အခန်း (၉၀) ထွက်ပြေးသွားကြသော ကုန်သည်ကြီး သုံးဖွဲ့

“မြောက်ပိုင်းပင်လယ်က နောက်ဆုံးတော့ လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့အိမ်ကွင်းပဲ ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။”

ကော်အန်းရှီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လျူယန်ရွှမ်းက သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာတွင် ခေါင်းမာမှု အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း သူမတို့ အရေးနိမ့်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။

ဆက်သွယ်ရေးအဆောင် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ မြောင်းထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းပြင် လန်ယာ၏အရည်အသွေးနှင့် အကြီးအကျယ် နှိုင်းယှဉ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မည်သည့် သုံးစွဲသူကမျှ သူတို့ကို ဆက်လက် အားပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကော်အန်းရှီက သက်ပြင်းချရင်း - “ရှက်ဖို့ကောင်းတာက ကျုပ်တို့ ဘယ်လိုရှုံးသွားတယ်ဆိုတာကို အခုထိ သေချာ မသိသေးတာပဲ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် လန်ယာ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အလေးအနက်ထား ဆန်းစစ်ခဲ့ကြသော်လည်း လန်ယာသည် သူတို့ကို စီးပွားရေးအရ တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် စျေးနှုန်းတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲခြင်းမျိုး လုံးဝ မလုပ်ခဲ့ပေ။

လန်ယာသည် သူလုပ်စရာ ရှိသည်ကိုသာ အာရုံစိုက် လုပ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကုန်သည်ကြီး သုံးဖွဲ့မှာမူသူ့အလိုလို ပြိုလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဆင်တစ်ကောင် ရှေ့သို့မှန်မှန်လျှောက်နေစဉ် ယုန်ကလေးအချို့က ဝင်တိုက်မိပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

“အခုမှပဲ ကျုပ်တစ်ခု သဘောပေါက်လိုက်တယ် ကျုပ်တို့က ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို ရှုံးသွားတာပဲ” ဟု ကော်အန်းရှီက ဆိုသည်။

ထိုရေစီးကြောင်းမှာ လူထု၏ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်ဆန္ဒဖြစ်ပြီး ၎င်းကိုလန်ယာသခင်လေးက နောက်ကွယ်မှမောင်းနှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူယန်ရွှမ်းကမူ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်တွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ သူတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို မထိခိုက်နိုင်ဟု ထင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့၏အဓိက နယ်မြေများသို့ ပြန်သွားပါက လန်ယာအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူမ ယူဆနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် အရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေသော ပန်လိုင်ကုန်သည်အဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ချိုးရှန်းဟုန်သည် သူ၏သားမက်ဖြစ်သူ ထန်ချန်ကို ခေါ်ယူ တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန်ကစပြီး မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ငါတို့ပန်လိုင်ကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့လုပ်ငန်းအားလုံးကို ရုပ်သိမ်းမယ်” ဟု ချိုးရှန်းဟုန်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထန်ချန်က မကျေနပ်သဖြင့် အခွင့်အရေး ထပ်တောင်းသော်လည်း ချိုးရှန်းဟုန်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

“ဒီအဆောင်ကစားပွဲမှာ မင်းက ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ကစားခံလိုက်ရတာ။ ဝမ်မိသားစုရဲ့သခင်လေးက မင်းကို ပြိုင်ဘက်လို့တောင် တစ်ခါမှမသတ်မှတ်ခဲ့ဘူး။” ဟု ရိုးသားလွန်းသော စကားများဖြင့် ထန်ချန်ကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

ချိုးရှန်းဟုန်က ထန်ချန်ကို ကလဲ့စားချေချင်ပါက ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ရန်နှင့် အားအင်ရှိမှသာ လေးစားမှုရနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ထန်ချန် ထိုပေလွှာကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားသည်။ ၎င်းမှာမဟာရှနတ်မင်းနိုင်ငံတော်၏ ဧကရာဇ်ငယ်ထံမှ လျှို့ဝှက်အမိန့်ဖြင့် တောရိုင်းနယ်မြေစော်ဘွားက စစ်တပ်များ စုဆောင်းနေသည့် အကြောင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်... ထျန်းကျွယ်ကျွန်း၊ လန်ယာ ဖောင်ဒေးရှင်း ဌာနချုပ်၌။

“သခင်လေး... ကုန်သည်ကြီး သုံးဖွဲ့က လူတွေ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ထဲကနေ အကုန် ထွက်ခွာသွားကြပါပြီ”

တင်းတင်း၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်မုက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့က သူတို့ရောင်းထားသော အဆောင်သန်းပေါင်းများစွာအတွက် ငွေပြန်မအမ်းလိုသဖြင့် လူထု၏ ဒေါသကိုကြောက်၍ အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တင်းတင်းက ထိုလူများကို နောက်တစ်ခါ မတွေ့ရတော့သဖြင့် ဝမ်းသာနေသော်လည်း ဝမ်မုကမူ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ကျုပ်ရဲ့ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ထဲမှာ နှစ်အတော်ကြာ မွှေနှောက်သွားပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ယူသွားတဲ့အပြင် အခုလည်း လိမ်လည်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာဆိုတော့ ဒီအကြွေးကိုတော့ ပြန်ဆပ်ရမှာပဲ။”

သူက ဆက်လက်၍  “အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ဆီသွားပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘီလီယံ တစ်ဆယ်၊ နှစ်ဆယ်လောက် ပြန်ရှာမှ တရားမျှတမှာပေါ့” ဟု ဆိုကာ ကလဲ့စားချေရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။