အခန်း (၁၇၆) ဝမ်ဖူထီက တကယ်ပဲဆုကြီးပေါက်နိုင်တယ်
ဝမ်ဖူထီ၏ တစ်စောင်ချင်းစီတွင် ဘောလုံးငါးလုံးသာ ပါဝင်ပြီး ဆုအဆင့် ငါးဆင့်သာ ရှိသည်။
ထီဖွင့်ပွဲတွင် ဘောလုံးတစ်လုံး တူသူများကို နေရာအနှံ့တွင် တွေ့နိုင်သလို၊ နှစ်လုံး သို့မဟုတ် သုံးလုံး တူသူများမှာလည်း မနည်းလှပေ။
“ငါ အကြမ်းဖျင်းကြည့်လိုက်တာတောင် အနည်းဆုံး လူတစ်သောင်းလောက် ဆုပေါက်တယ်”
“သူတို့ ပြောတာတော့ ထီလက်မှတ် တစ်သိန်းကျော်ပဲ ရောင်းရတာဆို ပေါက်နိုင်ခြေက ဒီလောက်တောင်မြင့်နေတာလား”
လူအုပ်ထဲတွင် အတူတူလာကြသော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ အံ့သြမှင်တက်နေကြသည်။
“အစ်ကိုကျောက် မင်းရော ဝယ်ထားလား”
ဟန်ဖုန်းက သူ၏ သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မဝယ်မိဘူး” ကျောက်ထုံက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကုန်သည်ကြီး သုံးခုရဲ့ ထီက ယုံကြည်လို့မရဘူးလို့ အားလုံးက ပြောနေကြတာ မဟုတ်လား”
“ဟဲ... တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ သူတို့ တကယ်ပဲ ကိုယ်ချင်းစာတရား ဝင်သွားတာလား။”
ဟန်ဖုန်းက တွေးတွေးဆဆဖြင့် ရေရွတ်သည် - “ပေါက်နိုင်ခြေ ဒီလောက်မြင့်မှန်း သိရင် ငါလည်း နည်းနည်းလောက် ဝယ်ထားမှာ”
ထိုအချိန်တွင် ပထမဆုကြီး ပေါက်သွားသော ကျင့်ကြံသူ ငါးဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေသော မျက်နှာများဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။
သူတို့သည် လူအုပ်ကြီးကို လက်ဝေ့ယမ်းပြရင်း သူတို့၏ ခံစားချက်များကို ပြောပြနေကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလိုအခွင့်အရေးပေးတဲ့ ကုန်သည်ကြီး သုံးခုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်ကိုဂုဏ်ယူမိပါတယ် ကျွန်တော် တကယ် ပေါက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
“ကုန်သည်ကြီး သုံးသပ်စုက တကယ်ကို စေတနာရှိတာပဲ။ ကျွန်တော့်လိုလူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်း ၃၀ ပေါက်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”
သူတို့ စကားပြောပြီးနောက် ကိုယ်စားလှယ် စူးမိုက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏လက်စွပ် ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာသည်။
၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်တာရာများ ပျံ့နှံ့နေသကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သွေးရောင်မြစ်ကြီး ငါးစင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သိုလှောင်အိတ် ငါးခုထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုပစ္စည်းများကို လူငါးဦးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။
“ဒီသူငယ်ချင်း ငါးယောက်ကို ပထမဆုကြီး ပေါက်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်” စူးမိုက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
စင်ပေါ်တွင်တော့ သဟဇာတဖြစ်နေသော်လည်း စင်အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာတော့ မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ မနာလိုစိတ်နှင့် မက်မောစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သူတို့သာ ထိုစင်ပေါ်တွင် ရှိနေချင်ကြတော့သည်။
“ကောင်းကင်ကြီးရာ ငါ့မှာကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီလိုကံမျိုး မရှိရတာလဲ လမ်းပြထီ ဝယ်တုန်းကလည်း မပေါက်ဘူး အခု ဒါကို ဝယ်တော့လည်း မပေါက်ပြန်ဘူး”
“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသန်း ၃၀ အဲဒါသာ ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာရင် တစ်ဘဝလုံး ဘာမှ ပူစရာမလိုတော့ဘူး”
“ဘုရားရေ ပေါက်နိုင်ခြေက တကယ် မြင့်တာပဲ။ လမ်းပြထီက လက်မှတ် သန်းပေါင်းများစွာ ရောင်းရပေမဲ့ သန်း ၈၀ ဆုကြီးက တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ဒါကတော့ မတူဘူး၊ လူတစ်သိန်းထဲမှာတင် ဆုကြီး ငါးယောက်တောင်”
“ကုန်သည်ကြီး သုံးခုက တကယ်ပဲ နောင်တရပြီး လန်ယာကုန်သည်အသင်း ကို စံနမူနာယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်”
“ဒါဟာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ”
ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။ မိမိမျက်စိရှေ့တွင်ပင် သူတစ်ပါး ဆုကြီးယူသွားသည်ကို မြင်ရခြင်းထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသောအရာ မရှိပေ။
“အစ်ကိုဟန်၊ သွားကြစို့” ကျောက်ထုံက ဟန်ဖုန်းကို လူအုပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်ကိုလဲ”
“ထီသွားဝယ်မလို့လေ ငါဝင်လာတုန်းက တွေ့ခဲ့တယ် ကုန်သည်ကြီး သုံးခုရဲ့ ဘဏ်တွေ မပိတ်သေးဘူး။ သတင်းတွေ သိပ်မပြန့်ခင် နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် အမြန်သွားဝယ်ရအောင်”
