အခန်း (၁၅၇) ဝမ်မု အရေးနိမ့်သွားတာလား
ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် ဘဏ်ဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်လှသော အရာမဟုတ်ပေ။ အစိုးရ ကျောထောက်နောက်ခံလည်း မရှိဘဲ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
သိက္ခာရှိသော ဘဏ်များမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် ငွေစများကို သိမ်းဆည်းပေးသည့် ဝန်ဆောင်ခဖြင့် အသက်မွေးကြသည်။
သိက္ခာနည်းသော ဘဏ်များမှာမူ အတိုးနှုန်းကြီးကြီးဖြင့် ချေးငွေထုတ်ပေးကာ အသက်မွေးကြသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ သူတို့၏ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင်သာ ထည့်ထားလိုကြသည်။
မိမိ၏သိုလှောင်အိတ် ပြည့်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးသွားခြင်းကဲ့သို့ ရှားပါးသောအခြေအနေမျိုးတွင်သာ ဘဏ်ကို လိုအပ်လေ့ရှိသည်။
ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့မှာ လုပ်ငန်းပေါင်းစုံရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲလုပ်ငန်းကို သိပ်ဂရုမစိုက်ကြပေ။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်မုက ဤလုပ်ငန်းကို မျက်စိကျလာသဖြင့် ထိုက်ရှူးထုံမှာလည်း သတိထားလာရသည်။
“စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး ဘဏ်လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ဆိုတာ ပိုက်ဆံရှိရုံနဲ့ မရဘူး၊ အာဏာရှိဖို့လည်း လိုတယ်။
လန်ယာကုန်သည်အသင်းက မြောက်ပိုင်းပင်လယ်မှာပဲ ရှိတာ သူတို့ရဲ့လက်တံက ဒီအထိ မရှည်နိုင်ပါဘူး။ သူတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါတို့ဆီကနေပဲ ဖြတ်သန်းရမှာ”
ထန်ချန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည် - “စီနီယာပြောတာ မှန်ကန်ပါတယ်”
နောက်တစ်ရက်ခွဲခန့်တွင် သတင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာတော့သည်။ စီနီယာလီ သည် လီရှောင်းမြို့တော်အတွင်းရှိ နာမည်ကြီး ဘဏ်မန်နေဂျာ တစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်မှ သဘောမတူခဲ့ကြပေ။
အားလုံးက “ပြန်စဉ်းစားပါဦးမယ်” ဟုသာ ပြောကြသည်။ ၎င်းမှာ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်ခြင်းပင်။
လန်ယာကုန်သည်အသင်းက သူတို့၏ စာရင်းများနှင့် လုပ်ငန်းများကိုပါ ကိုင်တွယ်မည်ဟု ပြောထားရာ သူတို့အနေဖြင့် ဝံပုလွေကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်သလိုမျိုး မဖြစ်လိုကြပေ။
ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ထန်ချန်းနှင့် ထိုက်ရှူးထုံတို့၏စိုးရိမ်မှုများမှာ ယူကျုံးမရ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“သူက အောင်မြင်မှု အချို့ရတော့ မာနတက်နေတာပဲ” ထိုက်ရှူးထုံက ဝမ်မုကို ရည်ညွှန်းကာ ပြောလိုက်သည်။
ထန်ချန်းကလည်း - “ဟုတ်ပါတယ် ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်နယ်ပယ်ကလွဲရင် ဝမ်မုက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
သုံးရက်တာ အချိန်မှာ ခဏချင်းပင် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ စီနီယာလီသည် လက်မလျှော့ဘဲ မြို့တွင်းမြို့ပြင်ရှိ ဘဏ်များကို ဆက်လက် ဆက်သွယ်နေသော်လည်း ပစ်မှတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာသည်။
အစပိုင်းတွင် အကြီးဆုံးဘဏ်များကို ဆက်သွယ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အလတ်စား ထို့နောက် အသေးစား ဘဏ်များအထိ လျှောကျလာသည်။
