အခန်း (၁) ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးပေါ်သို့ သက်ဆင်းလာသော ကာမန်ရိုက်ဒါများနှင့် သေမျိုးတို့၏ စစ်တလင်း

ဒိုလော့သက္ကရာဇ် ၂၆၃၉ ခုနှစ်၏ ဆောင်းဦးကာလ။

ကြယ်တာယာ တောအုပ်ကြီး၏ အောက်ခြေနက်နက်တွင် သစ်ရွက်သစ်ခက်တို့ ကြားညှပ်၍ တိုးဝင်လာသော နေခြည်နုနုတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ အရိပ်အာဝါသ ကွက်တိကွက်ကြား ဖြစ်ထွန်းနေစေသည်။

ရှောင်ဝူသည် သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်ကို မှီတွဲလျက် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော အပြာရောင် ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ကို လက်တွင် ကိုင်ဆွဲထားရှာသည်။ ၎င်းမှာ သူမ လွန်စွာလွမ်းဆွတ်ရသော အပြာရောင်ငွေမြက်ပင်လေးကို အတုယူ၍ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်၏။ ဤငါးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး သူမသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဤကဲ့သို့ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ကို ဖန်တီးကာ နေဝင်ရိုးရီအချိန်၌ ကြွေလွင့်ပျက်စီးသွားသည်ကို ငေးမောကြည့်နေခဲ့ရသည်။

"အစ်ကို..." သူမသည် နှုတ်ခမ်းဖျားမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိရင်း "အစ်ကို နေကောင်းရဲ့လားဟင်..."

ငါးနှစ်တာအတွင်း သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အဆင့် ၅၇ သို့ ရောက်ရှိကာ ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်သို့ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အဝေးတစ်နေရာမှ ရေကန်စပ်တွင်မူ တောင်တစ်လုံးမျှ ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်သည် တမှေးမှိတ်လျက် ရှိနေသည်။ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး အာမင်းသည် ရံဖန်ရံခါ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ရှောင်ဝူရှိရာဘက်သို့ စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်အပြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်တတ်၏။ တောအုပ်ကြီးထဲသို့ ပြန်ရောက်လာကတည်းက ရှောင်ဝူတစ်ယောက် ကောင်းကင်ကြီးကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စွဲလန်းတကြီး ငေးမောနေတတ်သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုထက်မက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသော ငရဲတံခါးဝ၏ ရေပြင်ထက်တွင်မူ ကောင်းကင်နဂါးနွားသိုး တာမင်းသည် သူ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံရလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာကြသည့် ဧည့်သည်ဆိုးအချို့ ချဉ်းကပ်လာနေချေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြယ်တာယာ တောအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက် ဆင်ခြေဖုံး၌

လူ ၂၅ ဦးပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ထူထပ်လှသော တောအုပ်အုပ်ဆိုင်းဆိုင်းကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝင်ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူ နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ဂန္ဓမာပန်းပွင့်ပုံစံများ ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံကြီးဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ အခြားသူများမဟုတ် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ဂန္ဓမာ ဒိုလော့ ယွဲ့ကွန်းနှင့် တစ္ဆေဒိုလော့ ကွေ့မေ တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့အဆင့်ဖြစ်သော အဆင့် ၉၅ ကျင့်ကြံသူကြီးများသည် မိမိတို့၏ အရှိန်အဝါကို လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူငယ်တစ်ဦးကမူ သူ၏ မာန်မာနကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ခြင်း မရှိချေ။

ရှဲ့ယွဲ့သည် သူ၏ လက်ထဲမှ လဆန်းပုံစံ ဓားမြှောင်ကို ကစားရင်း ခပ်အေးအေး ပြုံးလိုက်ကာ "နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းသက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကနေ လူအဖြစ် ပြောင်းလဲထားတဲ့ ယုန်ကောင်မလေးတစ်ကောင်အတွက် ငါတို့ ဒီလောက်အထိ အင်အားသုံးဖို့ လိုလို့လား။ အကြီးအကဲ ဂန္ဓမာနဲ့ အကြီးအကဲ တစ္ဆေတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သွားရင်တင် လုံလောက်နေတာပဲကို"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" ဟူလီနာက အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ကို ငါတို့ အမှားအယွင်းမရှိအောင် အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်"

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ငါးနှစ်တာ ကာလ ကုန်လွန်ခဲ့သော်လည်း သွေးစွန်းသော ငရဲမြို့တော်အတွင်း ထိုသူနှင့်အတူ ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့် ပုံရိပ်များသည် သူမ၏ အာရုံထဲ၌ အမြဲလိုလို ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတတ်ဆဲပင်။

