက်တော့သည်။

အခုအချိန်မှာ ဒါတွေတွေးနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ မနက်ဖြန်ကို အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။

နင်ရုယွီသည်လည်း အုတ်တံတိုင်းကို မှီလျက် မျက်လုံးများ အဝိုင်းသား ပွင့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်းနှင့် အပြင်ဂိုဏ်းသားငယ်လေးများကို သတိရနေမိသည်။ ထိုကလေးများထဲမှ အငယ်ဆုံးဖြစ်သော တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေးက သူမ၏အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲဟု မေးခဲ့ဖူးသည်။

သူမ ပြန်သွားနိုင်ပါ့မလား... သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိချေ။ အကူအညီပေးရေး ဝိညာဉ်သခင်မလေးတစ်ဦးအဖို့ ဤကမ္ဘာသည် အလွန်ပင် ရက်စက်လွန်းလှသည်။ ယွီချန် သူမအရှေ့ကနေ ကာကွယ်ပေးစဉ်က ဘာတွေတွေးနေမလဲဆိုတာ သူမ သိပါသည်။ သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးဝင်သည်ဟု ခံစားရပြီး သူမကတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျဟု တွေးမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါက အမှန်တရားပင်။

သို့သော် သူမ ချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ သံတုတ်ဖြင့် သားရဲခေါင်းကို ရိုက်ခွဲခဲ့သည်။ သူမသည် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံမရှိသော အကူအညီပေးရေးသမားသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ မသတ်လျှင် ယွီချန် သေရမည်ဖြစ်ပြီး ယွီချန် သေဆုံးသွားပါက တိုက်ခိုက်နိုင်သူ တစ်ဦး လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုသို့ဖြင့် လူနည်းလာလျှင် အားလုံး သေကြရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အသက်ရှင်ရမည်။ အသက်ရှင်မှသာ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လူအများကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

အမည်မသိလူသားကမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ ဘာကိုမှ မတွေးချေ။ သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်တွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က သူ သင်ယူခဲ့ရသော သင်ခန်းစာတစ်ခုမှာ... အတွေးလွန်သူများသည် အမြန်ဆုံး သေဆုံးတတ်ကြသည်ဟူ၍ပင်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကိုသာ အာရုံစိုက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ လေတိုက်နှုန်း သဲပွင့်များ လိမ့်ဆင်းသံနှင့် အဝေးမှ သားရဲတို့၏ အသက်ရှူသံများ... ထိုအသံများက သူ့ကို အများကြီး အချက်ပြနေသည်။ ဘယ်နေရာမှာ သားရဲရှိလဲ ဘယ်နေရာမှာ အန္တရာယ်ရှိလဲ ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းရမလဲဆိုတာ သူ သိနေသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤအစွမ်းကြောင့်ပင်။ ဤနေရာက သတ်ဖြတ်ခြင်းမြို့တော်ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း သူ အသက်ရှင်နေဆဲပင်။ ဒီနေ့တော့ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ မနက်ဖြန်ကော... မနက်ဖြန်ကျမှပဲ စဉ်းစားရုံပေါ့။

ထန်ရင့်သည် ပျက်စီးနေသော အုတ်တံတိုင်းကို မှီလျက် မှောင်မိုက်ခြင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ ကင်းစောင့်ရမည့်အလှည့် မဟုတ်သော်လည်း မအိပ်စက်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် ထိုချိုပါးစပ်ပလ္လင်မြေကြီးသားရဲ သုံးကောင်ကို သတ်ခဲ့ရခြင်းကို ပြန်တွေးနေမိသည်။

၎င်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက သားရဲများထက် သာလွန်နေ၍ မဟုတ်ပါချေ။ သူ နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ မတုံ့ဆိုင်းခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သားရဲများ ခုန်အုပ်လာချိန်တွင် သူ နောက်မဆုတ်ခဲ့ မရှောင်ကွင်းခဲ့သလို ဘာကိုမှလည်း မတွေးတောခဲ့ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဦးနှောက်ထက် အရင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဟောက်ထျန်းတူကြီးကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဝှေ့ယမ်းရိုက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သေခြင်းတရားနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်၍သာ အသက်ရှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မနက်ဖြန်ကော... သန်ဘက်ခါကော... ထိုထက်ပို၍ အစွမ်းထက်သော သားရဲများ ပေါ်လာလျှင် သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမလား။

စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်သည် အဆောက်အအုံဝတွင် ထိုင်လျက် မှောင်မိုက်ခြင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူသည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်စစ်မြေပြင်ကို သတိရမိသည်။ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တာ စစ်မှုထမ်းသက်တမ်းအတွင်း သူ သေဆုံးသူပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ရဲဘော်ရဲဘက်များ ရန်သူများနှင့် အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများ... သူသည် သေခြင်းတရားကို ကျင့်သားရနေပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့ သားရဲနှစ်ကောင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သူ ထွက်ပြေးခဲ့မိသည်။ ၎င်းသည် စစ်ဗျူဟာအရ ဆုတ်ခွာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တကယ် ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သေရမှာကို မကြောက်သော်လည်း အလဟဿ အသက်ပျောက်ရမှာကိုမူ ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ဒဏ်ရာရကာ အသက်ပျောက်သွားကြသူများကဲ့သို့ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ မသေချင်ပါချေ။ သေရမည်ဆိုလျှင် စစ်သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရင်း ထောင်ထောင်မတ်မတ်နှင့်သာ သေချင်မိသည်။