“မင်းသတိပေးမှပဲ မြန်မြန်သွားကြစို့”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသူ ပို၍များလာပြီး လူတိုင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် ထီဝယ်ရန် ဘဏ်များဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြတော့သည်။
“မြန်မြန် နောက်ကျရင် လန်ဟွမ်ကျောက်စိမ်းဆောင်မှာလို ဝယ်မရဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ်”
“ငါ ချမ်းသာတော့မယ် ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ချမ်းသာတော့မယ်”
ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သူ၏စေ့စပ်ထားသူထံ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ဖြင့်အော်ဟစ်နေသည် - “မိန်းမ... ငါ့ကိုယုံစမ်းပါ ဒါဟာ ငါတို့အတွက် တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အလမ်းပဲ ဟုတ်တယ် ငါတို့ရဲ့အိမ်ကိုရောင်းလိုက် လယ်ကွင်း နှစ်ကွင်းကိုလည်းရောင်း၊ အကုန်လုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပြောင်းလိုက်တော့”
“ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး တကယ်ကြီး ချမ်းသာတော့မှာ မြန်မြန်လုပ် နောက်ကျသွားရင် အခွင့်အရေး လွတ်သွားလိမ့်မယ်”
လီရှောင်မြို့တော်အတွင်းရှိ ကုန်သည်ကြီး သုံးခု၏ ဘဏ်များမှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော စည်ကားမှုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်။
သတင်းများ ပြန့်နှံ့သွားသဖြင့် လူတိုင်းမှာ အလုအယက် ဝယ်နေကြသဖြင့် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရမှုများမှာ ရှည်လျားလှသည်။
အချို့မှာ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အခြားမြို့များရှိ သူငယ်ချင်းများထံ ဆက်သွယ်ကာ ဝယ်ခိုင်းနေကြတော့သည်။
အထက်စီးမှ ကြည့်လျှင် ကုန်သည်ကြီး သုံးခု၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြုံးစိစိ ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုညတွင် ဝမ်ဖူထီ၏ ပေါက်နိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားကြောင်း သတင်းမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထိုက်ဟောင်မြို့တော်၊ ဂူဗိမာန်တစ်ခုအတွင်း။
“အစ်ကိုလုံ သွားကြစို့” ဝတ်စုံနီဝတ် ကျင့်ကြံသူ ကျန့်ယန်က သူ၏ သူငယ်ချင်း လုံဟွမ်ကို လာခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်ကိုလဲ” လုံဟွမ်က နားမလည်စွာ မေးသည်။
“ထီသွားဝယ်မလို့လေ”
“ထီလား ငါ ဝယ်ပြီးပြီလေ၊ ဖွင့်ဖို့ အချိန်မကျသေးဘူး မဟုတ်လား"
“မင်းဝယ်တာက လန်ယာရဲ့ လမ်းပြထီလေ။ ငါပြောတာက ကုန်သည်ကြီး သုံးခုက ထီအကြောင်း။ မင်း မဝယ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား” ကျန့်ယန်က မေးလိုက်သည်။
လုံဟွမ်၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည် - “အစ်ကိုကျန့်... မင်း တကယ်ပဲ ကုန်သည်ကြီး သုံးခုရဲ့ ထီကို ဝယ်ချင်တာလား”
“ဘာလို့ မဝယ်ရမှာလဲ အခု ဒီထီက နာမည်ကြီးနေတာ ပေါက်နိုင်ခြေကလည်း အရမ်းမြင့်တယ် မင်းမကြားဘူးလား လီရှောင်မြို့မှာ လူတစ်သိန်းထဲမှာတင် ဆုကြီး ငါးယောက်တောင် ပေါက်တာတဲ့”
လုံဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး - “ငါကတော့ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်၊ စိတ်မအေးဘူး။ ကုန်သည်ကြီး သုံးခုက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် စေတနာကောင်းဖူးလို့လဲ”
ကျန့်ယန်က ခေါင်းခါရင်း - “မင်းကတော့ လူတွေကို အထင်သေးလွန်းတာပဲ။ သူတို့လည်း အကောင်းဘက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်တာပဲလေ။
အနည်းဆုံးတော့ အခုတလော သူတို့ လန်ယာကုန်သည်အသင်းဆီမှာ အရှုံးကြီး ရှုံးနေတာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်ဆယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် အကုန်ခံတာက ယုတ္တိရှိပါတယ်”
လုံဟွမ်က ခေါင်းခါဆဲ - “တောင်နဲ့ မြစ်တွေကို ပြောင်းဖို့က လွယ်ပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇကို ပြောင်းဖို့က ခက်တယ်။
ကုန်သည်ကြီး သုံးခုက မွေးရာပါ လောဘကြီးတဲ့သူတွေ သူတို့ တစ်ညတည်းနဲ့ အကောင်းဘက်ကို ပြောင်းသွားမယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး”
“ဟူး... ခေါင်းမာလိုက်တာ ပိုက်ဆံရမယ့် အခွင့်အရေးကိုတောင် မယူတတ်ဘူး” ကျန့်ယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ညှိုးထိုးကာ - “ဒါဆိုလည်း နေခဲ့တော့၊ ငါတစ်ယောက်တည်း သွားဝယ်မယ်”
ကျန့်ယန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုံဟွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ တားဆီးရန် စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျော်စေပျက်စေ နည်းနည်းပါးပါး ဝယ်တာပဲလေ။ ပေါက်ရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့ မပေါက်လည်း အများကြီး မဆုံးရှုံးပါဘူး။ သူ့ဘာသာ လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့”
သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။