အခန်း (၄၇)  လန်ယာဖောင်ဒေးရှင်းကမှ တကယ့်ကို သိက္ခာရှိတဲ့ အဖွဲ့ပဲ

ဖုန်လိုင်ကုန်သည်အဖွဲ့။

ထန်ချန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်မှီကာ အေးအေးလူလူ ထိုင်နေပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်နေသည်။ စတားဖောကျွန်းစု၏ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ များပြားလှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ သူတို့၏ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ တလဟော စီးဝင်နေသည်။ သူ အမြဲတမ်း အသုံးမကျသော ဘာမသိညာမသိကောင်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည့် ဝမ်မုမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဦးနှောက်အတော်လေး သုံးနိုင်ခဲ့သည်ကို သူ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ဤဖောင်ဒေးရှင်းဆိုသည့် စိတ်ကူးမှာ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ဆန်လှသည်။ ဘေးဒဏ်သင့်ဒေသရှိ အသက်ငင်နေသော ကျင့်ကြံသူများထံမှ ပိုက်ဆံညှစ်ရသည်မှာ မြန်ဆန်၊ ရက်စက်ပြီး တိကျလှသည်။ သူတို့ သတ်မှတ်သည့်ဈေးကို ထိုသူများက ဘယ်တော့မှ မငြင်းရဲချေ။ မဟုတ်လျှင် သေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဒါဟာ အိမ်မီးလောင်ရာ လက်ခတ်စောင်းပြီး ဓားပြတိုက်တဲ့ အကောင်းဆုံး ဥပမာပဲ ဟု ထန်ချန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် တွေးနေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါပဲ။ ဒီအသားတုံးကြီး တစ်တုံးလုံးကို မင်းတစ်ယောက်တည်း စားလို့ရမယ် ထင်နေလား။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဤအစီအစဉ်က သူ့ကို လမ်းစသစ်တစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

အကယ်၍ ဘေးဒဏ်သင့်ဒေသတွင် အသက်ကယ်ဆေးကို ဈေးကြီးကြီးနှင့် ရောင်းလို့ရလျှင် ရှားပါးဝိညာဉ်ဆေးများကို လိုချင်တောင့်တနေသည့် ဒဏ်ရာရကျင့်ကြံသူများကိုလည်း ဤအတတ်ဖြင့်ပင် ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

သူတို့ဆီက ပိုက်ဆံအားလုံးကို တစ်ခါတည်း ညှစ်မထုတ်နိုင်လျှင်တောင်... တစ်စက်ချင်းစီ သွေးစုပ်လို့ ရသေးသည်။ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာကို ခုနစ်ပုံလောက်ပဲ သက်သာအောင် ကုပေးပြီး နောက်မှပြန်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ကာ သူတို့ခြေရင်းသို့ ပြန်လာဝပ်စိအောင် လုပ်နိုင်သည်။ သူတို့က ဆေးခန်းမဟုတ်ဘဲ ကုန်သည်အဖွဲ့ ဖြစ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းတစ်ခွင်တွင် ကျင့်ကြံသူများအတွက် နာမည်ကြီး ဆေးကုသဆောင်များ ဖွင့်လှစ်ရန်မှာ ကလေးကစားသလို လွယ်ကူလှသည်။

သူသည် ဤကယ်ဆယ်ရေးပုံစံကို ကူးယူနိုင်သည်။ အစပိုင်းတွင် အခမဲ့ ကုသပေးပြီး နာမည်ကောင်းယူကာ ကျင့်ကြံသူများကို စွဲလမ်းသွားအောင် လုပ်မည်။ ထို့နောက်မှ သူတို့ကို အပိုင်သိမ်းမည်။ အကောင်းဆုံးမှာ စွဲလမ်းစေသော ဆေးလုံးများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ဆေးများကိုပါ ထည့်သွင်းရန်ပင်။

