အခန်း (၂၄)  ပင်လယ်သုံးစင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း

အရှေ့ပင်လယ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို နဂါးမျိုးနွယ်၏ လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ကျန်ရှိသော ပင်လယ်သုံးစင်ထံသို့ သတင်းပေးပို့လိုက်ကြသည်။

အနောက်ပင်လယ် သလင်းနန်းတော်။
အနောက်ပင်လယ် နဂါးမင်းကြီး အောက်ရုန့် သည် လက်ရာမြောက်လှသော အလင်းထွက်ဖလားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆက်သလာသော ဝိုင်ကို အရသာခံရင်း လိပ်ဝန်ကြီးချုပ်က နယ်မြေပိုင်နက် အငြင်းပွားမှု အသေးအဖွဲလေးများကို တင်ပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ငိုက်မြည်းနေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင်။
“အစီရင်ခံစာ ရောက်ပါပြီ”
နန်းတော်မဟာရင်ပြင် ပြင်ပမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်
ထို့နောက်တွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ဗရပွဖြစ်နေသော ငါးရံ့ဝိညာဉ်တစ်ကောင်သည် ကမူးရှူးထိုး ပြေးဝင်လာပြီး ခန်းမအလယ်တွင် ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။
“နဂါး... နဂါးမင်းကြီး အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်ကုန်ပြီ အရှေ့... အရှေ့ပင်လယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါပြီ”
အောက်ရုန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အလင်းထွက်ဖလားကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင် အရှေ့ပင်လယ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်တာကို ငါ့ရဲ့ အနောက်ပင်လယ်ကို လာပြီး ဘာလို့ လာအော်ဟစ်နေတာလဲ” သူက ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ “အဲဒီ အဖိုးကြီး အောက်ကွမ်း သေသွားလို့လား”
“မသေ... မသေသေးပါဘူး...” ငါးရံ့ဝိညာဉ်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အမောတကော ပြောရှာသည် “ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ သေတာထက်တောင် ပိုဆိုးနေပါတယ်”
“တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ ငါ့ကို သေချာရှင်းပြစမ်း နဂါးမင်းကြီးကို ပြောစမ်း”
“အဲဒါ... အဲဒါ အဲဒီမျောက်ပါပဲ” ငါးရံ့ဝိညာဉ်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည် “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာက စွန်ဝူခုန်းပေါ့ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ”
“ဘာ”
အောက်ရုန့်သည် ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးအေးလူလူ အမူအရာများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်
ငါးရံ့ဝိညာဉ်သည် ဘာတစ်ခုမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အရှေ့ပင်လယ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ဇာတ်ကြောင်းအပြည့်အစုံကို ပြောပြလိုက်လေသည်။
“ဂလု။”
နန်းတော်အတွင်း၌ အောက်ရုန့်နှင့် သူ၏ ဝန်ကြီးများမှာ မှင်သက်သွားကြပြီး ချွေးများ ပျပျထွက်ကာ တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကြသည်။
“သူ... သူက အရှေ့ပင်လယ် ရတနာတိုက်ကို ပြောင်သလင်းခါအောင် လုပ်သွားတာလား” ဂဏန်းစစ်သူကြီးက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ပြောင်သလင်းခါရုံတင် မကဘူး” ငါးရံ့ဝိညာဉ်က အော်ဟစ်လိုက်သည် “ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပါ အဲဒီ မိစ္ဆာစစ်သည်တွေက ကြမ်းပြင်မှာ ခင်းထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားတွေကိုတောင် ခွာယူသွားကြတာဗျ”
“ဟား”
နန်းတော်အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။
“ဒါတင် မကသေးပါဘူး...” ငါးရံ့ဝိညာဉ်က ထပ်လောင်းပြောသည် “အဲဒီမျောက်က မထွက်ခွာခင်မှာ အောက်ဘင်းကို ပရမ်းပတာ သွေးသန့်စင်ဆေးဆိုတာ ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါက အောက်ဘင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ဘိုးဘေးဘီဘင်ပုံစံ ပြန်ဖြစ်သွားစေပြီး သူက ချက်ချင်းကို အစွမ်းတွေ တက်သွားတာဗျ အခု အရှေ့ပင်လယ်က နဂါးမျိုးနွယ် လူငယ်လေးတွေ အကုန်လုံး ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြပြီး အဲဒီ နတ်ဆေးလုံးကို ရဖို့အတွက် မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ အော်ဟစ်နေကြတာဗျ”
အောက်ရုန့်သည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်အတိကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ပြိုလဲကျသွားကာ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားတော့သည်။
“မြန်မြန်”
အောက်ရုန့်သည် သူ၏ မိန်းမောနေမှုမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာပြီး သူ၏ ဘေးနားရှိ လိပ်ဝန်ကြီးချုပ်ကို ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကျန်တဲ့ ပင်လယ်နှစ်စင်ကို မြန်မြန် ဆက်သွယ်ပေး အခုချက်ချင်း”
...
