အခန်း (၁၀)  သွေးစွန်းသော ပထမဆုံး သင်ခန်းစာ

"ပြေးကြစမ်း.."

စစ်သည်တော်ကြီး ဟူယန်ကျန့်၏ ခြောက်ခြားဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီးသည် ဆိတ်သုဉ်းနေသော စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟည်းသွားစေတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော လူခြောက်ဦးသည် မတူညီသော အရပ်မျက်နှာအသီးသီးဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်လုကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ ၎င်းသည် သူရဲဘောကြောင်ခြင်း မဟုတ်ချေ။ စစ်မြေပြင်အတွေ့အကြုံအရ သိရှိထားသော အသက်ရှင်သန်ရေး နည်းလမ်းသာ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာကောင်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံနေရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်၏။ လူစုခွဲလိုက်မှသာ သေတွင်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိပေလိမ့်မည်။

ထိုသူတို့ထဲတွင် နင်ရုယွီသည် အနှေးကွေးဆုံး ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမသည် အဆင့် ၅၆ ရှိသော အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင်မတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲမျိုးကို တစ်ခါမျှ မဆင်နွှဲဖူးချေ။ သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံနေပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း လှမ်းတိုင်းသည် ဓားသွားထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ နာကျင်လှသည်။

နောက်ကျောဘက်ဆီမှ ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့ကြီး တစ်ဟုန်ထိုး ကပ်ပါလာသဖြင့် သူမ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားလိုက်မိစဉ်...။

ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဝင်းကနဲ လက်သွားသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် သူမ၏ နောက်နားဆီသို့ ဒုန်းကနဲ ထိုးဆင်းသွားပြီး ရန်ပြုရန် ကပ်လာသော ချိုအစုံနှင့် မိစ္ဆာရဲကောင်ကြီးကို ကွက်တိ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

"ပြေးတော့..."

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ တဖျတ်ဖျတ် တောက်လောင်နေသော ယွီချန်သည် သူမနှင့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးကြားတွင် မားမားမတ်မတ် ဝင်ခံပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် မပြည့်စုံသော လျှပ်စီးနဂါးပြာ ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ပြောင်းလဲနိုင်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတစ်ခုလုံးသည် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နဂါးလက်သည်းကြီးအသွင် ပြောင်းလဲနေပြီး လက်သည်းထိပ်ဖျားများတွင်မူ ပြာလဲ့လဲ့ လျှပ်စစ်မီးပွားများက တဖြတ်ဖြတ် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

"မောင်ရင်... မောင်ရင်က..." နင်ရုယွီ တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရရှာသည်။

"ပြေးပါဆိုဗျာ။ ကျွန်တော်က တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်သခင် အန်တီက အထောက်အကူပြုပဲ။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် အလကား သေသွားလိမ့်မယ်" ယွီချန်က လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်  "ရအောင်ပြေး။ အသက်ရှင်အောင် နေပါဦး။"

နင်ရုယွီ၏ မျက်ဝန်းအစုံ နီမြန်းလာခဲ့သည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသဖြင့် ဘာမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူမ လုပ်နိုင်သည်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည် အားကုန်ရုန်းကာ ထွက်ပြေးရုံမျှသာ...။

သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင်မူ ယွီချန်သည် ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးနှင့် အသေအလဲ စတင်လုံးထွေးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လျှပ်စီးသံများနှင့် ထက်မြက်လှသော လက်သည်းချင်း ရိုက်ခတ်သံများအကြားတွင် စူးရှလှသော အလင်းတန်းများက ဝေဝေဆာဆာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

လျှပ်စီးနဂါးပြာဂိုဏ်း၏ မိုးကြိုးလျှိုအတွင်း၌...။

ဂိုဏ်းသားအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံထက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ယွီထျန်ဟန်သည် သူ၏ လက်သီးကို ဘယ်လောက်တောင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသလဲဆိုလျှင် လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည်... ယွီချန် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ မည်သူမျှ အလေးမထားခဲ့သော ဘေးထွက်သွေးမျိုးဆက်ဝင် နေ့တိုင်း အရုဏ်မတက်မီကတည်းက ထ၍ ရူးသွပ်စွာ ကျင့်ကြံတတ်သော ထိုလူရူးလေး ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုလူရူးလေးသည် မိမိနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သော တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင်မတစ်ဦးအတွက် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒိုင်းသဖွယ် အသုံးပြုကာ ကာကွယ်ပေးနေခဲ့ပြီ။

"ဂိုဏ်းရဲ့ သားကောင်းပဲ..." ယွီထျန်ဟန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်  "ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ယွီချန်..."

