အခန်း (၇၁)  ငါနည်းနည်းလောက် ပျော်ပါးခွင့် မရှိဘူးလား

လျိုရို့အန်းတယောက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကမ္ဘာ့အဆင့်ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်သေတ္တာကို ကိုင်ထားသည်။ နောက်လက်တစ်ဖက်ကမူ မုန့်ချိုးယွဲ့ ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူသည် လမ်းမပေါ်တွင် ရင်ဘတ်ကိုကော့ကာ ဝင့်ကြွားစွာ လျှောက်လှမ်းနေပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အားကျသော အကြည့်များ၊ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ဘဝသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ချေ။

သူသည် လျိုမျိုးနွယ်စု၏နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျိုမျိုးနွယ်စု၏ လက်ရှိခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော သူ၏အဖိုးက သူ့ကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပြန်လာပြီလား"

လျိုရှီရန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မှုန်မှိုင်းနေပြီး အဓိပ္ပာယ်ကို ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

"အ... အဖိုး၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ" လျိုရို့အန်းမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူ၏အဖိုးသည် ဤမျိုးနွယ်စုကြီးကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် အုပ်ချုပ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်မှာပင် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။ ဤကဲ့သို့ သူ့ကို စောင့်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မင်းကို စောင့်နေတာပေါ့" လျိုရှီရန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာ" လျိုရို့အန်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသော အခွင့်အရေးကြောင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ လွင့်မျောနေသော စိတ်မှာ ပို၍ပင်မြင့်တက်သွားတော့သည်။

လန်ယာဖောင်ဒေးရှင်းတွင် ငွေလှူဒါန်းခဲ့မှုကြောင့် မျိုးနွယ်စုအတွင်း သူ၏အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ... ပို၍ပင် မြင့်တက်လာပုံရသည်။

"ဒါက ကမ္ဘာ့အဆင့် နဂါးပြာ ဆက်သွယ်ရေး ဆောင်လား" လျိုရှီရန်၏ မျက်လုံးများမှာ လျိုရို့အန်း၏ လက်ထဲရှိ သေတ္တာပေါ်တွင် မခွာတမ်း ရှိနေသည်  "ချင်းယွန်းကျွန်းစုမှာ ဒါမျိုး တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်"

လျိုရို့အန်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "ဒါတွေအားလုံးက အဖိုးရဲ့ဆုံးမသွန်သင်မှုတွေကြောင့် မြေးကို ဒီအဆောင်လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာပါ"

သူသည် ဂုဏ်ယူနေသော်လည်း အဖိုးဖြစ်သူကို မြှောက်ပင့်ပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"အလကား စကားတွေ" မမျှော်လင့်ဘဲ လျိုရှီရန်က ရုတ်တရက် ဆဲရေးလိုက်သည်။

လျိုရို့အန်းမှာ လန့်သွားသည် - "ဗျာ..."

လျိုရှီရန်က မျက်လုံးပြူးလိုက်ပြီး - "ဒါက မင်းကိုပေးတာလား မင်းအဖိုးက ဦးနှောက်မကောင်းတော့ဘူး ထင်နေလား မန်နေဂျာဝမ်က အထင်အရှား ပြောလိုက်တာလေ၊ ဒါက ငါတို့လျိုမျိုးနွယ်စုကို ပေးတာပါလို့"

လျိုရို့အန်းမှာ သူ၏အဖိုးသည် ထိုနေရာတွင် မရှိသော်လည်း အကြောင်းအရာ အသေးစိတ်ကို ဤမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်စိတ်ကြောင့် နီလိုက်ဖြူလိုက် ဖြစ်သွားကာ - "အဲဒါကလည်း... ကျွန်တော်က လန်ယာဖောင်ဒေးရှင်းကိုလှူဖို့ အတင်းပြောခဲ့လို့လေ"

လျိုရှီရန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် - "လှူတော့ ဘာဖြစ်လဲ မင်းလှူတဲ့ ပိုက်ဆံက မင်းကိုယ်တိုင် ရှာထားတာလား"

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် လျိုမျိုးနွယ်စုမှာရှိတဲ့ လူပေါင်းရာချီရဲ့ စားဝတ်နေရေး၊ အသုံးစရိတ်တွေ အဲဒါတွေ အားလုံးကို မင်းအဖိုးဖြစ်တဲ့ငါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးချင်းစီ စုဆောင်းပြီး စီမံခဲ့ရတာ မဟုတ်လား ငါသာမရှိရင် မင်း ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို လှူနိုင်ပါ့မလား"