ထန်ယင်... နင် အခု ဘယ်မှာလဲ

ယန်သည် ဟူလီနာ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာပြင်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုစိတ် အမည်းရောင်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထိုစဉ် အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းနေသော ဂန္ဓမာ ဒိုလော့သည် ချက်ချင်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။ အရှေ့ဘက် ဆူးခြုံတောများကြားမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် လက်နက်အသင့် ပြင်လိုက်ကြသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ ခြုံပုတ်များနောက်မှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အပြာရောင် ဆံကေသာနှင့် အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး နတ်သားတစ်မျှ ခန့်ညားလွန်းလှသော လူငယ်တစ်ဦး။

"လူကြီးမင်းတို့... ဘာတွေ ရှာနေကြတာလဲ"

ထန်ဆန်း၏ အသံသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးလွန်းလှသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့ နှစ်ဦး၊ အဆင့် ၆၁ ရှိသော ဟူလီနာ၊ ရှဲ့ယွဲ့ နှင့် ယန်၊ ထို့ပြင် ကျန်ရှိသော လူ ၂၁ ဦးစလုံးသည်လည်း ဝိညာဉ်သူတော်စင် အဆင့်နှင့် ထိုထက် မြင့်မားသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကတော့ တကယ့်ကို အင်အားအလုံးအရင်း သုံးထားတာပဲ။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" တစ္ဆေဒိုလော့၏ အက်ကွဲကွဲနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထန်ဆန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးနယ်ပယ်ဖြစ်သော အသူရာနယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဟူလီနာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားရပြီး "ထန်ယင်" ဟု အလန့်တကြား အော်ဟစ်မိကာ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာထက်တွင် အံ့အားသင့် ဝမ်းမြောက်မှုများ ချက်ချင်း အစားထိုးဝင်ရောက်သွားသည်။

ဂန္ဓမာ ဒိုလော့နှင့် တစ္ဆေဒိုလော့တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဟူလီနာ အရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို မတားဆီးခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ငရဲမြို့တော်ကို အောင်နိုင်ခဲ့သူ၊ ငရဲလမ်းမကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သူ အပါရမီရှင် လူငယ် "ထန်ယင်" အကြောင်းကို ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤလူငယ်ကို ဝိညာဉ်နန်းတော်ဘက်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်လျှင် အကျိုးကျေးဇူး များပြားမည်သာ ဖြစ်သည်။

"မင်း ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ" ဟူလီနာသည် ထန်ဆန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း "ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ"

"ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ"

"ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ထက်မက အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ"

ဟူလီနာ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက် ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုသူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

ရှဲ့ယွဲ့၏ မျက်နှာ ညိုမည်းသွားပြီး ယန်သည်လည်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ သို့သော် ထန်ဆန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် ၎င်းတို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြချေ။

ထိုနေရာတွင် သူ အသက်ထက်မြတ်နိုးရသူ ရှိနေသည်။ ထို့ပြင်... တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်တော့မည့် အရာတစ်ခုသည်လည်း...

ထိုအချိန်၌ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်အင်ပါယာ၏ ရှီလိုင်ခဲအကယ်ဒမီ နယ်မြေဟောင်းအတွင်း။

ဖလန်ဒါးသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ ခရီးလွန်ရာမှ ပြန်ရောက်ခါစဖြစ်သော မာဟုန်ကျွင်းသည်လည်း နံရံအနီး၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ နေပူဆာလှုံနေဆဲ။ တိုက်မုပိုင်နှင့် ကျူကျူချင်းတို့မှာမူ အကယ်ဒမီသို့ ပြန်လာသည့် လမ်းခရီး၌သာ ရှိသေးသည်။ နင်းရုန်ရုန်သည် ခုနစ်ပါးရတနာမျှော်စင်ဂိုဏ်းတွင် ကျင့်ကြံနေပြီး အော်ကာမှာမူ လေလွင့်ရင်း သတင်းအစအန ပျောက်ဆုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပုံမှန်အတိုင်း အေးချမ်းနေဆဲပင်။

ကောင်းကင်ကြီး ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည့် အချိန်အထိပေါ့။

ကြည်လင်ပြာလွင်နေသော ကောင်းကင်ယံကြီးသည် အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်မှစ၍ မမြင်ရသော လက်ဝါးကြီးတစ်စုံက ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ အက်ကြောင်းကြီး ထင်ကျန်ရစ်သည်။ ထိုအက်ကြောင်းကြီးသည် မင်အိုးမှောက်ကျသွားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ သွေးရောင်ကဲ့သို့ ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းများ ယိုစီးထွက်လာသည်။

