အခန်း (၁၈) ကောင်းကင်ဘုံ၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှု
စွန်ဝူခုန်းသည် အရှေ့ပင်လယ် နဂါးနန်းတော်ကို မျက်စိကျနေချိန်မှာပင်။
(၃၃) ထပ်မြောက် ကောင်းကင်ဘုံ လင်းရှောင် နန်းတော်။
ကောင်းကင်ဘုံ၏ နံနက်ခင်း ညီလာခံများသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
နဂါးပလ္လင်ထက်တွင် စံမြန်းနေသော ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်သည် အောက်ရှိ နတ်အရာရှိများ၏ အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များအပေါ် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို စိတ်မရှည်စွာ နားထောင်နေရသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးရာက မျောက်ခေါင်းဆောင် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဆူပူသောင်းကျန်းခဲ့ပြီးနောက် သုံးလောကလုံးသည် ကာလရှည်ကြာ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့ပြီး ထူးထူးခြားခြား ဘာမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး တင်ပြလိုတာကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တောင်ဘက်ကောင်းကင်တံခါး အပြင်ဘက်က ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်မှာ မိုးကြိုးနတ်သမီးကြောင့် ဆေးသား အနည်းငယ် ကွာကျသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိပါးစေတာမို့ ပြုပြင်ဖို့အတွက် ရန်ပုံငွေ ချပေးသင့်ပါသလားဘုရား”
“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး တင်ပြစရာ ရှိပါတယ်။ နတ်မြင်းဇရပ်ကို နတ်မြင်းအုပ်စုသစ် ရောက်ရှိလာပါတယ်။ သူတို့ဟာ ကျန်းမာသန်စွမ်းကြပေမဲ့ သိပ်ပြီး စကားမနားထောင်ကြပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းဖို့အတွက် လူအင်အား ထပ်တိုးပေးဖို့ တောင်းခံအပ်ပါတယ်ဘုရား...”
ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်သည် ဤအရာများကြောင့် အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူ့ပြည်လောကကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ကျသော အဝေးကြည့်နတ်သားသည် ပြုံးစိစိ မျက်နှာပေးဖြင့် တန်းစီရာမှ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... လူ့ပြည်လောကက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ သတင်းတစ်ခုကို ကျွန်တော်မျိုး တင်ပြလိုပါတယ်ဘုရား။”
“ပြောစမ်း” ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က အတိုချုံး ပြောလိုက်သည်။
“တင်ပြပါတယ် အရှင်မင်းကြီး” အဝေးကြည့်နတ်သားက လည်ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် “လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်က မြောက်ဘက် ဂျူလုတိုက်ရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ရူးသွပ်ခြင်္သေ့မင်းဟာ... အဲ အဲဒီ အနောက်ဘက် ခရီးစဉ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ မျောက်မိစ္ဆာ စွန်ဝူခုန်းနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပါတယ်ဘုရား။”
“အို”
ဤစကားလုံးများက လင်းရှောင်နန်းတော်ရှိ ငိုက်မြည်းနေသော နတ်မင်းများကို ပြန်လည် နိုးကြားသွားစေသည်။
နတ်အရာရှိ အတော်များများက နားစွင့်လိုက်ကြပြီး အဝေးကြည့်နတ်သားကို ရယ်ချင်ပတ်ကျိဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
စေတီတော်ကိုင် ကောင်းကင်နတ်မင်း လီကျင့်က မျက်မှောင်တစ်ချက် ကြုတ်လိုက်သည်။
“ရလဒ်က ဘာလဲ” ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။
အဝေးကြည့်နတ်သားက ဦးညွှတ်ကာ “နောက်ဆုံးမှာတော့ မျောက်မိစ္ဆာက အနိုင်ရသွားပါတယ်။ သူဟာ ရူးသွပ်ခြင်္သေ့မင်းရဲ့ စစ်သူကြီးကို လူပုံအလယ်မှာ သတ်ပစ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ရူးသွပ်ခြင်္သေ့မင်းရဲ့ မိစ္ဆာစစ်သည် တစ်သိန်းကိုလည်း တစ်ဦးတည်းနဲ့ သိမ်းသွင်းလိုက်ပါတယ်ဘုရား။”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ နန်းတော်တစ်ခုလုံး လှောင်ရယ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
“ဟားဟားဟား... မိစ္ဆာစစ်သည် တစ်သိန်းကို သိမ်းသွင်းလိုက်တယ် ဟုတ်လား သူက ဘယ်လို ကျွေးမွေးမှာလဲ”
“ဟုတ်ပ ရူးသွပ်ခြင်္သေ့တောင်ဆိုတာက အစကတည်းက ဆင်းရဲငတ်မွတ်တဲ့ နေရာပဲ။ အခု စားမယ့် ပါးစပ် တစ်သိန်း ထပ်တိုးလာတော့ သူတို့ တစ်လဝက်တောင် မခံဘဲ ငတ်သေကုန်ကြတော့မှာပဲ”