"ငါ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး ကြိုးစားလာခဲ့တာ ငါ နည်းနည်းလောက် ပျော်ပါးခွင့် မရှိဘူးလား"

ထိုစကားကြောင့် လျိုရို့အန်းမှာ ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားတော့သည်။

"ပေးလိုက်စမ်း" လျိုရှီရန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

လျိုရို့အန်းသည် သေတ္တာကို နှမြောတသစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် လေးစားစွာဖြင့် မတတ်သာဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်ရသည်။

လျိုရှီရန်သည် သူ၏လက်ဖဝါးများကို လေမှုတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်ရာ သူ၏အပြုံးကို မနည်း ထိန်းထားရသည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ - "ကဲ သွားတော့ သွားတော့ မင်းအတွက် ဘာမှမရှိတော့ဘူး"

လျိုရို့အန်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ ဒီအဖိုးကြီးက သူ့ဆီကလာလုဖို့ စောင့်နေတာကိုး။ သို့သော် သူ ဘာမှမပြောရဲဘဲ အရိုအသေပေးကာ ထွက်လာခဲ့ရသည်။

လျိုမျိုးနွယ်စုသည် နတ်ဘုရားသန္ဓေသားအဆင့် မျိုးနွယ်စုကြီး ဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ရာပေါင်းများစွာ ရှိပြီး ဆွေမျိုးများ၊ အစေခံများနှင့် ဆိုလျှင် လူပေါင်း ထောင်ချီ ရှိသည်။ သူတို့သည် ချင်းယွန်းကျွန်းစုတွင် ဝိညာဉ်ကြောအားအကောင်းဆုံးဖြစ်သော ယွီရှာကျွန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

လျိုရှီရန်သည် သေတ္တာကိုကိုင်ထားရင်း မချနိုင်ဘဲဖြစ်နေကာ ကျွန်း၏အချက်အချာနေရာရှိ သူ၏နန်းတော်သို့ အမြန်ပျံသန်းသွားသည်။

သေတ္တာကို မဖွင့်ရသေးခင်မှာပင် သူ၏တံခါးဝတွင် လက်နောက်ပြန်ထားကာ ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ... ဘိုးဘေးလား

"ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" လျိုရှီရန်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အင်း။"

လျိုယင်၏ အသားအရေမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ နုနယ်ပြီး ဆံပင်ဖြူသော်လည်း မျက်နှာမှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ရှည်လျားလှသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက နတ်ဘုရားသန္ဓေသားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေမည်မှာ သေချာသည်။

"ဘိုးဘေးက ဘယ်တုန်းက ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာတာလဲ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလို့အကြောင်းမကြားတာလဲ" လျိုရှီရန်က လေးစားစွာ မေးလိုက်သည်။

"မကြာသေးပါဘူး။ လေကောင်းလေသန့် နည်းနည်းထွက်ရှူချင်လို့ ထွက်လာတာ" လျိုယင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည် - "မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အခုခေတ် လျိုမျိုးနွယ်စုက အရင်ကထက် ပိုတိုးတက်လာပြီပဲ"

လျိုရှီရန်က အမြန်ပင် - "ဘိုးဘေးက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ"

ရုတ်တရက် လျိုယင်၏ အကြည့်မှာ လျိုရှီရန်၏ လက်ထဲရှိ ရတနာသေတ္တာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

"ဒါက... ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ပါ"

"ပေါက်ကရ" လျိုယင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် - "ဘယ်တုန်းက ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်တွေက ဒီလို ပုံစံရှိလို့လဲ"

"ကျွန်တော် ဘိုးဘေးကို မညာရဲပါဘူး။ ဒါက လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့က ထုတ်တဲ့ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်အသစ်ပါ..."