အဝေးမှ သားရဲဟိန်းသံတစ်ခု ယခင်ကထက် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်သည် ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အသံများ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မှောင်မိုက်ခြင်းက တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပထမဆုံးညသည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

[ဒုတိယမြောက်နေ့ နံနက်ခင်း]

နီမှောင်မှောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆိတ်သုဉ်းနေသော စစ်တလင်းပြင်ကို အလင်းပေးလိုက်သည်။ လူငါးယောက်သည် ပျက်စီးခြင်းအိုကြီးထဲမှ ထွက်လာပြီး နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ အားလုံး အသက်ရှင်နေကြဆဲ... ဒါက သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အောင်ပွဲပင်။

"ဒီနေ့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ယွီချန်က မေးလိုက်သည်။

စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ  "အရင်ဆုံး ရေနဲ့ အစားအစာ ရှာရမယ်။ အစားအစာမရှိရင် ငါတို့ သတ္တမမြောက်နေ့အထိ ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါသွားမယ်။" အမည်မသိလူသားက ဆိုသည်။ "ငါက တွားတက်နိုင်တော့ မင်းတို့ထက် ပိုမြန်မြန် ရှာနိုင်လိမ့်မယ်။"

စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်  "သတိထားဦး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နာရီအတွင်း ပြန်လာခဲ့။"

အမည်မသိလူသားသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ပျက်စီးခြင်းတောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျန်ရှိသော လူလေးယောက်သည် အဆောက်အအုံပျက်ထဲတွင် ရှာဖွေမှုများ စတင်ကြသည်။ ယွီချန်သည် သံချေးတက်နေသော သံဓားတစ်လက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းက သူ၏လျှပ်စီးဓားကို မမှီသော်လည်း လက်ဗလာထက်စာလျှင် တော်သေးသည်ဟု တွေးမိသည်။ စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်ကမူ အတော်အတန် သန့်ရှင်းသော ရေတစ်ဝက်ပါသည့် ပုံးတစ်ပုံးကို တွေ့ခဲ့ပြီး နင်ရုယွီကတော့ ဒဏ်ရာစည်းရန် အဝတ်စအချို့ကို ကောက်ယူခဲ့သည်။ ထန်ရင့်ကတော့ ဘာကိုမှ မရှာဘဲ မြင့်မားသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် အမည်မသိလူသား ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် နီမှောင်ပြီး လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိကာ အခွံမာသော သစ်သီးအချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူက တစ်ကိုက် ကိုက်ဝါးမြိုကြည့်ပြီးနောက်

"စားလို့ရတယ်။"

သူက အခြားသူများကို သစ်သီးများ ဝေမျှပေးလိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘဲ လူလေးယောက်သည် ရေပုံးထဲမှ ရေကိုသောက်ရင်း ချဉ်စုတ်စုတ်သစ်သီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ဒါကတော့ ဒုတိယမြောက်နေ့၏ မနက်စာပင် ဖြစ်သည်။

"နောက် ဘာဆက်လုပ်မလဲ" ယွီချန်က သစ်သီးစားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို သုတ်ရင်း မေးသည်။

စစ်သူကြီး ဟူရန်ကျန့်က နီမှောင်သော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ  "မနေ့က အဲဒီသားရဲတွေ ထွက်ပြေးသွားပေမဲ့ ထာဝရ ပုန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ဒီနေရာကို ငါတို့ထက် ပိုသိတယ် မကြာခင် ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင်..." သူက ခဏမျှ နားပြီးမှ "ငါတို့ ပိုပြီး ဘေးကင်းတဲ့နေရာ ရှာရမယ် ဒါမှမဟုတ်ရင် သူတို့ကို အပြတ်ရှင်းပစ်မယ့် နည်းလမ်းရှာရမယ်။"

"ငါ့မှာ အကြံရှိတယ်" အမည်မသိလူသားက ဆိုသည်။ "အဲဒီသားရဲတွေက ငါတို့ကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ မနေ့က သူတို့ ထွက်ပြေးသွားတာ ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘဲ..." သူက သားရဲများ ပျောက်ကွယ်သွားသော အရပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်ရင်း "သူတို့ ဗိုက်မဆာသေးလို့ပဲ။"

တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။

"သူတို့ ဗိုက်ဆာလာရင်" အမည်မသိလူသားက ဆက်ပြောသည် "သူတို့ အစာရှာဖို့ ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ယွီချန်က မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

"သူပြောတာက" ထန်ရင့်က ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် "ငါတို့က အမဲလိုက်သမားတွေ မဟုတ်ဘူး အမဲလိုက်ခံရမယ့် သားကောင်တွေ။ မနေ့က တိုက်ပွဲက ငါတို့ နိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး သူတို့က ငါတို့ကို စားဖို့အတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက မတန်ဘူးလို့ ထင်သွားကြလို့ပဲ။"