ထန်ချန်းသည် တွေးလေလေ ပို၍ ပြုံးဖြဲလာလေလေ ဖြစ်သည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာများ မြစ်ကြီးများသလို သူ၏ထံသို့ စီးဝင်လာသည်ကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

ငါက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ ဖုန်လိုင်ကုန်သည်အဖွဲ့မှာ ငါ့လိုသားမက်တစ်ယောက် ရတာဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပဲ။

ထိုစဉ်မှာပင်။

အလင်းတန်းတစ်ခုကောင်းကင်မှ ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်လို ဝဲပျံနေသည်။ ထန်ချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ၎င်းကို ဖမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာသတင်းပို့ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းပြားဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံကို ထိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ...

ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ သူ၏နားထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

"သတင်းဆိုးပဲသားမက်ကြီး ကျွန်တော်တို့ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီ"

ထန်ချန်း: "....."

ဒါ ဘာတွေလဲ

မင်းတို့က စတားဖောကျွန်းစုမှာ လူကယ်နေရတာ မဟုတ်လား ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ရိုက်တာလဲ

မင်းတို့က ဈေးတွေအများကြီး တောင်းလိုက်လို့လား။

ထိုသို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူခိုင်းထားသည့်အတိုင်း သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသူများကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခဲ့လျှင် သူတို့က စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲချင် ကျိန်ဆဲမည်ဖြစ်သော်လည်း အပေါ်ယံတွင်တော့ ကျေးဇူးတင်ကြရမည်ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အသက်ကယ်ခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ကျေးဇူးကြွေးဖြစ်ရာ ပိုက်ဆံ အနည်းငယ် ပိုကုန်သွားသည်က ဘာအရေးလဲ။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီ မြည်လာသည်။ သူက ဆက်လက် နားထောင်လိုက်သည်။

"ဟို လန်ယာဖောင်ဒေးရှင်းက လူတွေက လူမဟုတ်ဘူး သူတို့က ယွီရွှီဆေးလုံးတွေကို အလကားပေးနေတာ၊ တစ်ခါပေးရင် အများကြီးပဲ..."

"အခုဆို လူတွေက ဖုန်လိုင်ယွမ်ဟိုင်ဖောင်ဒေးရှင်းလို့ ကြားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်ကြတယ်၊ အကူအညီလည်း မယူဘူး၊ ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုပါ ပြန်တောင်းနေကြတယ်"

"ကျွန်တော်တို့က ပြန်မပေးတော့ သူတို့က ဝိုင်းရိုက်ကြတာပဲ"

"အား ကယ်ပါဦး သားမက်ကြီး၊ သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို သတ်နေကြပြီ... အား၊ ဖြည်းဖြည်း ရိုက်ကြပါ"

ထန်ချန်း: "..."

ထန်ချန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသည်။ ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ လူအချို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာကြသည်။

"သခင်လေးထန်၊ ဒုက္ခပဲ"

ထန်ချန်း၏ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားသည်  "မင်းတို့ လူတွေလည်း အရိုက်ခံရတာလား"

ကောက်အန်းရှီက သွားကြိတ်လျက် - "လန်ယာကလူတွေ ရူးနေတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ ချန်လန်ကျွန်းတုန်းကလည်း အလကား၊ အခုလည်း အလကားပဲ"

ယွမ်ကုန်းကုန်သည်အဖွဲ့မှ အမျိုးသမီးကလည်း တည်ကြည်စွာဖြင့် - "တစ်ဖက်က ထိပ်တန်းဆေးတွေကို ဘာမှမယူဘဲ ပေးနေတယ်၊ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ ဈေးတင်ရောင်းနေတယ်။ လူတိုင်းက ဘယ်သူ့ကို ရွေးမလဲဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ လန်ယာရဲ့ဒီကွက်က တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်"

