အခန်း (၉၁) - လုပ်ငန်းကိုကုန်းတွင်းပိုင်းအထိ ချဲ့ထွင်ခြင်း

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုသည် ကုန်သည်ကြီး လေးဖွဲ့၏ အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် နောက်ကွယ်တွင် အင်အားကြီးသော ကျောထောက်နောက်ခံများ ရှိရန် လိုအပ်သည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။

လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့သည် မြောက်ပိုင်း အမှောင်ထု သန့်စင်ရာနယ်မြေကို အမှီသဟဲ ပြုထားရုံသာမက မဟာရှနတ်မင်းနိုင်ငံတော်တွင် အာဏာကြီးမားလှသော ဝေမင်းသား အိမ်တော်၏ ကျောထောက်နောက်ခံကိုလည်း ရရှိထားသည်။

ကျန်ရှိသော ကုန်သည်ကြီး သုံးဖွဲ့ မှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ကုန်းကုန်သည်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်သူမှာ အစဦး သန့်စင်ရာနယ်မြေမှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် နက်နဲသော ပတ်သက်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

စီဟိုင်း ကုန်သည်အဖွဲ့မှာမူ စကြဝဠာ ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို ရထားပြီး ၎င်းကို စကြဝဠာ သန့်စင်ရာနယ်မြေ၏ ပြင်ပမျက်နှာစာတစ်ခုဟုပင် ယူဆကြသည်။

ပန်လိုင်ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အခြေအနေမှာမူ အနည်းငယ် ထူးခြားသည်။ သူတို့နောက်ကွယ်တွင် မည်သည့် သန့်စင်ရာနယ်မြေမှ မရှိသော်လည်း ဥက္ကဋ္ဌ ချိုးရှန်းဟုန်သည် ရှေးဟောင်းရှန်းဟိုင်းမျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ရိုက်အနွယ်ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုမျိုးနွယ်စု၏ သွေးသားထက်ဝက် ပါရှိသူဖြစ်သည်။ ထိုရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများသည် အလွန်ပင် မောက်မာကြပြီး ပြင်ပမှ သာမန်ကျင့်ကြံသူများကို အထင်သေးလေ့ ရှိကြသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် မည်သည့် ကုန်သည်အဖွဲ့မှသာမန်မဟုတ်ပေ။ မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း စီးပွားရေးအရမူ ထိုကုန်သည်ကြီးလေးဖွဲ့က နယ်မြေခွဲဝေယူထားကြပြီးသား ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းပင်လယ်သည် လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့၏အိမ်ကွင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေချောမွေ့သော်လည်း ကုန်းတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်သွားပါက အခြေအနေမှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် မြောက်ပိုင်းပင်လယ်တွင် ဝမ်မု သတင်းတစ်ခုလွှင့်လိုက်ပါက နောက်တစ်နေ့တွင် တစ်နယ်လုံး သိသွားနိုင်သော်လည်း ကုန်းတွင်းပိုင်းတွင်မူ သတင်းပျံ့နှံ့ရန် ရက်ပေါင်းများစွာကြာနိုင်ပြီး လုံးဝ မပျံ့နှံ့သွားသည်မျိုးလည်း ရှိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်တင်းတင်းသည် ဝမ်မု၏ မြောက်ပိုင်းပင်လယ် ပြင်ပသို့ ထိုးစစ်ဆင်မည့် အစီအစဉ်ကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့ဩသွားခဲ့သည် “ဒါက အရမ်းရုတ်တရက် ဆန်မနေဘူးလား ကျမတို့ ဘာမှကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ မရှိသေးဘူးလေ။”

ဝမ်မုက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ - “ဘယ်သူက မပြင်ဆင်ထားဘူး ပြောလို့လဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်...

မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ဝမ်မုသည် လန်ယာဌာနချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

 တာဝန်ခံများမှာ သူ့ကိုမြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြပြီးမှ သတိဝင်လာကာ အလျင်အစလို အလေးပြုကြတော့သည်။

“အခမ်းအနားတွေ လုပ်မနေကြနဲ့တော့ ငါ အဘွားကိုလာတွေ့တာ” ဟု ဝမ်ရှုက လှမ်း၍ လက်ဝေ့ယမ်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်မု ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝန်ထမ်းများကြားတွင် တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် စကားဝိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အသစ်ဝင်လာသော ဝန်ထမ်းအချို့မှာ ဝမ်မုကိုတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

“ဒါက သခင်လေးလား တကယ့်ကို နတ်သားတစ်ပါးလိုပဲ ချောမောတာပဲ”

“သခင်လေးက နှစ်လတောင်မပြည့်ခင်မှာ ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့ကို မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ထဲကနေ အပြီးအပိုင် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တာ။ အခုထိတောင် ကျုပ် မယုံနိုင်သေးဘူး”

