အခန်း (၁၄၃) ဆရာတစ်ဦး၏အရည်အချင်း
သူတို့အနည်းငယ်မှာ အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ချန်နန်ဆိုလျှင် အာခေါင်များခြောက်ကပ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ် စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ရေးသားချင်စိတ်များ ပေါက်နေတော့သည်။
“အရမ်းစိတ်မစောကြနဲ့ဦး။ ခင်ဗျားတို့ကို အရင်ပြစရာ ရှိသေးတယ်”
ဝမ်မု စကားဆုံးသည်နှင့် ဘေးရှိ ဇီရှက အနီရောင် မှတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မူကြမ်းများကို စားပွဲပေါ်မှယူ၍ လူငယ်လေးဦးအား ဝေငှပေးလိုက်သည်။
၎င်းတို့ကို သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏မျက်နှာများမှာ လေးနက်သွားကြသည်။
ထိုမူကြမ်းများသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် ရေးထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်မုက မှားယွင်းနေသော နေရာများနှင့် လိုအပ်ချက်များကို အသေးစိတ် မှတ်ချက်ပေးထားရာ ၎င်းတို့ကို ပြန်ပြင်မည်ဆိုလျှင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လုံးကို အသစ်ပြန်ရေးရသည်နှင့် မခြားပေ။
ဝမ်မုက အေးဆေးစွာ ထိုင်လျက် ပြောလိုက်သည် - “ခင်ဗျားတို့ စာအုပ်တွေက ဖိုရမ်မှာ အောင်မြင်နေတယ်ဆိုပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒါတွေက အရည်အချင်းပြည့်မီဖို့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်။ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်”
“အခု လူကြိုက်များနေတာက ဇာတ်လမ်းတွေက ဆန်းသစ်နေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်က မှားခဲ့တဲ့ အမှားတွေကိုပဲ ခင်ဗျားတို့ ထပ်ခါတလဲလဲ မှားနေတုန်းပဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် စာဖတ်သူတွေက စိတ်ကုန်ပြီး ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ ယုံလား”
ထိုစကားကြောင့် သူတို့အားလုံး နဖူးမှ ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်ကြတော့သည်။
ဝမ်မုက လက်ကာပြလျက် - “စိတ်မပူကြပါနဲ့ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ အမှားရှိတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒီနေ့ ခေါ်လိုက်တာက ခင်ဗျားတို့ကို အပြစ်ပေးဖို့မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုစာအုပ်မျိုးကို တကယ်တမ်း ဘယ်လိုရေးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးဖို့ပဲ”
ဝမ်မုက ဆက်လက်ရှင်းပြသည် - “အရင်က ခင်ဗျားတို့ ရေးတဲ့စာအုပ်တွေကို ဘာလို့လူမကြိုက်တာလဲ အခု ငါခိုင်းတာတွေကို ဘာလို့ လူကြိုက်တာလဲ ဒါက အရေးအသား အရည်အချင်း တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ လမ်းကြောင်း ”မှားနေလို့ပဲ"
“ခင်ဗျားတို့ ရေးရမှာက ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းရမယ့် ကျမ်းစာကြီးတွေ မဟုတ်ဘူး။ အရိုးရှင်းဆုံး၊ အတိုက်ရိုက်ဆုံးနဲ့ နားလည်ရအလွယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ရှောင်ပိုင်ဝမ် တွေကိုပဲ ရေးရမှာ”
သူတို့လေးဦးမှာ “ရှောင်ပိုင်ဝမ်” ဟု ရေရွတ်ရင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဝမ်မုက ရှင်းပြသည် - “တကယ့် ကျမ်းစာကြီးတွေက ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ထဲက မြိန်ဖွယ်ရာ အစားအစာတွေဆိုရင်၊ ရှောင်ပိုင်ဝမ် ကတော့ ရိုးရှင်းတဲ့ ကန်စွန်းဥဖုတ် ဒါမှမဟုတ် ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပန်းကန်ပဲ။
လူပြိန်းကြိုက်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် နိမ့်ရာက လူတွေနဲ့ ပိုနီးစပ်တာက ပိုပြီး အောင်မြင်တတ်တယ်”
“ခင်ဗျားတို့က ဘုရားသားတော်တွေမဟုတ်ဘူး။ လောကဓံကိုလည်း အကုန်မသိသေးဘူး။ အဲဒီတော့ ရဟန္တာတွေလို ရေးဖို့ ကြိုးစားတာက အခွံသက်သက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
အဲဒီအစား တိုက်ခိုက်တာတွေ အချစ်ရေးတွေ ပါဝင်တဲ့ ဒီလိုအဆင့်နိမ့်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကပဲ လူအများ လက်ခံရလွယ်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မိမိကိုယ်ကို လက်ခံပြီး စိတ်ရင်းအတိုင်း ရေးမှသာ လူတွေရဲ့ ရင်ထဲကို ရောက်မှာပါ”
ဝမ်မု၏ စကားများက သူတို့၏ ခေါင်းထဲရှိ တိမ်တိုက်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ အောက်ခြေဘဝ အတွေ့အကြုံများကို အခြေခံ၍ လူသားတို့၏ စိတ်အလိုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဝမ်ရှုက စက္ကူအလွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် စာလုံးကြီးတစ်လုံး ရေးလိုက်သည် - “ရှုမ်း” (ကျေနပ်အားရမှု)
“ဒီစာလုံးကို အမြဲမှတ်ထားပါ ဒါက ခင်ဗျားတို့ နောက်ပိုင်းရေးမယ့် ဝတ္ထုတိုင်းရဲ့ အဓိက အနှစ်သာရပဲ။ စာမရေးခင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးပါ ဒီနေရာမှာစာဖတ်သူက ကျေနပ်အားရမှုရပါ့မလားလို့။ အားမရဘူးဆိုရင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်စဉ်းစားပါ”
“နောက်ပြီး အသုံးအနှုန်းတွေကို အရမ်း ခက်ခဲအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ စာဖတ်သူက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မျက်စိထဲမှာ ပုံဖော်လို့ရရမယ်။ အဲဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ထက်ဝက် အောင်မြင်သွားပြီ”
သူတို့အားလုံးသည် ဝမ်မုကို အားကျကြည်ညိုစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ်”
ဝမ်မုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့၏ အရေးအသား ပုံစံအလိုက် လမ်းကြောင်းအသီးသီးကို ချမှတ်ပေးလိုက်သည်။
“လျှိုတု ခင်ဗျားက ကောင်းကင်ဘုံသို့စစ်ပြိုင်ခြင်းကို ရေးထားတာ ဇာတ်လိုက်ရဲ့ လူငယ်စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းကောင်း ဖော်ပြနိုင်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဝူတုန်းချန်းခွန်းကို ဆက်လေ့လာပြီး ရေးကြည့်ပါ။
ဪ... ခင်ဗျားမှာ ရွှေပိုးကောင်လေး တစ်ကောင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ရှိတယ်ဆိုတော့... ခင်ဗျားရဲ့ ကလောင်အမည်ကို ထျန်းချန်းလို့ပဲ ပေးလိုက်ရအောင်”