အခန်း (၁၄၉) အရှက်မရှိလိုက်တာ
ထန်ချန်းနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
သူတို့သည်လည်း ဝမ်မု လုပ်သကဲ့သို့ ပုံစံတူ လိုက်လုပ်နေပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် ရလဒ်ချင်းကအမြဲတမ်း ဤမျှအထိ ကွာခြားနေရသနည်း။
အရင်တစ်ခေါက်က သူကိုယ်တိုင် အချက်အလက်များကို သေချာမသိဘဲ ဇဝေဇဝါဖြစ်ခဲ့၍ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ မတူတော့ပေ။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့သည် အောက်ခြေလူတန်းစားများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိရန် အပတ်တကုတ် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။
သူတို့သည် ဤ ရှင်သန်ခြင်းအခမ်းအနားအတွက် အရှုံးခံရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။
သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းရှိသော ကုန်သည်ကြီးများအတွက် ထိုသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန်မှာ မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း လူတိုင်းသိသည်။
သို့သော် ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်နေပါလျက်နှင့် အခြေအနေမှာ ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေရသနည်း။
သူသည် ဤပွဲကို တာဝန်ယူထားသော ဝဖြိုးသော မန်နေဂျာကို ခေါ်ယူ၍ တင်းမာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည် - “ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
မန်နေဂျာမှာ ငိုချင်သံဖြင့် - “သခင်လေးထန် ဒါက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလူတွေက ဒီပွဲကို ကျွန်တော်တို့ ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့က ကျင်းပတာလို့ ကြားတာနဲ့တင် ထွက်ပြေးကုန်ကြတာပါပဲ”
ထန်ချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် - “ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ အခမဲ့လို့ မင်း မပြောလိုက်ဘူးလား”
“ပြောပါတယ်၊ ပြောတာပေါ့”
“ဒါဆို ဝိညာဉ်အမြစ်တွေ့ရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကျမ်းတွေ ပေးမယ်လို့ရော မပြောဘူးလား”
မန်နေဂျာက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် - “အကုန်ပြောပါတယ် ဒါပေမဲ့ မထူးခြားဘူး။ သူတို့က လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ပြေးကြတာ တားလို့တောင် မရပါဘူး”
ထန်ချန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် - “တားလို့မရဘူး သူတို့က သာမန်လူတွေပဲလေ၊ မင်းတို့က ဘာလို့ တားလို့မရရမှာလဲ”
မန်နေဂျာက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် - “ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်ကို တားလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့က လူသတ်တော့မယ်ဆိုပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုကြတာ။ အဲဒါနဲ့တင် တခြားလူတွေပါ လန့်ပြီးပြေးကုန်ကြတာပဲ။ သူတို့ကို အတင်းကြိုးတုပ်ပြီး ဖမ်းထားလို့မှ မရတာ”
ထန်ချန်း - “...”
သူတို့သည် လူထု၏ စိတ်နှလုံးကို ရယူရန် ဤပွဲကို ကျင်းပခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေမှာ ဤမျှအထိ ဆိုးရွားနေသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။
“ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အမူအရာပြဿနာပဲ ဖြစ်ရမယ်” ထန်ချန်းက ဘေးရှိလူများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က နေ့တိုင်းလူတွေကို နှိပ်စက်နေကျဆိုတော့ မြင်ရတာကိုက လူစားမယ့် ရုပ်ပေါက်နေတာပဲ။ သာမန်လူတွေ ကြောက်ပြီး ပြေးတာ မဆန်းပါဘူး”
ထိုစဉ် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေသော လူငယ်အချို့မှာ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ဝေးလံသော အရပ်မှ လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေကြသည်။
ထန်ချန်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူက တပည့်များကို အချက်ပြလိုက်သည် - “သွား ရေအေးအေးလေး အချို့ ယူလာခဲ့”
ရေရောက်လာသောအခါ ထန်ချန်းက ကိုယ်တိုင် ရေဗန်းကို မလျက်၊ ဆံပင်ကို သေသေချာချာ သပ်ကာ၊ နွေးထွေးသော အပြုံးကို ဖန်တီးပြီး လူငယ်များထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ညီလေးတို့... ဝိညာဉ်အမြစ် စစ်ဆေးဖို့ လာကြတာလား” ထန်ချန်းက အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့” လူငယ်များထဲမှ အကြီးဆုံးဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဘယ်က လာကြတာလဲ”
“ရှီးယွမ်ရွာကပါ”
