အခန်း (၃၄)  ဖောင်ဒေးရှင်းက မျိုးစေ့များ

ချန်လန်ကျွန်းတစ်ခွင်လုံးတွင်။

နေရာအနှံ့၌ လန်ယာပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်း၏ တာဝန်ခံများကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ဖောင်ဒေးရှင်း၏ ပျံသန်းရေးသင်္ဘော အစီး ၂၀ ကျော် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ထျန်းကျွယ်ကျွန်းဘက်မှ ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းများမှာလည်း အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာနေသည်။

ဘေးသင့်ဒေသမှ ကျင့်ကြံသူများသည် အချိန်တိုအတွင်း အကူအညီများ ရရှိကြသည်။ အနာဂတ်တွင် လုံးဝဥဿုံ ပြန်လည်ကျန်းမာလာရန် အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူတို့၏အသက်ကို ဆက်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ "လောကမှာ အလကားရတဲ့ ထမင်းထုပ်မရှိဘူး" ဟု ယုံကြည်ထားကြသလို၊ ဤဖောင်ဒေးရှင်းဆိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းဖြစ်မည်ဟုပင် စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ်မိသားစု သခင်လေးနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု ကြားသောအခါ သူတို့၏သံသယမှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားခဲ့သည်။

သို့သော် လူပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်။ သင်္ဘောများပေါ်မှ ဆေးသေတ္တာ အမြောက်အမြားမှာ ကုန်စင်သွားခဲ့သည်။ ဖောင်ဒေးရှင်းမှ တာဝန်ခံများမှာလည်း သူတို့၏စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသည်အထိ အားသွန်ခွန်စိုက် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။

သံသယရှိခဲ့သူများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။ အကယ်၍ဒါဟာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် လောကကြီးမှာ လူကောင်းဆိုတာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"သမီး... သမီးတို့က ဘယ်ကလာတာလဲ"

ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရသော သက်ကြီးကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဖောင်ဒေးရှင်း တာဝန်ခံတစ်ဦး၏လက်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ငါတို့ ပြန်ကျန်းမာလာရင် ကျေးဇူးလာဆပ်ပါ့မယ် ပြီးတော့ အခုနကပေးတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ဈေးမနည်းဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဘယ်လောက်ကျသလဲ ငါတို့ ပိုက်ဆံပေးပါရစေ"

တာဝန်ခံက ပြုံးလျက် - "ကျွန်မတို့ ဖောင်ဒေးရှင်းက အခုမှတည်ထောင်တာပါ၊ အများစုက ထျန်းကျွယ်ကျွန်းကလာကြတာပါ။ ကယ်ဆယ်ရေး ရန်ပုံငွေတွေကို ထျန်းကျွယ်ကျွန်းက ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ဂိုဏ်းတွေက လှူဒါန်းထားတာမို့လို့ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ပိုက်ဆံပြန်ယူဖို့ မလိုပါဘူးရှင်"

တာဝန်ခံ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကျန်ရစ်သူများမှာ အံ့ဩတကြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြတော့သည်။

ဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချိုးယဲ့ကျွန်းသည် ချန်လန်ကျွန်းနှင့် မဝေးလှပေ။ ၎င်းကျွန်းမှာ ကျင့်ကြံမှုကို အလွန်အကျိုးပြုသော ချိုးယဲ့ငါးဟင်းချိုကြောင့် နာမည်ကြီးသည်။

ယဲ့ရှန်းသည် ထျန်းကျွယ်ကျွန်းရှိ ဝမ်ရွှေးနန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ဆရာမှာ အသက် ၂၈၀ ပြည့်တော့မည် ဖြစ်ရာ ငါးဟင်းချိုကို အလွန်ကြိုက်သော ဆရာ့အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် လာရောက်ဝယ်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကျိုးယန်တို့ ရတနာရာကျော်ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မန်နေဂျာက ပစ္စည်းကုန်သွားပြီဟု ပြောလိုက်သဖြင့် ယဲ့ရှန်းမှာ မှင်သက်သွားသည်။

"ကုန်သွားပြီ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ ကျွန်တော်တို့ ငါးဟင်းချိုက တစ်နေ့ကို အိုး ၃၀ ပဲ ရောင်းတာပါ။ အခုပဲ နောက်ဆုံးတစ်အိုး ရောင်းလိုက်ရပါပြီ"