“အရင်က လူတွေက သခင်လေးကို အသုံးမကျတဲ့ လူဖျံကြီးလို့ ပြောကြတာ ကံကောင်းလို့ ကျမကတော့ အဲဒါတွေကို တစ်ခါမှ မယုံခဲ့ဘူး” ဟု ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးက မျက်လုံးလေး အရွှန်းလက်လျက် ပြောဆိုနေတော့သည်။

ဝမ်မုသည် အဘွားဖြစ်သူ နာလန်ရုန်ယွမ်၏ ခြံဝင်းထဲသို့ တည့်တည့် ဝင်သွားလိုက်သည်။ အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့လှသော လက်ဖက်ရည်နံ့ကို ရလိုက်သည်။

ရန်ဖင်းရှန်း နှင့် အခြား အထွေထွေမန်နေဂျာ သုံးဦးမှာ အဘွားနှင့်အတူ စကားပြောနေကြပုံရသည်။

“သခင်လေး ရောက်လာပြီ” လူတိုင်းက မတ်တပ်ရပ်၍ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

အဘွားဖြစ်သူမှာ ဝမ်မုကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ - “မြေးလေး... ဘာလို့ ကြိုမပြောဘဲ လာတာလဲ မြေးလေး ပိန်သွားတာပဲ မကြာသေးခင်ကရောက်လာတဲ့ နဂါးအမျိုးအနွယ် တွေကို သတ်ပြီး မြေးလေးအတွက် စွပ်ပြုတ်လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပြောဆိုနေတော့သည်။

စီးပွားရေးလောကတွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါး ဩဇာလွှမ်းမိုးခဲ့သော လန်ယာဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ၏ မြေးကို စိုးရိမ်နေသည့် သာမန် အဘွားအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ဝမ်မုကလည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးနေခဲ့သည်။

အဘွား၏ မေးမြန်းမှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဝမ်မုက သူ၏အစီအစဉ်ကို တင်ပြလိုက်သည် - “အဘွား... ကျွန်တော် လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့အတွက် အစီအစဉ်တချို့ရှိလို့ လာဆွေးနွေးတာပါ။ ကျွန်တော် ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲက လူတချို့ကို ရွေးထုတ်ပြီး သီးခြား ကုမ္ပဏီနှစ်ခု တည်ထောင်ချင်ပါတယ်။ သူတို့က ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်တွေနဲ့ နောင်မှာလာမယ့် အွန်လိုင်းစျေးဝယ် စနစ်တွေကိုပဲ အဓိက တာဝန်ယူရမှာပါ...”

“ကုမ္ပဏီ”

“ဟုတ်ကဲ့ အဲဒါကလည်း ကုန်သည်အဖွဲ့ တစ်မျိုးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူကအလုပ်မျိုးစုံကို မလုပ်တော့ဘဲ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင် ကဏ္ဍတစ်ခုတည်းကိုပဲ ထုတ်လုပ်တာကနေ အရောင်းအဝယ်နဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအထိ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက် လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ...” ဟု ဝမ်မုက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရန်ဖင်းရှန်းနှင့် အခြားသူများမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲကန့်ကွက်ကြတော့သည် - “သခင်လေး... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ ကုန်သည်အဖွဲ့ဆိုတာ တစ်သားတည်း ရှိရမှာပါ။ ဒီလို ခွဲထုတ်လိုက်ရင် ရေတိုမှာ အကျိုးရှိနိုင်ပေမဲ့ ရေရှည်မှာတော့ လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့ကြီး ပြိုကွဲသွားနိုင်ပါတယ်”

ဝမ်မုက စိတ်မဆိုးဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည်ရှင်းပြသည် - “ခင်ဗျားတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက လုပ်ငန်းခွင် ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ ထိရောက်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် ခွဲဝေလိုက်တာပါ။ အခုလို ပုံစံအတိုင်းဆိုရင် နောင်မှာ ကျုပ်တို့ လုပ်ငန်းတွေ ပိုကြီးထွားလာတဲ့အခါ စျေးကွက်တိုင်းအတွက် အထွေထွေမန်နေဂျာတွေ အများကြီး ခန့်နေရတော့မှာလား”

ရန်ဖင်းရှန်းတို့မှာ စဉ်းစားကြည့်ရာ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်တွင် နယ်မြေအားလုံးမှာ ခွဲဝေပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုသို့ ဖြစ်လာရန် မလွယ်ကူဟု တွေးမိကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် အဘွားဖြစ်သူ နာလန်ရုန်ယွမ်က ဝမ်မု၏ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်သွားပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“မြေးလေးက... လုပ်ငန်းတွေကို ကုန်းတွင်းပိုင်းအထိ ချဲ့ထွင်ချင်တာလား”