လန်ယာသခင်လေးဝမ်မုသည် နာမည်ကောင်းရရန် ပိုက်ဆံသုံးမည်ဟု သူတို့ ထင်ထားသော်လည်း ဤမျှအထိ အရှုံးခံလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ကုန်သည်အဖွဲ့ကလည်း ဤမျှကြီးမားသော အရှုံးကို ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူမှာ တကယ့်ကို ရူးသွပ်သူလို ပိုက်ဆံများကို မီးရှို့ပစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ လူတွေကို အရင်ပြန်ခေါ်လိုက်ဦး၊ ပြီးမှ စဉ်းစားမယ်" ထန်ချန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် မြေပြင်ပေါ် တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

စတားဖောကျွန်းစု၊ ယွီဟန်ကျွန်။

လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်စုသည် လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ပျက်စီးနေသော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ကာ သူတို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကြသည်။

"ငါ အရင်ကဒီကျွန်းကို လာဖူးတယ်၊ တကယ်ကို စည်ကားတာ။ မိစ္ဆာဘေးသင့်ပြီးတော့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာ နှမြောစရာပဲ" ဟု တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချသည်။

"ဒါနဲ့ ငါတို့ ဒီကိုဘာလို့ လာကြတာလဲ" အဝါနုရောင်ဝတ်စုံနှင့် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ စကားပြောလိုက်သောအခါ အခြားလူငယ်များက ဝိုင်းကြည့်ကြသည် အထူးသဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ လူငယ်နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စွဲလမ်းရိပ်များ ရှိနေသည်။

ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော လူငယ်က ဟန်လုပ်ကာ ပြောသည် - "မိန်းကလေး မုန့် မသိသေးဘူးထင်တယ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်မိသားစုကို ပြောပြီး ဖုန်လိုင်ယွမ်ဟိုင် ဖောင်ဒေးရှင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်း လှူခိုင်းထားတာ"

"ဖေးရှန်းကျွန်းက အနန္တာကံစာရင်းမှာ ကျွန်တော်က ပထမပဲ။ အခု စတားဖောကျွန်းစုက ဒုက္ခရောက်နေတော့ ဖောင်ဒေးရှင်းက ဒီမှာ ကူညီနေတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လာကြည့်တာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ချိုးယွဲ့၏ အေးစက်သော မျက်နှာထားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့ဩလေးစားရိပ်များ ပေါ်လာသည် - "သခင်လေးရှီ မှာ ဒီလို ကရုဏာစိတ် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ချိုးယွဲ့ တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်"

သူမ၏ ချိုသာသော စကားနှင့် စွဲမက်ဖွယ် မျက်လုံးများကြောင့် လူငယ်၏ရင်ခုန်သံမှာ မြန်လာပြီး ပါးစပ်များ ခြောက်ကပ်ကုန်သည်။ ရှီယီမင်းသည် ပို၍ ဟန်ကျပန်ကျ ရပ်လိုက်ပြီး - "ဒုက္ခရောက်သူကို ကူညီတာဟာ ငါတို့လို ဖြောင့်မတ်သောလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တာဝန်ပဲလေ၊ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူး"

ဘေးမှ အခြားလူငယ်တစ်ဦးက မနာလိုစွာဖြင့် - "ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းပဲလား ငါကတော့ ပရဟိတအတွက် နှစ်သန်း၊ သုံးသန်းလောက်တောင် သုံးခဲ့တာ"

မုန့်ချိုးယွဲ့က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည် - "ဟုတ်လား သခင်လေးလျို"

လျိုရို့အန်းက ဟုတ်ပါတယ်ဟု ကျိန်ဆိုသည်။

ရှီယီမင်းက ရယ်မောလိုက်သည် - "ညီအစ်ကို လျိုရာ မင်းသုံးတဲ့ပိုက်ဆံအများစုက မင်းအတွက် မင်းဇိမ်ခံဖို့ သုံးတာလေ။ တကယ့် ဒုက္ခရောက်သူတွေဆီ ရောက်တာက နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းလောက်ပဲ ရှိတာ။ ငါနဲ့ မတူပါဘူးကွာ"