အခန်း (၁၆)  ငါ့မြေးက ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ဖြုန်းပစ်မယ်ဆိုရင်တောင် ငါက ခွင့်ပြုတယ်

"ဥက္ကဋ္ဌကြီး... အခုတလော ပိန်းလိုင်ကုန်သည်အဖွဲ့ က ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားတိုက်ခိုက်လာတာ ပိုပြီးတော့ ဆိုးရွားလာပါပြီ"

အကြီးတန်းမန်နေဂျာ (၁၀) ဦးထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော ရန်ဖိန်ရှန်းက လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့က နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ဈေးနှိမ်တာတင်မကဘဲ တခြားကုန်သည်အဖွဲ့အငယ်စားလေးတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဖိနှိပ်နေကြတာပါ..."

"စီးပွားရေးမှာ သဟဇာတဖြစ်ဖို့က အဓိကပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ဆီ စာရေးပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောကြည့်သင့်သလား"

မန်နေဂျာများမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း နလန်ရုံယွမ်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ အချိန်ကာလသည် သူမ၏ အလှတရားကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အသက် ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ အရွယ် အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် နုပျိုလှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာမူ နက်ရှိုင်းသော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသဖြင့် မည်သူမျှ မလေးမစားမလုပ်ဝံ့ကြပေ။

သူမသည် ဘာမှမရှိရာမှ စတင်ကာ ဤလန်ယာ ကုန်သည်အဖွဲ့ကိုကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့သူ ဒဏ္ဍာရီလာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဆူညံနေသော အသံများကို တိတ်သွားစေရန် သူမက လက်တင်ခုံကို နှစ်ချက်မျှသာ ပုတ်လိုက်သည်။ အားလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

"စီးပွားရေးမှာ အမြတ်အစွန်းက ပထမပဲ။ ပြိုင်ဆိုင်မှုမရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဈေးကွက်ဆိုတာ စစ်မြေပြင်ပဲ။ ရန်သူနဲ့ တွေ့တာနဲ့ လက်နက်ချပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရမလား" နလန်ရုံယွမ်၏ အသံမှာ အေးဆေးလှသည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့ စိတ်ထဲတွင်တော့ - အခုက အခြေအနေ မတူတော့ဘူးလေ။ တစ်ဖက်က ပိန်းလိုင်ကုန်သည်အဖွဲ့ကလည်း မြောက်ပိုင်းဒေသရဲ့အကြီးဆုံးအဖွဲ့ကြီး လေးခုထဲမှာ ပါတာပဲ။ သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် အကျိုးထက် အရှုံးက ပိုများနိုင်တယ် ဟု တွေးနေကြသည်။

ထို့ပြင် ပိန်းလိုင်ကုန်သည်အဖွဲ့က သူတို့ကို ဘာကြောင့် အခုလို တိုက်ခိုက်နေရသလဲဆိုသည်ကို အားလုံးက သိနေကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ... သခင်လေးက ထျန်းကျွယ်ကျွန်း မှာ နတ်ဘုရားတင်မြှောက်ခြင်းပွဲတော်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ ဖြုန်းနေတာကိုရော သိပါသလား" ဟု ရန်ဖိန်ရှန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ" နလန်ရုံယွမ်က မျက်လုံးပင် မဖွင့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် ရန်ဖိန်ရှန်းမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပိထားသကဲ့သို့ ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ရန်ဖိန်ရှန်းက ဆက်ပြောသည် - "အခုလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ သခင်လေးက ဒီလောက်အထိ ဖြုန်းတီးနေတာဟာ ကျွန်တော်တို့ ကုန်သည်အဖွဲ့အတွက် ထိခိုက်နစ်နာစေပါလိမ့်မယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်။ မန်နေဂျာများမှာ ချွေးပြန်လာကြ၏။ လူတိုင်း သိသည်မှာ ဥက္ကဋ္ဌသည် အရာရာကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သော်လည်း သူမ၏မြေးဖြစ်သူ ဝမ်မု အကြောင်း မကောင်းပြောလျှင်တော့ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်တတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

"ဆက်ပြော" နလန်ရုံယွမ်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အကြံပြုချင်တာက... သခင်လေးရဲ့ အသုံးစရိတ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထုတ်ယူခွင့်တွေကို အခြေအနေ ကောင်းသွားတဲ့အထိ ခေတ္တပိတ်ပင်ထားသင့်ပါတယ်..." နလန်ရုံယွမ်သည် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်ပြီး သူမပေါ်သို့ ကျလာသော သစ်ရွက်လေးကို ခါချလိုက်သည်။

"ပထမအချက်အနေနဲ့... မုအာ (ဝမ်မု) က အဲဒီပွဲအတွက် ကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့ ပိုက်ဆံကို မသုံးဘူး၊ သူ့ရဲ့မုန့်ဖိုးတွေကိုပဲ သုံးတာ"

"ဒုတိယအချက်အနေနဲ့... အကယ်၍ သူက ကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သုံးတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ"

"..."