“အို... တော်တော်ဝေးတာပဲနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ မိုင် ၈၀ကျော် ဝေးပါတယ်။ တစ်ရက်နဲ့ တစ်ည လမ်းလျှောက်လာရတာပါ”
“ပင်ပန်းနေကြမှာပေါ့။ ရော့... ရေလေး အရင်သောက်ပြီး အမောဖြေလိုက်ကြဦး” ထန်ချန်းက ကြင်နာစွာဖြင့် ရေဗန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
လူငယ်က သူ၏ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ ရေကို အလွန်သောက်ချင်နေသော်လည်း အရင်ဆုံး အငယ်ဆုံးကလေးများကို တိုက်လိုက်သည်။
သူတို့ ရေသောက်နေစဉ်မှာပင် လူငယ်က မေးလိုက်သည်
“ဒါနဲ့ မေးပါရစေဦး၊ ဒါက နတ်ဘုရားတင်မြှောက်ခြင်းပွဲတော်လား”
ထန်ချန်း၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူက အပေါ်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို ညွှန်ပြကာ - “အဲဒီမှာ ရေးထားတာ မတွေ့ဘူးလား”
လူငယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် - “ကျွန်တော်... စာမတတ်လို့ပါ”
“အာ... ဟုတ်သားပဲ” ထန်ချန်းက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး - “မဟုတ်ဘူး ဒါက ရှင်သန်ခြင်းအခမ်းအနားပါ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လူငယ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူသည် ရေသောက်နေသော ကလေး၏လက်ထဲမှ ရေခွက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး - “မသောက်နဲ့ သတိထား အထဲမှာ အဆိပ်ပါရင် ပါနေမှာ”
ထန်ချန်း - “......” (ဘာ... အဆိပ် ဟုတ်လား)
ငါက ပိန်းလိုင်ကုန်သည်အသင်းရဲ့ သမက်လောင်း၊ အနာဂတ်ရဲ့ အင်ပါယာဖြစ်မယ့်သူ ငါက ဘာလို့ မင်းတို့လို သာမန်လူတွေကို အဆိပ်ခတ်ရမှာလဲ အဆိပ်က ပိုက်ဆံမပေးရဘူး မှတ်နေသလား။
သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လူငယ်များမှာ သရဲမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ယောက်လက် တစ်ယောက်ဆွဲကာ အမြန်ပြေးကြတော့သည်။
“ပြဿနာ ရှိနေပြီ။ ဒီမှာ သေချာပေါက် ပြဿနာ ရှိနေပြီ” ထန်ချန်း၏ မျက်လုံးများ မှေးကျသွားသည် - “သာမန်လူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက လုံးဝမမှန်ဘူး”
သူသည် မန်နေဂျာကို ချက်ချင်း စုံစမ်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ခေတ္တအကြာတွင်။
“သတင်းရပါပြီ သခင်လေး။ လန်ယာဖိုရမ်ပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အရမ်း ထိခိုက်စေတဲ့ ပိုစ့်တစ်ခု တက်နေပါတယ်” မန်နေဂျာက ချွေးပြန်လျက် အစီရင်ခံသည်။
ထန်ချန်းက သူ၏ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို ယူကာ ဖိုရမ်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အလုပ်များနေသဖြင့် လျူးဖန်းနှင့် စကားပြောခြင်းမှလွဲ၍ ဖိုရမ်ကို မကြည့်ဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သူ ဖိုရမ်ထဲ ရောက်သွားသောအခါ ထိပ်ဆုံးတွင် တက်နေသော ပိုစ့်ကို တွေ့လိုက်ရသည် - 【ကုန်သည်အသင်းချင်း တူပေမယ့် ဘာလို့ ပုံစံချင်း ဒီလောက် ကွာခြားနေရတာလဲ】
သူ ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ထရပ်မိတော့သည်။
“ဟာ... အရှက်မရှိလိုက်တာ ဝမ်မု မင်းကတော့ တကယ့်ကို ယုတ်မာညစ်ပတ်တဲ့ကောင်ပဲ”
ထိုပိုစ့်တွင် မြောက်ပိုင်းပင်လယ်၌ သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှသော အမှားအယွင်းများ၊ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ပေါက်ကွဲမှုများနှင့် မမှန်မကန် လုပ်ရပ်အားလုံးကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။
ထန်ချန်းသည် ထိုအရှက်ရစရာ အတိတ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖိုရမ်ပေါ်တွင်မူ အရာအားလုံးက ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့သည် ပြင်ပသတင်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း လန်ယာဖိုရမ်မှာမူ သူတို့နယ်မြေ မဟုတ်သဖြင့် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။
“မထူးဆန်းတော့ပါဘူး ဒါကြောင့် ဒီလူတွေ ငါ့ကိုမြင်တာနဲ့ ကြောက်နေကြတာကိုး”
ထန်ချန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စာချွန်လွှာတွင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် စာရိုက်လိုက်သည်။
“အလကားလျှောက်ပြောနေတာ ဒါတွေက လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာတွေပဲ မယုံကြနဲ့ ဝမ်မုကသာ တကယ့် လူယုတ်မာပဲ”
သို့သော် သူ စာပို့လိုက်သောအခါ အနီရောင် အာမေဍိတ် သင်္ကေတတစ်ခုပေါ်လာပြီး စာမှာ ပို့၍မရပေ။
【သင်၏ စကားလုံးများတွင် မသင့်လျော်သော စကားလုံးများ ပါဝင်နေသဖြင့် ကျေးဇူးပြု၍ ပြန်လည် စစ်ဆေးပြီးမှ ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်ပါ】
ထန်ချန်း - “......”