ယဲ့ရှန်းက ဈေးနှစ်ဆပေးမည်ဟု ပြောသော်လည်း မန်နေဂျာက လက်မခံပေ။ ဆိုင်ထဲရှိ စားသုံးသူတစ်ဦးကလည်း "ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့ရရင် ငါ ဆယ်ဆပေးပြီး နေ့တိုင်း စားနေမှာပေါ့" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ယဲ့ရှန်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေစဉ် ဆိုင်နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်မှ လူသန်ကြီးတစ်ဦး ယောက်မကို ကိုင်လျက် ပြေးထွက်လာသည်။

"ထျန်းကျွယ်ကျွန်း ဘယ်သူက ထျန်းကျွယ်ကျွန်းကလဲ"

ယဲ့ရှန်းက "ကျွန်တော်ပါ" ဟု ဖြေလိုက်သောအခါ စားဖိုမှူးက မေးသည်  "ဒါဆို မင်း လန်ယာ ပရဟိတဖောင်ဒေးရှင်း အကြောင်း သိမှာပေါ့"

"သိတာပေါ့" ယဲ့ရှန်းက ပြန်ဖြေသည် - "သိရုံတင်မကဘူး ကျွန်တော့်ဆရာက အဲဒီဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ ကံအကျိုးပေး စာရင်းမှာ ဒုတိယနေရာမှာ ချီးမြှင့်ခံထားရတဲ့သူပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စားဖိုမှူးကြီးသည် ယောက်မကို ချကာ ယဲ့ရှန်း၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။

"ကျေးဇူးရှင်ကြီး... ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါဗျာ"

ယဲ့ရှန်းမှာ ကြောင်သွားပြီး - "ဒါ... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

စားဖိုမှူး၏မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည် - "ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က ချန်လန်ကျွန်းကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားရင်း မိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုးခဲ့တာ။ သူက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး တောင်ပျက်အောက်မှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာဗျ။ ဖောင်ဒေးရှင်းက သူရဲကောင်းတွေသာ နေ့ညမပြတ် ကျောက်တုံးတွေကို ဖယ်ပေးပြီး သူတို့မှာရှိသမျှ ဆေးလုံးတွေနဲ့ မကယ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကျွန်တော် ဒီဘဝမှာ ဆုံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးရှင်ကြီး"

ယဲ့ရှန်းက အားနာစွာဖြင့် "ကျွန်တော်က ကယ်ဆယ်ရေးမှာ မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး" ဟု ငြင်းသော်လည်း စားဖိုမှူးက ခေါင်းခါလျက် - "ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ ထျန်းကျွယ်ကျွန်းက ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ဖောင်ဒေးရှင်းကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ လှူဒါန်းခဲ့ကြတာပဲ။ ခင်ဗျားဆရာက ဒုတိယနေရာမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင် အလှူငွေက အများကြီး ဖြစ်မှာပဲ။ ခင်ဗျားတို့လို သူတော်ကောင်းတွေရှိလို့သာ ဆေးတွေ၊ ရတနာတွေ စုဆောင်းနိုင်ပြီး ကျွန်တော့်အစ်ကို အသက်ရှင်ခဲ့ရတာပါ။ ထျန်းကျွယ်ကျွန်းက သူတော်ကောင်းတိုင်းဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေပါပဲ"

စားဖိုမှူးကြီးသည် ယဲ့ရှန်းအတွက် ငါးဟင်းချို သုံးအိုးကို အထူးချက်ပေးမည်ဟု ပြောကာ မီးဖိုချောင်ထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။ မန်နေဂျာက စည်းကမ်းပျက်သည်ဟု တားသော်လည်း စားဖိုမှူးက "ငါ့ကျေးဇူးရှင်ကို ကျွေးတာ ဘာစည်းကမ်းပျက်လို့လဲ မကျေနပ်ရင် ဆိုင်ရှင်ကိုပြောပြီး ငါ့ကို အလုပ်ဖြုတ်လိုက်" ဟု ပြန်ဟောက်လိုက်သဖြင့် မန်နေဂျာမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

ထိုမျှမက၊ ဆိုင်ထဲရှိ အခြားစားသုံးသူများကလည်း ယဲ့ရှန်းကို ဝိုင်းဝန်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ယခင်က ယဲ့ရှန်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် မျက်နှာနီမြန်းလျက် တောင်းပန်ကာ သူ၏မစားရသေးသော ငါးဟင်းချိုကို အတင်းကမ်းပေးတော့သည်။

ယဲ့ရှန်းသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေကြသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြည့်လျှံလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။