ရန်ဖိန်ရှန်းက - "ကုန်သည်အဖွဲ့က အခု အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ဖြတ်သန်းနေရတာပါ..."

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ" နလန်ရုံယွမ်၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တူနှင့် ထုလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ "ဒီကုန်သည်အဖွဲ့ကို ငါကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့တာ"

"မုအာ အခုဖြုန်းနေတဲ့ ပိုက်ဆံက ဒီအဖွဲ့ကြီးအတွက် သမုဒ္ဒရာထဲကရေတစ်စက်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ တကယ်လို့ တစ်နေ့ကျရင် သူက ဒီကုန်သည်အဖွဲ့ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဘာမှမကျန်အောင် ဖြုန်းပစ်မယ်ဆိုရင်တောင်... ငါ့မြေးလေး ပျော်နေသရွေ့ ငါ ခွင့်ပြုတယ်"

"ဒါ ရှင်းပြီလား"

"ရှင်း... ရှင်းပါပြီ!"

"ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုစကားမျိုး ထပ်ကြားရင်တော့ ငါ့ကို စိတ်မဆိုးနဲ့တော့"

ထိုစဉ်မှာပင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်။ ဝမ်မု ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နလန်ရုံယွမ်က ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ရန်ဖိန်ရှန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည် - "ဂိုဒေါင်ထဲကနေ ဒီနှစ်ထွက် အသစ်စက်စက် ကျင့်ကြံခြင်းနားလည်မှု လက်ဖက်ခြောက်နှစ်ပိဿာလောက်ကို အခုချက်ချင်း ထျန်းကျွယ်ကျွန်းကို ပို့ပေးလိုက်။ မုအာ အရေးတကြီး လိုနေတယ်တဲ့"

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းနားလည်မှု လက်ဖက်ခြောက်ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှိတိုင်း ဝယ်လို့မရသော အရာကို နှစ်ပိဿာတောင် ပို့ခိုင်းသည်လား သို့သော် မည်သူမျှ ထပ်မကန့်ကွက်ရဲတော့ပေ။

...

နန်းတော်ထဲတွင်။

စားပွဲပေါ်၌အရသာရှိသော အစားအစာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ နန်းနန်းလေးမှာ ငတ်မွတ်နေသော သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အငမ်းမရ စားနေသည်။ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက်တွင် သူမမှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။

ဗိုက်ပြည့်သွားသောအခါမှ သူမသည် ဘေးတွင် ထိုင်ကြည့်နေသော ဝမ်မုကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။

သူမက သွားလေးကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးသည် - "ရှင်... သမီးနဲ့ အိပ်ဖို့ကို ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပေးလို့ ရမလား"

ဝမ်မု: "....."

နန်းနန်းလေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် - "သမီး ဗိုက်အရမ်းတင်းနေလို့၊ အိပ်ရတာ ခက်လိမ့်မယ်"

ဝမ်မု: ".........."

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဝမ်မု၏ ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားသည် - "အိပ်တာတွေ ဘာတွေက ဘယ်ကနေ ပါလာတာလဲ ကလေးက ဘယ်သူ့ဆီက ဒါတွေ သင်လာတာလဲ"

နန်းနန်းလေးက ဝမ်မုကို စိုက်ကြည့်ရင်း - "လူတိုင်းက ပြောကြတယ်၊ ရှင်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ နှာဘူးအကျဆုံးလူတဲ့ ကလေးရော လူကြီးရော၊ လူမဟုတ်တဲ့သူတောင် မချန်ဘူးဆို..."

"..."

"သမီးမှာ ပါရမီလည်းမရှိဘူး၊ ဘာမှလည်း မရှိဘူး။ ရှင်က ဘာလို့ သမီးအပေါ် ဒီလောက် ကောင်းနေရတာလဲ"

ဝမ်မုက ခပ်တည်တည်ဖြင့် - "ကောလာဟလတွေပါ ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ"

"ဪ..." နန်းနန်းလေးက မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် - "ရှင်က လူကောင်းဖြစ်တာနဲ့ နှာဘူးဖြစ်တာနဲ့က မဆန့်ကျင်ပါဘူး"

ဝမ်မု: "..."

အင်း... ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ လူကောင်းတစ်ယောက်က နှာဘူး ဖြစ်လို့မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ

ဝမ်မုက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည် - "မင်းမှာ အစ်မတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ငါကြားတယ်"

ထိုစကားကြောင့် နန်းနန်းလေး၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုများ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ခေါင်းခါပြသည် - "ဟင့်အင်း... မရှိဘူး..."

ဝမ်မုက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးလိုက်သည် - "မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါက ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ဒီမှာဆိုရင် မင်းကို ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး... အဲဒီလူတောင်မှပေါ့"

နန်းနန်းလေး၏ကိုယ်လေးမှာတုန်ခါသွားပြီးနောက်တဖြည်းဖြည်းတည်ငြိမ်သွားတော့သည်