ခဏအကြာတွင်။
အနောက်ပင်လယ် တောင်ပင်လယ်နှင့် မြောက်ပင်လယ် ဟူသော နန်းတော်သုံးခုလုံး၏ အလယ်တွင် ဧရာမ ရေမှန်တစ်ခုတစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာသည်။
ရေမှန်အတွင်း၌ အနောက်ပင်လယ် နဂါးမင်းကြီး အောက်ရုန့် တောင်ပင်လယ် နဂါးမင်းကြီး အောက်ချင်းနှင့် မြောက်ပင်လယ် နဂါးမင်းကြီး အောက်ရွှမ်းတို့ကို တွေ့ရသည်။ အစဉ်အမြဲ ခန့်ညားထည်ဝါနေတတ်သော ဤပင်လယ်လေးစင် အရှင်သခင် သုံးဦးစလုံးမှာ ယခုအခါတွင်မူ မိဘများ သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာများ ရှိနေကြသည်။
“မင်းတို့... မင်းတို့အားလုံး ကြားပြီးကြပြီ မဟုတ်လား” အောက်ရုန့်က ပထမဆုံး စကားစလိုက်သော်လည်း အခက်အခဲဖြင့် ပြောနေရသည်။
“ကြားပြီးပါပြီ။” (တောင်ပင်လယ်) နဂါးမင်းကြီး အောက်ချင်း၏ အသံမှာ အလွန်ပင် အက်ကွဲနေသည် “အဲဒီ အဖိုးကြီး အောက်ကွမ်းကတော့ ဒီတစ်ခါ နဂါးမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အရှက်ကို ခွဲလိုက်တာပဲ”
“အရှက်ခွဲတာ ဟုတ်လား ဒါက အဲဒါကို ပြောရမယ့် အချိန်လား” ရေမှန်ထဲတွင် စိတ်အပူဆုံးဖြစ်သော မြောက်ပင်လယ် နဂါးမင်းကြီး အောက်ရွှမ်းက စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် “အဲဒီ ရက်စက်တဲ့ မျောက်က အတောကို လွန်လွန်းနေပြီ သူက ဒီနေ့ အရှေ့ပင်လယ်ကို အညံ့ခံခိုင်းတယ် မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ ပင်လယ်သုံးစင်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို တက်နင်းတော့မှာ”
“ငါ့အမြင်အရတော့ ငါတို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး အသေခံလို့ မဖြစ်ဘူး” သူသည် သူ၏ အစ်ကိုနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည် “ငါတို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက် ချက်ချင်း စစ်တပ်စုစည်းပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို အစီရင်ခံရမယ် အရှင်မင်းကြီးကို ကောင်းကင်စစ်သည်တော်တွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေ လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ် ငါတို့ ပင်လယ်လေးစင်ရဲ့ ပေါင်းစပ်အင်အားနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နတ်ဘုရား အာဏာစက်ကို သုံးပြီး အဲဒီ မျောက်ကလေးကို မသတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး”
အောက်ရုန့်နှင့် အောက်ချင်းတို့က သူ့ကို လူအတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“စတုတ္ထညီ မင်း မြောက်ပင်လယ်မှာ နေတာ ကြာသွားလို့ အောက်သွားတာလား” အောက်ရုန့်က အားမရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ပြောတော့ လွယ်တာပေါ့ စစ်တပ်စုစည်းမယ် ဟုတ်လား” အောက်ချင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည် “မင်း ဘာနဲ့ သူတို့ကို တိုက်မှာလဲ မင်း မကြားဘူးလား အဲဒီမျောက်မှာ ရွှေရောင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိတဲ့ သတ်ဖြတ်ရေး နတ်ဘုရား သုံးထောင် ရှိတယ်တဲ့ သုံးထောင်နော် ငါတို့ သုံးယောက် ပေါင်းရင်တောင် ရွှေရောင်နတ်ဘုရား သုံးရာ စုမိရဲ့လား”
“ဒါက...” အောက်ရွှမ်းသည် ထိုနေရာတွင်ပင် စကားအသွားအလာ ပြတ်သွားတော့သည်။
