အခန်း (၂၃) ဒီကျင့်စဉ်တွေနဲ့မဖြစ်သေးဘူး
"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း"
လီယွမ်ဟွာသည် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးသွားသဖြင့် သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးများ တရမ်းရမ်း ဖြစ်လာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာကာ ရန်ကျူးကျိ၏ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
"ငါ ဆိုလိုတာက သခင်လေးမှာ သူတစ်ယောက်တည်းရှိတာမဟုတ်ဘူး သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဝေဘုရင်အိမ်တော် ၊ မြောက်ပိုင်းပင်လယ် အရှင်သခင်နယ်မြေ နဲ့ လန်ယာ ကုန်သည်အဖွဲ့ တွေ ရှိနေတယ်"
"မင်းတို့ ကျေးဇူးဆပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီဘက်ကနေ စဉ်းစားကြလေ ဒီလူအတွေ"
ချူယုံချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် - "အဘိုးကြီး ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်တို့ လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့ဆီမှာ ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ရမယ်လို့ ပြောတာလား"
လီယွမ်ဟွာက ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး - "အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့ထဲမှာ လူလည်တစ်ယောက် ပါသေးတာပဲ မှန်တယ် လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့သခင်လေးဖြစ်တဲ့ ဝမ်မုက အလွန်ချမ်းသာတယ်။ သူ့ဆီ ပိုက်ဆံ သွားကမ်းတာက နတ်မင်းကြီးကိုဖော်လံဖားတာ နေရာမှားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့မှာ သွားဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့... မင်းတို့ပိုက်ဆံလည်း အလကား မဖြစ်တော့ဘူး၊ သခင်လေးဘက်ကလည်း မင်းတို့ ကျေးဇူးတင်နေမှန်း သိသွားလိမ့်မယ် အဲဒါဆို လုံလောက်ပြီ"
"ဟူး... ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ~" အားလုံး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသည်။
"စီနီယာကတော့ စီနီယာပါပဲ၊ နည်းနည်းလေး လမ်းညွှန်ပေးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း အလင်းပွင့်သွားပြီ"
"ဟုတ်တယ် အဘိုးကြီးက တကယ်ကို တော်တာပဲ" လီယွမ်ဟွာက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
ဒါက နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါက ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို နှစ်ပေါင်း ရာချီ လေ့လာလာတာလေ။ မင်းတို့ကတော့ သင်ယူနေကြဦးပေါ့။
"မှတ်ထားဦး၊ ပစ္စည်းသွားဝယ်တဲ့အခါ မန်နေဂျာကို ပြောခဲ့ဦး... မင်းတို့က သခင်လေးကြောင့် ဒီမှာ လာဝယ်တာပါလို့။ မဟုတ်ရင် ပစ္စည်းဝယ်တာ အလကားဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ နားလည်လား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
နန်းတော်အတွင်းပိုင်းရှိ ကျမ်းစာဆောင်၌။
ပုံစံငယ်လေးတစ်ခုသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာပုံကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ကျမ်းစာများကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုနေသည်။
"ဘယ်လိုလဲ နန်းနန်း"
ဝမ်မု လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည် - "မင်းနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ကျင့်စဉ်ကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူးလား"
နန်းနန်းလေးက စာအုပ်ပုံပေါ်မှခုန်ဆင်းကာ ဝမ်မုထံသို့ ခြေဗလာဖြင့်လျှောက်လာပြီး ခေါင်းခါပြသည် - "သခင်လေးပေးတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက များလည်းများတယ်၊ နက်လည်း နက်ရှိုင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးနဲ့ ကိုက်ညီတာ တစ်ခုမှ မရှိဘူး..."