လန်ယာကုန်သည်အသင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုဘဏ်အသေးလေးများမှာ ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည်လည်း လန်ယာ၏ ရုပ်သေးရုပ်မဖြစ်လိုသဖြင့် ရှောင်ဖယ်နေကြသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးက အသုံးမကျလို့ပါ သခင်လေး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ”
တိတ်ဆိတ်သောအခန်းတစ်ခုအတွင်း စီနီယာလီက ဒူးထောက်နေသည်။ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်မှတစ်ဆင့် ဝမ်မု၏ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ရှုက သမ်းဝေလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာပင် “ထပါ ဒါက မျှော်လင့်ထားပြီးသားရလဒ်ပဲ။ အဲဒီလူတွေက အမြော်အမြင်ရှိရင်တော့ ငါတို့ အင်အားစိုက်စရာ မလိုဘူးပေါ့ အခုတော့ ငါတို့ ပျင်းလို့မရတော့ဘူး ထင်တယ်”
အကယ်၍သူသည် မြို့ရှိ ဘဏ်ကြီးအချို့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ရလိုက်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် အွန်လိုင်းငွေပေးချေမှုစနစ်များကို မိတ်ဆက်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုဘဏ်ပိုင်ရှင်များမှာ အမြော်အမြင် မရှိကြပေ။
“ရပြီ ဒုတိယ စီမံကိန်းအတိုင်း ဆက်လုပ်”
စီနီယာလီ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အစေခံမလေးတစ်ဦးက သတင်းပို့လာသည်။
“လုံထိန်ဘဏ်က သခင်မလေးက တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းနေပါတယ်ရှင်”
“လုံထိန်ဘဏ်” လီယွမ်ဟွာက မျက်လုံးမှိတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး - “ဧည့်ခန်းမှာ စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ”
ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ အပြာရောင်အင်္ကျီဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ စိတ်မသက်မသာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူမမှာ မူရွှမ်းဖြစ်ပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လီယွမ်ဟွာသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
“မျိုးဆက်သစ် ကျင့်ကြံသူက စီနီယာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်” မူရွှမ်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဒူးထောက် အလေးပြုလိုက်သည်။
လီယွမ်ဟွာက သူမကို ကြည့်ကာ - “ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ”
မူရွှမ်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး - “ကျွန်မတို့ လုံထိန်ဘဏ်က စီနီယာတို့ရဲ့မဟာမိတ်ထဲကို ဝင်ချင်လို့ပါ၊ စီနီယာ ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား”
လီယွမ်ဟွာက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် - “မြို့ထဲက ဘဏ်တိုင်းက ငါ့ကို ရှောင်နေကြတာ မင်းက ဘာလို့ ကိုယ့်ဘာသာ လာတာလဲ”
မူရွှမ်းက - “ကျွန်မရဲ့ဘိုးဘွားပိုင် အမွေအနှစ်ကို ဆက်လက်ရှင်သန်စေမယ့် လမ်းစကို ရှာချင်လို့ပါ”
လီယွမ်ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လုံထိန်ဘဏ်မှာ တစ်ချိန်က ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော မိုးတိမ်ပင်လယ်အောက်တွင် နာမည်ကြီးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အသေးစားဘဏ်များအကြားတွင်ပင် မထင်မရှား ဖြစ်နေချေပြီ။
“ငါတို့ မဟာမိတ်ထဲဝင်ဖို့ စည်းကမ်းချက်တွေကို သိတယ်မလား မင်းရဲ့မိသားစုအမွေအနှစ်တွေနဲ့ မတူတဲ့ စီးပွားရေးပုံစံသစ်တွေကို ငါတို့က ခိုင်းလိမ့်မယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ လက်ခံနိုင်မှာလား”
မူရွှမ်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး - “လက်ခံနိုင်ပါတယ် ကျွန်မရဲ့မိသားစု ရှင်သန်နိုင်ဖို့ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ”