အခန်း (၂၉)  စစ်မှန်သောအရှင်သခင်

ဟောက်ထျန်း ရွှေရောင်အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်လိုက်သည့် သတင်းသည် မကြုံစဖူးသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သုံးလောက၏ ထောင့်အသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

မြောက်ဘက် ကျူးလူတိုက်မိစ္ဆာသောင်းခြောက်ထောင်နန်းတော်။
မိစ္ဆာဘုရင်တစ်စုသည် မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေသော စွမ်းဆောင်မှုများအကြောင်းကို မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် အားရပါးရ ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“တောက် အဲဒီမျောက်ကတော့ တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ ငါလည်း အဲဒီ ရွှံ့နွံထဲက ပုစွန်ထုပ်အိုကြီး လေးကောင်ကို မျက်စိကျနေတာ ကြာပြီ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဆီက ခိုးယူဖို့ကျတော့ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး”
“ဘယ်သူက မပြောဘူးလဲ အခုတော့ ကြည့်စမ်း မျောက်က အသားတွေအကုန် စားသွားပြီ ငါတို့ကတော့ ဟင်းရည်တောင် မသောက်ရဘူး”
ထိုစဉ်မှာပင် သတင်းစုဆောင်းရာတွင် တာဝန်ရှိသည့် လင်းနို့ဝိညာဉ်သည် တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။
“အရှင်တို့ ကောင်းကင်ဘုံက စစ်တပ်လွှတ်လိုက်ပြီ”
“စစ်တပ်လွှတ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား” ခန်းမဆောင်၏ အလယ်တွင် ထိုင်နေသည့် ကြံ့မိစ္ဆာဘုရင် သည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရင်း ထရပ်လိုက်သည် “ဟားဟားဟား ငါသိသားပဲ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ဒီလို ငတုံးတွေအတွက် မဟုတ်ဘူး ပြောစမ်း အသုံးမကျတဲ့ လီကျင့် ကပဲ စစ်သေနာပတိချုပ် ပြန်လုပ်တာလား”
“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး...” လင်းနို့ဝိညာဉ်သည် အလွန်ကြောက်လန့်နေသဖြင့် ငိုပင်ငိုချင်နေပြီဖြစ်သည်။
“လီကျင့် မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား” ကြံ့မိစ္ဆာဘုရင် အံ့အားသင့်သွားသည် “ဒါဆို ဘယ်သူလဲ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါး လား ဒါမှမဟုတ် အသုံးမကျတဲ့ မိုးကြိုးဌာနကလား”
“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး...”
“ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ”
“အဲဒါ... အဲဒါ ကွမ်းကျန်းမြစ်ဝက...” လင်းနို့ဝိညာဉ်သည် ရှိသမျှအားကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည် “အဲဒါ ကွမ်းကျန်းမြစ်ဝက သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော စစ်မှန်သောအရှင်သခင် အာလောင်ရှန်း ယန်ကျန့် ပါ”
“...”
“...”
“ဘယ်သူလဲ” ကြံ့မိစ္ဆာဘုရင် သူ၏နားကို ကလော်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ယန်... ယန်ကျန့်...”
“ဂလု။”
ကြံ့မိစ္ဆာဘုရင် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ ပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

...
မရဏကမ္ဘာ ယမမင်းနန်းတော်။
ယမမင်းသည် အောက်ရှိ တရားသူကြီးက လူပြန်ဝင်စားခြင်း နှင့် ပတ်သက်သည့် အစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ကြားနေသည်ကို ငိုက်မြည်းစွာ နားထောင်နေသည်။
“အစီရင်ခံစာ ရောက်ပါပြီ”
နွားခေါင်းနတ်စစ်သည်သည် ပျာပျာသလဲ ပြေးဝင်လာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး ကောင်းကင်ဘုံက စစ်တပ်လွှတ်လိုက်ပါပြီ”
“စစ်တပ်လွှတ်ချင်ရင် လွှတ်ပါစေပေါ့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ပျာယာခတ်နေရတာလဲ” ယမမင်းသည် မျက်လုံးပင် မဖွင့်ဘဲ ပြောလိုက်သည် “မင်းရဲ့ လက်အောက်က တစ္ဆေလေးတွေကို စစ်မြေပြင်မှာ ဝိညာဉ်လိုက်သိမ်းရင်း မိစ္ဆာတွေနဲ့ မှားပြီး အသတ်မခံရအောင် သတိပေးထားလိုက်။”
“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး...” နွားခေါင်းနတ်စစ်သည်က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောသည် “ဒီတစ်ခါ စစ်သူကြီးက ကောင်းကင်ဘုရင် လီ မဟုတ်ဘူးခင်ဗျ...”