“ပြီးတော့ နောက်ထပ် တစ်ခု” အောက်ရုန့်က သူ၏ နာကျင်နေသော နားထင်ကို ပွတ်ရင်း ဆက်ပြောသည် “ကောင်းကင်ဘုံ ဟုတ်လား မင်း ကောင်းကင်ဘုံဆီက ဘာတွေ မျှော်လင့်နေသေးတာလဲ အဲဒီ အဖိုးကြီး အောက်ကွမ်းက ဒီတစ်ခါပင်လယ်လေးစင် ရေမှန်ဝင်္ကပါကို ဖွင့်ပြီး လင်းရှောင်နန်းတော်ကို တိုက်ရိုက်လွှင့်ပြခဲ့တာလေ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ကောင်းကင်ဘုံက တစ်ခွန်းတောင် ဟခဲ့လို့လား”
“ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က ဒါကို ပွဲကြည့်သလိုပဲ ကြည့်နေခဲ့တာ ဒါက သိသာနေတာပဲ သူက ငါတို့ နဂါးမျိုးနွယ်ကို မျောက်ဘုရင်ရဲ့ အင်အားကို လျှော့ချဖို့အတွက် အမြှောက်စာအဖြစ် သုံးချင်နေတာ”
“ဒါတင်မကသေးဘူး...” အောက်ရုန့်၏ အသံမှာ ခါးသီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် “အဲဒီမျောက်မှာ ငါတို့ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်တဲ့ နတ်ဆေးလုံး ရှိနေတယ်”
“ဒါဆို... ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ” အောက်ရွှမ်းသည် လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားကာ သူ၏ ပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည် “တကယ်ပဲ ငါတို့က အဲဒီ အရိုးမရှိတဲ့ အောက်ကွမ်းလိုပဲ ဒူးထောက်ပြီး မျောက်ရဲ့ ခွေး လုပ်ရတော့မှာလား”
“ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘာလုပ်မှာလဲ” အောက်ချင်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည် “ခွေးလုပ်ရတာ ရှက်စရာကောင်းပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့... အသက်ရှင်နေလို့ ရသေးတာပေါ့။”
“ပြီးတော့” အောက်ရုန့်က လေးစားအားကျသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ခွေးလုပ်ရတာကလည်း... အဆိုးကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“အစ်ကို အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ရေမှန်ထဲမှ သူ၏ ညီနှစ်ဦး၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ အောက်ရုန့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည် “မင်းတို့ ဒါကို တွေးဖူးလား အဲဒီမျောက်က ဘာလို့ အောက်ကွမ်းကို သတ်ပြီး အရှေ့ပင်လယ်ကို သူကိုယ်တိုင် မသိမ်းပိုက်ခဲ့တာလဲ သူ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံပြီး အင်အားသုံးတာရော ဆွဲဆောင်တာရော လုပ်ပြီး နဂါးမျိုးနွယ်ကို အညံ့ခံခိုင်းတာလဲ”
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငွေလိုနေလို့ လူလိုနေလို့ ပြီးတော့ သူ့အတွက် သုံးလောကရဲ့ ရတနာတိုက်တွေကို သိမ်းပိုက်ပေးမယ့် တရားဝင်သူတစ်ယောက် လိုနေလို့ပဲ” အောက်ရုန့်၏ စကားက ထိမှန်လှသည် “သူ အလိုရှိတာက သေနေတဲ့ နဂါး မဟုတ်ဘူး ရွှေဥအုပေးပြီး အမိန့်ကို နာခံမယ့် ခွေးတစ်ကောင်ကိုပဲ”
“အခု ငါတို့ အညံ့ခံမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အသက်နဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကာကွယ်နိုင်ရုံတင် မကဘူး အဲဒီမျောက်ဆီက သွေးမျိုးဆက် သန့်စင်ဆေးကို ရဖို့အတွက် အကျိုးပြုမှတ်တွေကိုတောင် သုံးလို့ရလိမ့်ဦးမယ် ဒါက နဂါးမျိုးနွယ် ပြန်လည် နိုးထလာဖို့အတွက် တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ”
“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကရော...”