"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ" မာဟုန်ကျွင်း ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်မိသည်။

သူ့စကားပင် မဆုံးသေး ထိုအက်ကြောင်းကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံကို ပုံရိပ်တစ်ခုက အုပ်မိုးပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။

ကြယ်တာယာ တောအုပ်နက်ကြီးထဲရှိ ရှောင်ဝူသည်လည်း မော့ကြည့်လိုက်မိရင်း မျက်ဝန်းအစုံ ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။ အာမင်းသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တာမင်းသည်လည်း ငရဲတံခါးဝ၏ ရေပြင်ထက်သို့ ကိုယ်တစ်ပိုင်း ပေါ်ထွက်လာကာ ကြီးမားလှသော မြွေမျက်ဝန်းကြီးများဖြင့် ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထန်ဆန်းသည်လည်း ခြေလှမ်းများ တန့်သွားရ၏။ ဟူလီနာ၏ အလန့်တကြား ရေရွတ်သံ ရှဲ့ယွဲ့၏ မေးခွန်းထုတ်သံများနှင့် ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့နှစ်ဦး၏ သတိကြီးစွာ အကဲခတ်နေမှုများကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကောင်းကင်ထက်မှ ပုံရိပ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် စစ်တလင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။

ထူးဆန်းလှသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဆင်မြန်းထားကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော လူသားများသည် သွေးရူးသွေးတန်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အချို့က မီးလျှံများကြားတွင် ဟိန်းဟောက်နေကြပြီး၊ အချို့က အရိပ်အမှောင်ထဲမှ တိုက်ခိုက်နေကြကာ၊ အချို့ကမူ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးများကို စီးနင်းလျက် အကြမ်းပတမ်း စစ်ချီနေကြသည်။ သွေးချောင်းစီးလျက်၊ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ လွင့်စင်ကာ သေလုမြောပါး အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ကြီးကို ဖောက်ထွက်၍ မော့ကြည့်နေသူ အပေါင်းတို့၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ထိုနေရာ၌ မည်သည့် စည်းမျဥ်းမျှ မရှိ။ မည်သည့် ကရုဏာတရားမျှ မရှိချေ။ အပြန်အလှန် သတ်ဖြတ်ခြင်း သက်သက်သာ ရှိသည်။

ထို့နောက် မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး မည်းမှောင်နေသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်သည် လူသေအလောင်းကို ဝါးမြိုနေသည်။ ထိုအလောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကတင် အသက်ရှင်နေခဲ့သည့် ကာမန်ရိုက်ဒါတစ်ဦး၏ အလောင်း ဖြစ်၏။

တစ်ဖန် မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားပြန်ရာ

ကာမန်ရိုက်ဒါ နှစ်ဦး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသည်။ တစ်ဦးက ကတ်ပြားတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ ခါးပတ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မှန်ချပ်ကြီးများ လေထုထဲ၌ ပေါ်ထွက်လာကာ ရန်သူကို ဝန်းရံပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထိုမှန်ချပ်များထဲမှ ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာပြီး ရန်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။

ထိုကာမန်ရိုက်ဒါ လဲပြိုကျသွားရသည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ တစ်စစီ ကြေမွသွားပြီးနောက် ငယ်ရွယ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် နာကျည်းမှု၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလင်းပွင့်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း မရှိ။ လူဝင်စားခြင်း မရှိ။ သေခြင်းတရားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်းများက ဆက်တိုက် ရွေ့လျားနေဆဲ။

သတ်ဖြတ်ခြင်း။ အဆုံးမဲ့ သွေးစွန်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်းများ။ တစ်ရက်၊ တစ်နှစ်၊ ဆယ်နှစ်၊ ရာစုနှစ်ချီ၍... ပုံရိပ်များသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဖြတ်ပြေးနေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ရိုက်ဒါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရိုက်ဒါများ ကျဆုံးသွားကြသည်။ အချို့က ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြပြီး၊ အချို့က ရူးသွပ်သွားကြကာ၊ အချို့ကမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် မိမိ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကိုပင် သတ်ဖြတ်ပစ်ကြသည်။ အချို့ကမူ မိစ္ဆာကောင်ကြီးများအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ပြောင်းလဲပစ်ကြလေသည်။

ထိုနေရာ၌ မပြောင်းလဲသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုသာ ရှိသည် "တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရမည်။"