“ဒါဆို ဘယ်သူလဲ”
“အာလောင်ရှန်း ယန်ကျန့် ပါ”
“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်”
ယမမင်းသည် သူသောက်နေသည့် လက်ဖက်ရည်များ သီးသွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။
သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို ခွင်းကြည့်နိုင်သည့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်
“ယန်ကျန့် ဟုတ်လား”
“အဲဒီ အရာရှိကြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် အတည်လုပ်နေတာပဲလား”
သူသည် ခန်းမဆောင်အတွင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေရင်း သူ၏ အမူအရာမှာ ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။
“မြန်မြန် အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း” သူသည် နွားခေါင်းနတ်စစ်သည်ကို ဟောက်လိုက်သည် “ငရဲ (၁၈) ထပ်ရဲ့ တံခါးတွေအကုန်လုံးကို ပိတ်ထားလိုက် နောက်ထပ် တစ္ဆေစစ်သည် တစ်သိန်းကို လွှတ်ပြီး နေ့ရောညပါ ကင်းလှည့်ခိုင်း ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် အပြင်မထွက်စေနဲ့”
“အဲဒီ အရူးနှစ်ယောက် တိုက်ကြရင်းနဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းသာ ဖြစ်သွားလို့ အထဲက အရာတွေ အကုန် ထွက်လာရင် ငါတို့ မရဏကမ္ဘာက အင်အားလေးနဲ့ဆိုရင် သူတို့ သွားကြားထိုးဖို့တောင် မလောက်ဘူး”
...
အနောက်ဘက် သုခဘုံ လင်းတောင်မိုးကြိုးသံသာ ကျောင်းတော်ကြီး။
ကွမ်ရင်မယ်တော်သည် ကြာပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဗုဒ္ဓဟောကြားသည့် တရားတော်များကို နားထောင်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်သွားသည့် မျောက်ကြောင့် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိကာ ရွှေရောင်အမိန့်တော်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူသည် ထိုအမိန့်တော်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လှပသော မျက်ခုံးတန်းများ မြင့်တက်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဟဲဟဲ... ယန်ကျန့် တဲ့။”
သူသည် ထိုအမည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က လုံးဝ ငတုံးတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး တိုက်ရဲခိုက်ရဲတဲ့သူကို လွှတ်ရမှန်း သိသားပဲ။”
“ကောင်းပြီလေ။”
သူသည် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို သိမ်းလိုက်သည်။
“ဒီဦးလေးနဲ့ တူ နှစ်ယောက်ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုင်းလိုက်ကြစို့ နှစ်ယောက်လုံး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတဲ့အထိပေါ့။”
“ကောင်းတာပေါ့ အဲဒီ မျောက်ဆိုးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာသလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”
“ငါတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ နယ်ရုပ်တွေကို ဒီလောက်အလွယ်တကူ မှောက်လှန်လို့ မရဘူးဆိုတာ သိစေရမယ်။”
...
ပန်းသစ်သီးတောင်မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ ခန်းမဆောင်ကြီး။
စွန်ဝူခုန်းလည်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။
ထိုသတင်းသည် အရှေ့ပင်လယ် နဂါးမင်းကြီး အောက်ကွမ်းက အရေးပေါ် ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရေကာတာဂူအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် လေးလံနေသည်။
ဝက်ဝံမိစ္ဆာ ခန်းမသခင်နှင့် အခြားမိစ္ဆာဘုရင်များမှာ မျက်နှာပျက်ကာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ဘာ... ဘာလုပ်ကြမလဲ” ဝက်ဝံမိစ္ဆာ ခန်းမသခင်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည် “လာမယ့်သူက... လာမယ့်သူက အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ယန်ကျန့် ဗျ”
“ဟုတ်တယ် အရှင်မင်းကြီး အဲဒါ အာလောင်ရှန်း ပါ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နံပါတ်တစ် စစ်နတ်ဘုရားလေ ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား”
“ဒါမှမဟုတ်... ကျွန်တော်တို့ အခုလောလောဆယ် သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်ရင်ရော ရတနာတွေအကုန်လုံး ယူပြီး တောနက်ထဲမှာ သွားပုန်းနေကြရင်ရော”
နတ်ဘုရားဂူအတွင်းရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အရင်က မြင့်မားခဲ့သော ရည်မှန်းချက်များမှာ “အာလောင်ရှန်း” ဟူသော အမည်ရှေ့တွင် ပြိုလဲသွားကြတော့သည်။
သို့သော် စွန်ဝူခုန်းမှာမူ ထိုသတင်းကို ကြားပြီးနောက် ဘာမှ မတုံ့ပြန်ပေ။
သူသည် ကျောက်စားပွဲကို သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် အသာအယာ ခေါက်နေသည်။
“ဒုန်း။”
“ဒုန်း။”
“ဒုန်း။”
စည်းချက်ကျကျ ခေါက်သံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော နတ်ဘုရားဂူအတွင်း သိသိသာသာ ကျယ်လောင်နေသည်။
အတန်ကြာမှ။
စွန်ဝူခုန်းသည် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်
“ဟားဟားဟား ကောင်းတယ် သိပ်ကောင်းတာပေါ့”
“ယန်ကျန့်”
စွန်ဝူခုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ထိုအမည်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်
“ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်အိုကြီးက လီကျင့်လိုမျိုး အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေကိုပဲ လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ အဘိုးကြီး စွန် က ထင်ထားတာ”
“သူ့ရဲ့ တူအရင်းကိုတောင် လွှတ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး”
သူသည် မှင်သက်နေကြသည့် ခန်းမသခင်များကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ”
“ယန်ကျန့်မှာ မျက်စိသုံးလုံး ရှိတာကတော့ ယုံရခက်ပေမဲ့ အဘိုးကြီး စွန် မှာက လက်နှစ်ဖက်ပဲ ရှိတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာတုန်းက အဘိုးကြီး စွန် က သူ့ကို သရေကျအောင် တိုက်နိုင်ခဲ့တယ် နှစ်ပေါင်းငါးရာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက ပိုတိုးတက်လာတာလား ဒါမှမဟုတ် အဘိုးကြီး စွန် က ပိုပြီး အင်အားကြီးလာတာလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
“ဒါဟာ ငါတို့ မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့  တည်ထောင်ခြင်းစစ်ပွဲပဲ”
“ဒါဟာ မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ထွန်းကားမှုကို သုံးလောကလုံး သိအောင် ကြေညာမယ့် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲပဲ”
“အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း”
သူ၏ မျက်လုံးများမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်
“မိစ္ဆာမျောက်ဝံ ကိုယ်ရံတော် သုံးထောင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ စုဝေးကြစမ်း”
“အပြင်တံခါးက မိစ္ဆာစစ်သည်အားလုံး တောင်ပေါ်တက်ပြီး ခံစစ်ပြင်ကြစမ်း”
“အဘိုးကြီး စွန် ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ် အဲဒီ...”
“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နံပါတ်တစ် စစ်နတ်ဘုရားဆိုတဲ့သူကို”
...
နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။
အရှေ့ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် တူညီသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ကာ လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမူအရာမဲ့ နတ်ဘုရားစစ်သည် တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ပေါ်လာသည်။
သူတို့သည် ကောင်းကင်စစ်သည်များ မဟုတ်ဘဲ အာလောင်ရှန်း၏ လက်အောက်မှ ကျော်ကြားလှသော မေရှန်းက မြက်ခေါင်းနတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည်
သူတို့သည် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ပန်းသစ်သီးတောင်၏ အထက်တွင် ကောင်းကင်ကွန်ရက်နှင့် မြေပြင်ကျော့ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကြက်လိုက်ကြသည်
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် စစ်တပ်အတွင်းမှ အင်အားကြီးမားသော လူခြောက်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့မှာ စစ်သေနာပတိချုပ် လေးဦးဖြစ်သည့် ခန်းအန်းယွီ၊ ကျန်းပေါ့ရှစ်၊ ယောင်ကုန်းလင် နှင့် လီဟွမ်းကျန်းတို့အပြင် စစ်သူကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကော်ရှင်နှင့် ကျစ်ကျန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်
မေတောင်က ညီအစ်ကို ခြောက်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်
သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ရွှေရောင်နတ်ဘုရား ပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ရှိကြသည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ ခြောက်ယောက်၏ အဟန်အတားမှာ မိစ္ဆာမျောက်ဝံ ကိုယ်ရံတော် သုံးထောင်ကိုပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်
နောက်ဆုံးတွင် ခန့်ညားသော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည် ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ကာ ရိုးရှင်းသော တိုက်ပွဲဝတ်ရုံကို ပုခုံးပေါ် လွှမ်းထားပြီး လက်ချောင်းသုံးချောင်းပါ နှစ်ဖက်သွားလှံကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ခန့်ညားသော နတ်ဘုရားခွေးတစ်ကောင်ကို ဦးဆောင်ကာ စစ်တပ်၏ အလယ်မှ လေပေါ်တွင် ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။
သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော စစ်မှန်သောအရှင်သခင် အာလောင်ရှန်း ယန်ကျန့်
သူ ရောက်လာပြီ
မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ အလွန်ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားနေရသည်
ယွမ်ထုံသည် စွန်ဝူခုန်း၏ နောက်တွင် ရပ်ကာ သံနက်တုတ်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အရင်က ခြင်္သေ့မိစ္ဆာဘုရင်ထက် အဆတစ်ဆယ်မက ပိုမို ပြင်းထန်နေသည်
ထိုစဉ်မှာပင် အာလောင်ရှန်း စကားပြောလိုက်သည်။
သူ၏ အသံမှာ ပန်းသစ်သီးတောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာတိုင်း၏ နားထဲသို့ သဲသဲကွဲကွဲ ရောက်ရှိသွားသည်။
“စွန်ဝူခုန်း။”
“ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်အရ မင်းကို ဖမ်းဆီးဖို့ ငါ လာခဲ့တယ်။”
“မင်း ခုချက်ချင်း လက်နက်ချပြီး မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်မယ် ပြီးတော့ ငါနဲ့အတူ ကောင်းကင်ဘုံကို လိုက်ခဲ့ပြီး အပြစ်ဒဏ်ခံမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ မျောက်သားမြေးတွေကိုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။”
“မင်းသာ ခုခံဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့...”
သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက်အရိပ်အယောင်မျှ မရှိတော့ပေ။
“ဒီနေ့ဟာ ပန်းသစ်သီးတောင် ပြာဖြစ်မယ့်နေ့ပဲ။”
စွန်ဝူခုန်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူသည် စစ်တပ်၏ ရှေ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်သွားပြီး လေပေါ်တွင် ရှိနေသည့် အာလောင်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ယန်ကျန့်။”
သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးရာက ရန်သူဟောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လီရန်ကို ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ဖြစ်စေ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်
“မင်း တကယ်ပဲ ရောက်လာတာပဲ။”
“မင်းကိုယ်မင်း မုဆိုးလို့ ထင်နေတာလား တကယ်တော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ တကယ့်သားကောင်ပဲ ဆိုတာ မင်း မသိသေးဘူး။”
“ဒီတိုက်ပွဲက အနိုင်အရှုံးအတွက် မဟုတ်ဘူး ဒါက...”
“မင်းရဲ့ ကောင်းကင်မျက်စိထဲက ကောင်းကင်ဘုံနိယာမရဲ့ မူလစွမ်းအားအလင်းစက်လေးကို ငါ ယူဖို့အတွက်ပဲ”