“ကျွန်တော့်အမြင်တော့ အဲဒီ မျောက်ခေါင်းဆောင်ဟာ တောင်ငါးလုံးတောင်အောက်မှာ နှစ်ငါးရာ ပိနေခဲ့တော့ ဦးနှောက်တွေ ပျက်သွားပြီ ထင်တယ်။ တောင်ပေါ်ဘုရင် လုပ်ချင်သေးတယ်လား သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာကလိုမျိုး ထင်နေတာလား”
“မှန်တယ် အနောက်ဘက် ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ စောင်မမှု မရှိဘဲနဲ့ သူက အခုတော့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတဲ့ လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေတာ။ အဲဒါကိုတောင် ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေသေးတယ် တကယ့်ကို သေတွင်းတူးနေတာပဲ”
မိုးကြိုးဌာနက နတ်စစ်သူကြီးက ပို၍ပင် တည့်တည့်ပြောသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ထွက်ကာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကို ဦးညွှတ်လျက် “အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုး အမြင်အရတော့ ဒါဟာ လုံးဝ အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စပါဘုရား အဲဒီ မျောက်မိစ္ဆာဟာ သေခါနီး အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ထက် မပိုပါဘူး သူ စစ်သည်တွေ စုဆောင်းလေလေ သူ ပိုမြန်မြန် သေလေလေပါပဲ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကောင်းကင်ယံကနေ သူ သူ့ဘာသာ ပျက်စီးသွားတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေဖို့ လိုပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကောင်းကင်ဘုံက တပ်လွှတ်ပြီး လက်ညစ်ပတ်ခံနေစရာ လုံးဝ မလိုပါဘူးဘုရား”
“ဟုတ်တယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်”
“အဲဒါ အမှန်ပဲ”
နန်းတော်အတွင်းရှိ နတ်မင်းအားလုံးက ထိုစကားကို ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။
နတ်မင်းများ၏ အမြင်တွင် စွန်ဝူခုန်း၏ လက်ရှိ လုပ်ရပ်မှာ ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ရိက္ခာမရှိ အရင်းအမြစ်မရှိ နယ်မြေကလည်း အခုမှ ကမူးရှူးထိုး သိမ်းထားတာဆိုတော့ လူတစ်သိန်းကို ဘယ်လို ကျွေးမလဲ ဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ။
လီကျင့်သည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးကို အောက်ချလျက် ဘာမျှ မပြောပေ။ သူသည် မျောက်ကို မုန်းသော်လည်း ထိုမျောက်သည် ရင်ဆိုင်ရလွယ်သည့် ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ သို့သော် နတ်မင်းအားလုံးက ထိုသို့ ပြောနေကြသဖြင့် သူက ရှေ့ထွက်ကာ ကန့်ကွက်နေရန် မလိုတော့ပေ။
ပလ္လင်ထက်ရှိ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်သည် အောက်ရှိ နတ်မင်းများ၏ ဆွေးနွေးမှုကို နားထောင်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီအတွင်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
သူသည် နဂါးပလ္လင်၏ လက်တန်းကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။
“လူ့ပြည်လောကမှာ မိစ္ဆာတွေ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတာက သာမန်ကိစ္စပဲ။”
သူက နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စပဲ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးနေစရာ မလိုဘူး။”
“ညီလာခံ သိမ်းစေ။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ထရပ်ကာ နတ်သမီးများ ခြံရံလျက် တန်းထွက်သွားတော့သည်။
ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၏ အမြင်တွင် ဤအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် အသေးအဖွဲ ကိစ္စဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကာကွယ်မှု မရှိတော့သော လူစုလူဝေး အတိုအထွာကို ဦးဆောင်ကာ မြောက်ဘက် ဂျူလုတိုက်၏ အမှိုက်ပုံထဲတွင် အစာရှာနေသော မျောက်တစ်ကောင်က ဘယ်လောက်အထိ ပြဿနာ ရှာနိုင်မည်နည်း
ကောင်းကင်ဘုံတွင် ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ရှိသေးသည်။
ဥပမာအားဖြင့် လာမည့်လတွင် ကျင်းပမည့် အနောက်မယ်တော်ကြီး၏ မက်မွန်သီး ပွဲတော်သို့ မည်သည့်နတ်မင်းများကို ဖိတ်ကြားသင့်ပြီး မည်သူတို့ကို မဖိတ်ကြားသင့်သနည်း
ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရှိ အုပ်စုများအကြား အာဏာချိန်ခွင်လျှာ ညှိရန်အတွက် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စဖြစ်သည်။
...
ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မင်းများက စွန်ဝူခုန်းကို ရယ်စရာအဖြစ် မှတ်ယူနေကြသော်လည်း။
တောင်ဘက်ပင်လယ် ခရမ်းရောင် ဝါးတော လှိုင်းသံဂူ။
ကွမ်ယင်မယ်တော် သည် ကြာပလ္လင်ထက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ စံမြန်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။
ဤလောကတွင် ငါးနှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။
ထိုရက်စက်သော မျောက်သည် အရိုးဖြူတောင်တွင် ရွှေကွင်းကို ဆွဲဖြဲပစ်ပြီး ဆရာကို သစ္စာဖောက်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ကျမ်းစာသွားယူမည့် မဟာခရီးစဉ်ကြီးကို လုံးဝ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။
စွန်ဝူခုန်းသာ အဓိက အင်အားစုအဖြစ် မရှိတော့ပါက ကျန်ရှိသော ဆရာတပည့် သုံးဦးမှာ တကယ့်ကို အသုံးမကျသော အုပ်စုသာ ဖြစ်သည်။
ကျူးပါကျဲက ပျင်းရိပြီး အစားမက်သည်။ သူ တိုက်ခိုက်လို့ မနိုင်သော မိစ္ဆာနှင့် တွေ့တိုင်း အဖွဲ့ခွဲပြီး ကောက်ရိုးရွာပြန်မယ်ဟုသာ အော်ဟစ်နေတတ်သည်။
ရှသံက သစ္စာရှိသော်လည်း စွမ်းရည်မှာ သာမန်သာ ဖြစ်သည်။ “အစ်ကိုကြီး ဆရာ့ကို မိစ္ဆာဖမ်းသွားပြီ” ဟု အော်ပြောတတ်သည်မှလွဲ၍ ဘာမျှ အသုံးမကျပေ။
ထန်စန်းကတော့...
သူ့အကြောင်း စဉ်းစားမိတိုင်း ကွမ်ယင် ခေါင်းကိုက်ရသည်။
ဤရဟန်းသည် အလွန်အမင်း ခေါင်းမာပြီး ရှေးရိုးစွဲလွန်းသည် စွန်ဝူခုန်းသာ ဘေးအန္တရာယ်များမှ ကာကွယ်မပေးထားပါက သူ၏ သူတော်စင်စိတ်ဓာတ်ကြောင့် သူ အကြိမ်ပေါင်း ရှစ်ရာလောက် သေပြီးလောက်ပြီ
ငါးနှစ်အတွင်း ထိုဆရာတပည့် သုံးဦးသည် လေနက်တောင်ကိုပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ
သူမသာ အစောင့်အရှောက်နတ်များကို လွှတ်ပြီး လျှို့ဝှက် ကယ်တင်မပေးခဲ့ပါက ထန်စန်းသည် ယခုဆိုလျှင် (၁၇) ကြိမ်မြောက် လူဝင်စား ဖြစ်နေလောက်ပြီ
“ဟူး……”
ကွမ်ယင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာအယာ ချလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းအိုးထဲမှ မိုးမခခက်များမှာပင် အနည်းငယ် ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် နုနယ်သော လက်ချောင်းများဖြင့် နိမိတ်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ရလဒ်မှာ နဗေဒကဲ့သို့ ဝေဝါးနေသည်။
အထူးသဖြင့် ထိုမျောက်၏ အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုက ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ တွက်ချက်၍ မရနိုင်ပေ။
စွန်ဝူခုန်း၏ အနာဂတ်ကို မခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း ဤအနောက်ဘက် ခရီးစဉ်၏ ဘေးဒုက္ခများသည် သူမ မူလက မျှော်မှန်းထားသည်ထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိုမို များပြားကာ အန္တရာယ်ကြီးလာမည်ကို ကွမ်ယင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်
ကံတရားကို ထိန်းချုပ်ပေးမည့် “သတ်မှတ်ထားသော ဇာတ်လိုက်” စွန်ဝူခုန်း မရှိတော့သဖြင့် မူလက ကုသိုလ်ကံရရန်အတွက် ဟန်ပြလာလုပ်ကြသော “အဆက်အသွယ်ရှိသည့်” မိစ္ဆာများသည် ယခုအခါ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးစီးပွားကို အလေးအနက် စတင်စဉ်းစားလာကြပြီ
ထန်စန်းအသားကို စားပြီး ထာဝရ အသက်ရှည်ချင်သူ မည်သူ ရှိမည်နည်း
ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် ဘေးဒုက္ခ ၈၁ ပါးကို မဆိုထားနှင့် ဤဆရာတပည့် သုံးဦးသည် ဤဘေးဒုက္ခတစ်ခုကိုပင် ကျော်လွန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ
“မဖြစ်ဘူး”