ရုပ်ရှင်ဗီဒီယိုပြကွက်သည် နှေးကွေးသွားသည်။

စစ်တလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆိတ်ငြိမ်သွားချေပြီ။ အလောင်းများမှာ တောင်တစ်လုံးမျှ ပုံနေပြီး သွေးများမှာ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။ ထိုအလောင်းပုံကြီး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူကတော့ ကာမန်ရိုက်ဒါတိုက်ဂါးပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများသည် မိမိသွေးလော၊ သူတပါးသွေးလော ခွဲခြား၍မရနိုင်တော့ပေ။ သွေးကွက်များမှာ ခြောက်သွေ့သွားပြီးနောက် သွေးသစ်များ ထပ်မံဖုံးလွှမ်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ နက်မှောင်သော သွေးရောင်ခြယ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကြီးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တန့်လျက် အောက်ခြေရှိ အရာရာကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ဝမ်းမြောက်ခြင်း မရှိ၊ ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိ၊ လွတ်မြောက်ခြင်းလည်း မရှိချေ။ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေမည့် အဆုံးမဲ့ ဆိတ်သုဉ်းခြင်း သက်သက်သာ ရှိနေတော့သည်။

သူသည် လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ သူသည် တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်သည် သူ့ထံတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အနီးကပ် ဖြတ်ပြတ်ပြကွက် ဖြစ်လာသည်။

ထိုမျက်ဝန်းများ

ဒိုလော့ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေကြသူအားလုံး အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများသည် ဘယ်ကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းမျိုးပါလိမ့်။ ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့တို့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ထက် ပိုမိုအေးစက်ပြီး၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲတို့၏ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်မှုထက် ပိုမိုခက်ထန်ကာ၊ အသူရာငရဲမှ မိစ္ဆာတို့၏ ရူးသွပ်မှုထက် ပိုမိုစစ်မှန်လှသည်။ ၎င်းမှာ ငရဲတွင်းအနက်ဆုံးနေရာမှ တွားသွားရုန်းကန်ထွက်လာသည့် လူတစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းမျိုးပင် ဖြစ်၏။

သူသည် အလောင်းပုံကြီး၏ ထိပ်ဆုံးရှိ တစ်ခုတည်းသော ရာဇပလ္လင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ထိုပလ္လင်ကြီးမှာ ပျက်စီးသွားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာအပိုင်းအစများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အပိုင်းအစတိုင်းသည် သေဆုံးသွားသော ရိုက်ဒါတစ်ဦးစီကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

သူ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအလောင်းပုံကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း၊ သွေးချောင်းစီးနေသော ထိုကမ္ဘာကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ

သူသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် ဖန်သားပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်လျက် ဟာလာပြင်ကြီးကို ကျော်လွန်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည့် သက်ရှိအားလုံး၏ ထံမှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာတော့သည်။

ကြယ်တာယာ တောအုပ်ကြီးအတွင်း။

ရှောင်ဝူသည် ဗီဇစိတ်အရ အနောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွားပြီး အာမင်းသည်လည်း သူမ၏ အရှေ့မှ ကာကွယ်ပေးရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ တောင်ပမာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေရှာသည်။ တာမင်း၏ ကြီးမားလှသော မြွေမျက်ဝန်းကြီးများသည်လည်း အပ်ပေါက်နီးပါး ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲကြီးဖြစ်ပြီး ကြယ်တာယာတောအုပ်ကြီး၏ ဧကရာဇ် ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူတစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသေးသည့် စိုးရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာမှာ မိမိထက် များစွာမြင့်မားလှသော အထက်တန်းကျသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထန်ဆန်းသည်လည်း လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်။ သူ၏ အသူရာနယ်ပယ်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။ ထိုအလောင်းပုံကြီးပေါ်ရှိ ပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေသော လူသားထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါသည် သူ ငရဲလမ်းမ၌ သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသမျှသော သူများ၏ အရှိန်အဝါအားလုံး စုစည်းထားခြင်းထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။

ဟူလီနာသည်လည်း သူ့ဘေးတွင် ရပ်လျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေတော့သည်။ ဂန္ဓမာ ဒိုလော့နှင့် တစ္ဆေဒိုလော့တို့သည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရင်း အချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ သူတို့သည် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေကြသော ဘွဲ့ခံ ဒိုလော့များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ထိုပုံရိပ်ထဲမှ လူသားကိုမူ... သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံအောင်ပင် မကြည့်ရဲကြချေ။

ဝိညာဉ်နန်းတော်အတွင်း။

ဘီဘီတုန်းသည် အထွတ်အထိပ် နန်းဆောင်၏ ပလ္လင်ထက်မှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်မိရင်း "ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ..." ဟု ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့သည်။