ဝမ်မုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည် - "ဘာလို့ မကိုက်ညီတာလဲ မင်း ဒါတွေကို နားလည်သွားပြီ မဟုတ်လား"
တစ်လခွဲအတွင်းမှာတင် နန်းနန်းလေးသည် ဒါလျန်နန်းတော်ရှိ ကျမ်းစာများသာမက ဝမ်မု အထူးမှာယူပေးထားသော နက်ရှိုင်းသည့်လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ရာပေါင်းများစွာကိုပါ ဖတ်ရှုပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံခြင်းနားလည်မှု နတ်ဘုရားနှလုံးသား၏ အစွမ်းမှာ အမှန်တကယ် ထူးကဲလှသည်။ သာမန်ကျင့်စဉ်များကို သူမက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မူလကျင့်စဉ်ထက်ပင် ပိုမို နားလည်သွားတတ်သည်။
"သမီး ဒါတွေကို နားလည်သွားလို့ပဲ သိတာပေါ့။ ဒီကျင့်စဉ်တွေအတိုင်း ကျင့်မယ်ဆိုရင် သမီးရဲ့ တိုးတက်မှုက အရမ်းနှေးပြီး အောင်မြင်မှုကလည်း အကန့်အသတ် ရှိလိမ့်မယ်" နန်းနန်းလေးက လေးလေးနက်နက် ပြောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမီးရဲ့ပါရမီ က အရမ်းညံ့လွန်းလို့ပဲ"
ဝမ်မု နားလည်သွားသည်။ နန်းနန်းလေး၏ ပါရမီမှာ အောက်ဆင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမက ကျင့်စဉ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ နားလည်ပါစေ၊ ပါရမီက အကန့်အသတ် ဖြစ်နေသဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
"ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ"
"သမီး ထင်တာကတော့... အစွမ်းထက်ပြီး ပါရမီအပေါ်မှာ ကန့်သတ်ချက်မရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုး လိုအပ်မယ် ထင်တယ်" နန်းနန်းလေးက ဆိုသည်။
"ဒီလောကမှာ အဲဒီလိုကျင့်စဉ်မျိုး ရှိလို့လား" ဝမ်မုက ခက်ခဲမည်ဟု ခံစားရသည်။
"ရှိချင်မှ ရှိမှာပေါ့!" နန်းနန်းလေးက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ဟန်ဖြင့် - "ဒါကြောင့် သမီးကိုယ်တိုင် တစ်ခု တီထွင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"
"ကိုယ်တိုင်... တီထွင်မယ် ဟုတ်လား..."
ဝမ်မုမှာ ဆွံ့အသွားသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တောင် မရှိသေးတဲ့ ကောင်မလေးက လောကမှာ အောင်မြင်မှု အရှိဆုံး ကျင့်စဉ်ကို တီထွင်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကို သွားပြောပြော ယုံမှာ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဝမ်မုက သူမ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ - "ငါ မင်းကို ယုံတယ်။ ကြိုးစားပါ၊ ဘာလိုအပ်လဲသာ ပြော၊ ငါ အကုန်စီစဉ်ပေးမယ်"
နန်းနန်းလေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး - "ဝမ်မု၊ ရှင်က တကယ်လူကောင်းပဲ"
ဝမ်မု: "...ငါက မင်းထက် အများကြီးတယ်လေ၊ အစ်ကိုလို့ မခေါ်နိုင်ဘူးလား ရိုင်းလိုက်တာ"
"မခေါ်ချင်ပါဘူး" နန်းနန်းလေးက နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူမ၏ စာပွဲဆီသို့ ခြေဗလာဖြင့် ပြေးသွားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည် - "'အစ်ကိုလို့ ခေါ်ရင် သမီး အစ်မကို သတိရလာလို့"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
ထျန်းကျွယ်ကျွန်းပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားတင်မြှောက်ခြင်းပွဲတော်များ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ထိုသတင်းမှာ ဝေးလံသော ကျွန်းများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဝေးလံသော ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုမှ စားသောက်ဆိုင်တွင် ကျင့်ကြံသူအချို့ ဆွေးနွေးနေကြသည်။
"ဝမ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက တကယ်ကြီး လုပ်နေတာပဲနော်"
"ဒီတစ်လအတွင်းမှာတင် လူသန်းပေါင်းများစွာကို အခမဲ့ စစ်ဆေးပေးခဲ့တာလေ။"
"ပါရမီရှိတာနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေပါ ပေးသေးတာဗျ။ ဒါက တကယ့်ကို ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"
ထိုဆိုင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ဆရာ... ဝမ်မုပြောတဲ့ ကပ်ဘေးကြီးဆိုတာ တကယ်ပဲလား သူကတော့ ကပ်ဘေးအတွက် တကယ်ကို ပြင်ဆင်နေတဲ့ ပုံပဲ"
လင်းယန်က သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း တွေဝေနေမိသည်။
"အဲဒါ အမှန်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းအတွက်တော့ အခု အရေးကြီးတာက ပိုပြီး သန်မာလာဖို့ပဲ ဒါမှ ကပ်ဘေးရောက်လာတဲ့အခါ မင်း ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ"
အခြားတစ်ဖက်တွင်။
လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့၏ ဒါလျန်မြို့တော်ခွဲသို့ ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြား တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။
"ဒါ လန်ယာကုန်သည်အဖွဲ့လား"
"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ပါတယ်" မန်နေဂျာမှာ အံ့ဩနေမိသည်။
"ငါ တစ်ခု မေးပါရစေ၊ ဒီမှာ ပစ္စည်းဝယ်ရင် ဝမ်သခင်လေးက အမြတ်ဝေစု ရမှာလား" ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရှေ့ထွက်ကာ မေးလိုက်သည်။
မန်နေဂျာ: "......."