ကွမ်ယင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည် -
“ဒီအတိုင်း ဆက်ထားလို့ မရတော့ဘူး။”
အနောက်ဘက်သို့ ကျမ်းစာသွားယူခြင်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ ထွန်းကားပြန့်ပွားရေးအတွက် အလွန် အရေးကြီးသည်။ ၎င်းသည် သူတော်စင်နှစ်ပါး ကိုယ်တိုင် ချမှတ်ထားသော မဟာစီမံကိန်းဖြစ်သဖြင့် ကျရှုံးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ
စွန်ဝူခုန်းသည် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် နယ်ရုပ်များကို ပြန်လည် စီစဉ်ရုံသာ ရှိတော့သည်
စွန်ဝူခုန်း ချန်ထားခဲ့သော ဟာကွက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် သူမတွင် ပို၍ ထိန်းချုပ်ရလွယ်သော နယ်ရုပ်များ လိုအပ်သည်
ဤနယ်ရုပ်များသည် ခရီးစဉ်အဖွဲ့အတွက် တကယ့် အခက်အခဲများကို ဖန်တီးပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ကျူးပါကျဲနှင့် ရှသံတို့ကိုလည်း သေရေးရှင်ရေး အခိုက်အတန့်တွင် ကြီးထွားလာအောင် တွန်းအားပေးရမည်။
အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ ထိုနယ်ရုပ်ကို သူမက အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်ရမည် ဖြစ်ပြီး ထန်စန်းကျန်းကို အမှန်တကယ် စားပစ်ကာ စီမံကိန်းတစ်ခုလုံးကို မဖျက်ဆီးစေရန် ဖြစ်သည်။
ကွမ်ယင်၏ အကြည့်သည် နတ်ဂူ၏ ကျောက်နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သုံးလောက မြေပုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
သူမ၏ အကြည့်သည် မိစ္ဆာများ ထူထပ်သော မြောက်ဘက် ဂျူလုတိုက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ စည်ကားသော တောင်ဘက် ဇမ္ဗူဒီပါကိုကျော်လွန်၍ နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ပင်လယ်လေးစင် နဂါးမျိုးနွယ်စု။
ကွမ်ယင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အင်အားအရ ကြည့်လျှင် ပင်လယ်လေးစင် နဂါးမင်းကြီးများသည် အားလုံး ထိုက်ယီ ရွှေရောင်နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြပြီး လက်အောက်တွင် ရေတပ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိသဖြင့် ထန်စန်းကို သူမ လိုချင်သလို ဒုက္ခပေးနိုင်သည်။
ဥစ္စာဓနအရ ကြည့်လျှင် ပင်လယ်လေးစင် နဂါးနန်းတော်များသည် သုံးလောကလုံးတွင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမ သာမန်ထုတ်ပေးလိုက်သော ရတနာတစ်ခုခုကပင် ထိုလေလွင့် မိစ္ဆာများကို သူမအတွက် အသက်ပေး တိုက်ခိုက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။
နောက်ခံအရ ကြည့်လျှင် သူတို့သည် နာမည်အရ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တရားဝင် နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ထိခိုက်ခံရပါက ကောင်းကင်ဘုံက ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေ၍ မရနိုင်ပေ။ ဒါဟာ အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေတတ်သော ကျင့်ကြံသူ နတ်အရာရှိများကို သင်ခန်းစာ ပေးရန်အတွက် အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပင်။
အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့...
ဤနဂါးမင်းကြီး အိုကြီး လေးဦးသည် ကြွက်ကဲ့သို့ သတ္တိနည်းကြပြီး ထိန်းချုပ်ရ အလွယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။
ဤအချက်များကို စဉ်းစားပြီးနောက် ကွမ်ယင်မယ်တော်သည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် နဂါးမင်းကြီးအိုကို ရှာရန် အရှေ့ပင်လယ်သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် လိုအပ်သည်။