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွီယွမ်ကျန့်ကမူ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုဘေးထွက် သွေးမျိုးဆက်ဝင်လေးက မိမိ၏ မပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ အိုမင်းလှသော မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင်မူ မသိမသာ ချီးကျူးဂုဏ်ယူရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...။

ထန်ရင်သည် ထွက်ပြေးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဟောက်ထျန်းတူကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် မျက်ဝန်းအစုံကို ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ထား၏။ ချိုအစုံနှင့် မိစ္ဆာရဲကောင် သုံးကောင်သည် သူ့ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟဟုန်းလျက် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထိုခဏ၌ သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟောက်ထျန်းတူကြီးသည် လေထုကို ဟိန်းဟူးဖြတ်သန်းကာ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါဖြင့် ပထမဆုံး မိစ္ဆာကောင်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ဝုန်းကနဲ ထိုးနှက်ချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း...

မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး အနက်ရောင် သွေးပုပ်များ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကမူ သူ၏ ဘေးဘယ်ညာမှ ကပ်လျက် ပုန်းလျှိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထန်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် တစ္ဆေဒိုလော့၏ ဝိညာဉ်ကဲ့သို့ပင် လေထုထဲ၌ ဝဲလှည့်သွားခဲ့ပြီး ဟောက်ထျန်းတူကြီးသည်လည်း လေထုထဲတွင် ကွေးညွတ်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဆွဲကာ ဒုတိယမြောက် မိစ္ဆာကောင်၏ ခါးဆီသို့ ဆောင့်တွန်းချလိုက်ပြန်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးကျိုးသံကြီးက လေထဲတွင် ဗုန်းဗုန်းလဲကျသံနှင့်အတူ ထင်ထင်ရှားရှား ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သို့သော် တတိယမြောက် မိစ္ဆာကောင်၏ လက်သည်းကြီးများကမူ သူ၏ အင်္ကျီစကို ထိမိနေပြီ ဖြစ်ရာ...

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှန်ချလိုက်ရင်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာကောင်၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ခြေဖနောင့်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ကန်ကာ ထိုတွန်းအားကို အသုံးပြု၍ နောက်သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ဆုတ်ခွာပြီး အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့သည်။

ချိုအစုံနှင့် မိစ္ဆာရဲကောင် သုံးကောင်အနက် တစ်ကောင်မှာ နေရာ၌ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ကျန်နှစ်ကောင်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ပြီ။ ထန်ရင်၏ အသက်ရှူသံများ အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံကမူ ရေခဲပမာ အေးစက်မြဲ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၏ အဝင်ဝတွင်မူ တက်ရောက်နေကြသော ဘွဲ့ခံဒိုလော့ ခုနစ်ဦးစလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"ဒီကလေးရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်က..."

"ငါတို့ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ပီသပါပေတယ်..."

ဂိုဏ်းချုပ် ထန်ရှောင်ကမူ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ကောင်းကင်ယံထက်ကိုသာ စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ငါ့တပည့်လေး... အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့စမ်းပါ။

သွေးစွန်းရာဇဝတ်မြို့တော်အတွင်း၌...။

အမည်မသိ ကျဆုံးသူကမူ ထွက်လည်းမပြေး တိုက်လည်းမတိုက်ချေ။ သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ချိုအစုံနှင့် မိစ္ဆာရဲကောင်တစ်ကောင်က သူ့ကို သတိပြုမိသွားပြီး ဟိန်းဟောက်လျက် တရွေ့ရွေ့ ကပ်လာခဲ့သည်။ ငါးမီတာ... သုံးမီတာ... တစ်မီတာ...။ မိစ္ဆာကောင်ကြီးသည် ဦးခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ သွေးရောင်မျက်လုံးကြီးများဖြင့် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော သားကောင်ငယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်စဉ်...