ဘိုးဘေး၏မကျေနပ်သော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လျိုရှီရန်က သူသိသမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ အကြောင်းစုံကို ကြားပြီးနောက် လျိုယင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

 "ဟုတ်လား ငါ့ကြည့်ရအောင် ပေးပါဦး"

လျိုရှီရန်၏ ရင်ထဲမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

"မင်းက မြေးငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့ မင်းရဲ့ဘိုးဘေးဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းပစ္စည်းကို လုယူလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

လျိုရှီရန်က ထိုစကားမှာ မှန်သည်ဟု တွေးမိကာ ပစ္စည်းကို ချက်ချင်း လှမ်းပေးလိုက်သည်... လျိုယင်က သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် နဂါးပြာ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ခရမ်းရွှေရောင် ရှိပြီး မျက်နှာပြင်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စာလုံးများ ထွင်းထုထားသဖြင့် အလွန် မြင့်မြတ်သော အသွင်ရှိသည်။

ကျောဘက်တွင် နဂါးပြာတစ်ကောင်က သက်ရှိထင်ရှားရှိနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အနီရောင် ပုံဆောင်ခဲများဖြင့် စီခြယ်ထားသည်။

"ဟူး~" လျိုယင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသည်။

"ဒီလောက် ရှားပါးတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို ဆက်သွယ်ရေးအဆောင် လုပ်ဖို့ သုံးထားတယ်လား။ လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့က တကယ်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝတာပဲ"

သူ၏အတွေ့အကြုံအရ ထိုသတ္တုများနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများမှာ အလွန်ရှားပါးသော ရတနာများ ဖြစ်သည်ကို သိမြင်နိုင်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ရရှိလျှင်တောင် အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားရမည့် အရာများ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

အဆောင်မှာ အသက်ဝင်လာသည်။

ကောင်းကင်တွင် မိုးတိမ်များရုတ်တရက် လိပ်တက်လာပြီး ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ စည်ပိုင်းတစ်ခုခန့် ထူထဲသော ကြီးမားလှသော နဂါးပြာကြီးတစ်ကောင်သည် တိမ်တိုက်များထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ လျိုရှီရန်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဝဲပျံပြီးနောက် ဘိုးဘေး၏နောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားနေပြီး တကယ့် နဂါးအစစ်နှင့် အလွန် တူလှသည်။

ဤနဂါးပြာကြီးမှာ နေရောင်အဆင့် နဂါးထက် ဆယ်ဆမက ပို၍ ကြီးမားလှသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ လျိုယင်သည် မှော်စွမ်းအားဖြင့် ရေမှန်တစ်ချပ် ပြုလုပ်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ မပင့်ဘဲမနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။

ခန့်ညားလိုက်တာ အရမ်း ခန့်ညားတာပဲ

ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် အသက်မည်မျှပင် ကြီးပါစေ သူ၏ရင်ထဲတွင် ကစားချင်စိတ်မှာ အမြဲ ရှိနေတတ်သည်။ ၎င်းကို ရင့်ကျက်သော စိတ်ဝိညာဉ်က ဖုံးကွယ်ထားရုံသာ ရှိသည်။ ယခုအခါ လျိုယင်သည် သူ၏ ငယ်ဘဝကို ပြန်လည် တွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လျိုရှီရန်က ချက်ချင်းပင် ချီးမွမ်းလိုက်သည် - "ဘိုးဘေးရဲ့အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို မြင့်မားလှတဲ့ တောင်ကြီး ဒါမှမဟုတ် ကျယ်ပြောလှတဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီးလိုပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ မှီဖို့တောင် မလွယ်ပါဘူး"

"တကယ်လား" လျိုယင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"တကယ်ပါ ဘိုးဘေး"

"ဟားဟားဟား"

လျိုယင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုကို သတိရသွားသည် - "မင်း ခုနက ပြောလိုက်တာ၊ ချင်းယွန်းကျွန်းစု တစ်ခုလုံးမှာ ဒါမျိုး တစ်ခုပဲ ရှိတာဆို"

"ဟုတ်ပါတယ် ဘိုးဘေး"

"ကောင်းပြီ"

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကိုအဆောင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ နဂါးပြာကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ ဤမျှ ကောင်းသော အရာကို သူ၏ "သူငယ်ချင်းဟောင်း" နှင့် ချက်ချင်း မျှဝေချင်နေသည်။

စီယွန်းကျွန်။

ချင်းယွန်းကျွန်းစုတွင် ဒုတိယအကြီးဆုံး ကျွန်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နောက်ထပ် နတ်ဘုရားသန္ဓေသားအဆင့် မျိုးနွယ်စုဖြစ်သော ရှီမျိုးနွယ်စု၏ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှီမျိုးနွယ်စု၏ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ဆံပင်ဖြူများ ဖားလျားချထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အလင်းတန်းများ မှိန်တောက်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော နဂါးပြာကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ လေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက သူ၏ ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်သည်။

အဘိုးအို မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့သွားကာ - "ငါတော့ သေပြီ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

_