“ကောင်းကင်ဘုံ ဟုတ်လား” အောက်ရုန့်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည် “ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့တွေကို အမြှောက်စာအဖြစ် သုံးနေတာလေ ငါတို့ ဘာလို့ သူတို့အတွက် အသက်စွန့်ရမှာလဲ ပြီးတော့ အများညီရင် ဤကို ကျွဲလို့ ခေါ်တာပဲ အောက်ကွမ်းက အညံ့ခံပြီးပြီ ငါတို့ သုံးယောက်ကလည်း လိုက်လုပ်ရင် ကောင်းကင်ဘုံက စုံစမ်းစစ်ဆေးချင်ရင်တောင် ငါတို့ ပင်လယ်လေးစင် နဂါးမင်းကြီး အားလုံးကို တကယ်ပဲ အပြစ်ပေးနိုင်ပါ့မလား”
သူ၏ စကားများမှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိတန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသဖြင့် အောက်ချင်းနှင့် အောက်ရွှမ်းတို့ နှစ်ဦးလုံး အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အတော်ကြာမှ။
“ဟူး...” တောင်ပင်လယ် နဂါးမင်းကြီး အောက်ချင်းက ပထမဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည် “ထားလိုက်ပါတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ မျက်နှာဆိုတာ... ငါ့ရဲ့ သားမြေးတွေရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“တောင်ပင်လယ်ကတော့ အညံ့ခံလိုက်ပါပြီ။”
“ငါ မြောက်ပင်လယ်လည်း အညံ့ခံပါတယ်။” အောက်ရွှမ်းလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရှာသည်။
“ကောင်းပြီ” အောက်ရုန့်၏ မျက်လုံးများမှ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည် “ဒါဆိုရင် ငါတို့ နှေးနေလို့ မဖြစ်ဘူး အခုချက်ချင်း ပင်လယ်သုံးစင် ရတနာတိုက်က အကောင်းဆုံး ရတနာတွေကို စုဆောင်းပြီး အခမ်းနားဆုံး လက်ဆောင်တွေကို ပြင်ဆင်ကြ ငါတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ မင်းသားတွေကို ပန်းသစ်သီးတောင်ဆီ လွှတ်ပြီး မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အရှင်သခင်ဆီမှာ သစ္စာခံခိုင်းကြစို့”
“ငါတို့က အဲဒီ အောက်ကွမ်း ငါးရံ့အိုကြီးထက် ပိုပြီး စိတ်ရင်းမှန်တယ်ဆိုတာ ပြသရမယ်”
...
သုံးရက်အကြာတွင်။
ပန်းသစ်သီးတောင် မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ ခန်းမဆောင်ကြီး။
စွန်ဝူခုန်းသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အသစ်များ ခွဲဝေမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အကြီးအကျယ် ငြင်းခုံနေကြသော ခန်းမသခင် အချို့၏ စကားကို နားထောင်နေသည်။
“အစီရင်ခံစာ ရောက်ပါပြီ”
တောင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ကျသော မျောက်မိစ္ဆာလေးတစ်ကောင်သည် ကမူးရှူးထိုး ပြေးဝင်လာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး ပြဿနာတက်ကုန်ပြီ တောင်အောက်ကို နဂါးသုံးကောင် ရောက်နေပါတယ်”
“ဘာ”
ဝက်ဝံမိစ္ဆာ ခန်းမသခင်နှင့် သူ၏လူများက ချက်ချင်းပင် လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်
“တောက် နဂါးမျိုးနွယ်က လက်စားချေဖို့ ငါတို့ တံခါးဝအထိ ရောက်လာပြီပေါ့”
“ညီအစ်ကိုတို့ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ကြ”
“ဘာတွေ လောနေကြတာလဲ” စွန်ဝူခုန်းက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ သူတို့၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်များကို တားဆီးလိုက်ပြီး မျောက်မိစ္ဆာလေးကို မေးလိုက်သည် “သေချာပြောစမ်း ဘာဖြစ်တာလဲ”
မျောက်မိစ္ဆာလေးမှာ အသက်ကို လုရှူရင်း ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် “အဲဒီ... အဲဒီ နဂါးသုံးကောင်က သူတို့က အနောက်ပင်လယ် တောင်ပင်လယ်နဲ့ မြောက်ပင်လယ်က မင်းသားတွေပါတဲ့ သူတို့ ခမည်းတော်တွေရဲ့ အမိန့်နဲ့ မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ အရှင်သခင်ကို လာရောက်ဂါရဝပြုတာပါတဲ့”
“ဂါရဝပြုတာ ဟုတ်လား”
ခန်းမသခင် အားလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။
စွန်ဝူခုန်း၏ မျက်နှာတွင်မူ အံ့အားသင့်သော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။
“သူတို့ကို အတွင်းထဲ လွှတ်လိုက်။”