အမည်မသိ ကျဆုံးသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရုတ်ချည်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထွက်ပြေးခြင်းမဟုတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ... မိစ္ဆာကောင်၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်သို့ မြွေတစ်ကောင်ပမာ ကပ်တွယ်လျှောတက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မိစ္ဆာကောင်၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်က ကျောကုန်းကို ညှပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်လုံးအစုံကို အုပ်ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

မိစ္ဆာကောင်ကြီးသည် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုန်းခါပြီး လက်သည်းကြီးများဖြင့် ရမ်းသန်းကာ ကုတ်ခြစ်တော့သည်။ သို့သော် မည်သို့ပင် လုပ်စေကာမူ သူ့ကျောပေါ်က လူကိုမူ လုံးဝ ထိမိခြင်း မရှိချေ။

"လိမ္မာတယ် ကောင်လေး..." ဝမ်လင်း၏ အသံက အလွန်နူးညံ့အေးဆေးနေပြီး စကားမနားထောင်သော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးကို ချော့မြှူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏  "မလှုပ်နဲ့ဦး... မလှုပ်နဲ့နော်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏ လက်ချောင်းများကို မိစ္ဆာကောင်၏ မျက်လုံးအိမ်အတွင်းသို့ ဗုန်းကနဲ ထိုးနှစ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

မိစ္ဆာကောင်ကြီးသည် ကမ္ဘာပျက်မတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း ပိုမိုရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်တော့သည်။ သို့သော် အမည်မသိ ကျဆုံးသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ မိစ္ဆာကောင်၏ ကိုယ်ထည်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင် မည်မျှပင် ခါထုတ်စေကာမူ လုံးဝ ပြုတ်ကျမသွားခဲ့ချေ။ တစ်မိနစ်... နှစ်မိနစ်... သုံးမိနစ်...။ မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာခဲ့ပြီး... နောက်ဆုံးတွင်မူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့ရရှာတော့သည်။

ဝမ်လင်းသည် အလောင်းကောင်ပေါ်မှ လျှောဆင်းလိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ထိုင်ကာ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အနက်ရောင် သေသွေးများ ပေကျံနေသော်လည်း... သူကမူ ပြုံးနေခဲ့၏။ ထူးဆန်းလှသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်  မိမိ၏ ဘဝအတွက် စစ်မှန်သော နေရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ရသည့် လူတစ်ယောက်၏ ကျေနပ်အားရသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်ချေသည်။

စစ်သည်တော်ကြီး ဟူယန်ကျန့်သည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပြေးနေခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှပြီး မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ မြန်ဆန်နေခဲ့၏။ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ကပ်လျက် လိုက်ပါနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးကမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိချေ။ သူ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရှေ့မှောက်တွင် ဧရာမ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခြေထောက်ကို အားပြုကာ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်ချည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း  ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဓားသွား၏ အလင်းရောင်မှာ ဆီးနှင်းပမာ ဝင်းကနဲ လက်သွားခဲ့ပြီး ပထမဆုံး ခုန်တက်လာသော မိစ္ဆာကောင်၏ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်၏။ လေထုထဲ၌ ရှောင်တိမ်းရန် မတတ်နိုင်သော မိစ္ဆာကောင်ကြီးသည် အော်ဟစ်ရင်း အောက်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဒုတိယမြောက် မိစ္ဆာကောင်ကမူ သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ...

ဟူယန်ကျန့်အဖို့ ဓားကို ပြန်သိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ဓားကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လှန်ကာ ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ အရှိန်ဖြင့် လိမ့်ချလိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကျောကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားသဖြင့် နာကျင်လွန်း၍ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ သို့သော် သူ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ပတ်လိမ့်လိုက်ပြီး ပြန်ထကာ ဆက်လက်ထွက်ပြေးနေခဲ့ပြန်သည်။

သူ့တွင် ဓား မရှိတော့ချေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သော သွေးကတ္တရာစစ်မြင်းသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော မြေပြင်အနေအထားတွင် အသုံးမဝင်လှချေ။ သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသည်ကား... လက်နှစ်ဖက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနှင့် နှစ်ပေါင်း ၁၅ နှစ်တိုင်တိုင် စစ်မြေပြင်တွင် သွေးနှင့်ရင်းပြီး တည်ဆောက်ခဲ့ရသော သံမဏိနှလုံးသားတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်တော့သည်။

အသက်ရှင်ရမယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရမယ်...

အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ...။

ယွီချန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ လဲကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း... သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မတ်တတ်ရပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ နံရိုး သုံးချောင်း ကျိုးသွားခဲ့ပြီး ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ အဆစ်လွဲနေကာ ညာဘက်ခြေထောက်တွင်မူ ထက်မြက်လှသော လက်သည်းကြောင့် အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရရှိထားခဲ့သည်။

သူသည် ဦးခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ မိစ္ဆာကောင်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။

ကျန်တဲ့လူတွေကော...။ ထို အထောက်အကူပြု အန်တီကြီး လွတ်သွားရဲ့လား...။ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းက လူကော ဘယ်ရောက်သွားသလဲ...။ စစ်ဗိုလ်ကြီးနဲ့ ထိုကျဆုံးသူကော...။

ထိုစဉ် အဝေးဆီမှ ထိတ်လန့်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မက်သရူး၏ အသံ ဖြစ်၏။

ယွီချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်က မက်သရူး၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ သွေးများမှာ လေထုထဲသို့ အမြင့်ကြီး ပန်းထွက်သွားခဲ့၏။ မက်သရူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် နှစ်ချက် သုံးချက်မျှ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက်... လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရရှာတော့သည်။

[ ဒုတိယမြောက် စစ်မြေပြင်မှ ထွာခွာသွားရသူ ]

[ မက်သရူး — သေဆုံး။ ]

[ အဆင့် ၆၂ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်  အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည့် အချိန် - ၆ မိနစ် ၃၁ စက္ကန့်။ ]

ယွီချန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ ခြောက်မိနစ်နှင့် သုံးဆယ့်တစ်စက္ကန့်...။ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင် နှစ်ပေါင်း ၂၃ နှစ်တိုင်တိုင် သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းခဲ့သော တစ်သက်လုံး သတိကြီးစွာဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်လာခဲ့သော ထိုသက်လတ်ပိုင်း လူကြီးမင်းသည် ဤစစ်မြေပြင်ထဲတွင် ၆ မိနစ်မျှသာ အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့ရှာသည်။

နောက်တစ်ယောက်က... ငါ ဖြစ်လာမှာလား... သူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း...။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ဒူးကို အားပြုကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှ သွေးများ တစိမ့်စိမ့် ထွက်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း လှမ်းတိုင်းသည် ဓားသွားထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ နာကျင်လှသော်လည်း... သူ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

အဝေးဆီမှ ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာနှစ်ကောင်က သူ့ကို ထပ်မံသတိပြုမိသွားကြပြန်ပြီ။ ယွီချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မိမိ၏ ညာဘက်လက်မောင်းထက်တွင် ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံး လျှပ်စီးမီးပွားများကို စုစည်းလိုက်တော့သည်။

လာကြစမ်း... သူ၏ စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးလိုက်သည်  လာကြစမ်းပါဦး...

သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြီးသည် ဆိတ်သုဉ်းနေသော စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟည်းသွားစေပြီး မိစ္ဆာနှစ်ကောင်သည်လည်း သူ့ထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူသည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်...

ဘေးဘက်ဆီမှ ပုံရိပ်တစ်ခု တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုမိစ္ဆာကောင်များထဲမှ တစ်ကောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းသည်... နင်ရုယွီ ဖြစ်၏။ ထို အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင်မကြီးသည် ဘယ်နေရာကောက်ရမှန်းမသိသော သံတုတ်အိုကြီးတစ်ချောင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မိမိတွင် ရှိသမျှသော အားအင်အားလုံးကို စိုက်ထုတ်ကာ မိစ္ဆာကောင်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ဝုန်းကနဲ ရိုက်ချပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သံတုတ်ကြီးမှာ ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာလည်း စောင်းရွဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဗုန်းကနဲ လဲကျကာ နှစ်ချက် သုံးချက်မျှ တုန်ယင်ပြီးနောက် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

နင်ရုယွီ တစ်ယောက် ဆွံ့အလျက် မှင်သက်သွားရရှာသည်။ သူမသည် မိမိလက်ထဲက ကွေးညွတ်သွားသော သံတုတ်ကြီးကို ကြည့်ကာ လဲကျသေဆုံးသွားသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက်... ယွီချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ငေးမော့ကြည့်နေခဲ့လေတော့သည်။