အခန်း (၁၄၁)  ပုံပြင်ဆရာတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ပျောက်ကုန်ကြတာလဲ

ဤအခက်အခဲကို မိုယွန်းဖေးတစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်နေရသည်မဟုတ်ပေ။

ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့၏ ကောင်းကင်လောက် မြင့်မားသော ဆုကြေးငွေများကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်းခံရသည့် ပုံပြင်စာရေးဆရာတိုင်းလိုလိုသည် စိတ်ခံစားချက် အနိမ့်အမြင့် ဒဏ်ကို ခံစားနေကြရသည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အတုခိုးရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ စာရေးလာခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများဖြင့် လန်ယာဖိုရမ်ပေါ်ရှိ ဇာတ်လမ်းများကို အနည်းဆုံး ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူအောင် ကူးချနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့လုံးဝ မှားသွားခဲ့သည်။ ဇာတ်အိမ်များမှာ ထပ်တူနီးပါး တူနေလျှင်ပင် ရေးသားပြီးစီးသွားသော လက်ရာများမှာ ခံစားချက်ချင်း လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

၎င်းမှာ အလှလေးရှီရှီးကို အတုခိုးရန် ကြိုးစားသော တုန်းရှီး၏ ရယ်စရာကောင်းသည့် ကြိုးပမ်းမှုနှင့် တူနေတော့သည်။

ဆုကြေးငွေ ကြေညာပြီး ပထမနှစ်ရက်အတွင်း ဆန်းရှန်းဖိုရမ်ပေါ်သို့ ဝတ္ထုများစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အသစ်တက်လာမှုမှာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပုံပြင်စာရေးဆရာ အများစုမှာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ကြာသည်အထိ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကိုပင် အဆုံးသတ်အောင် မရေးနိုင်ကြတော့ပေ။

မူကြမ်းအများစုမှာ စာရေးဆရာကိုယ်တိုင် ဖတ်ကြည့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကွာခြားချက် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ပြန်လည် ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

အချို့မှာ အတင်းအကျပ်ရေးသားပြီး တင်လိုက်ကြသော်လည်း စာဖတ်သူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းနှင့် ကျိန်ဆဲခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ဆန်းရှန်းဖိုရမ်၏ အသုံးပြုသူ အရေအတွက်မှာ တက်မလာသည့်အပြင် ပို၍ပင် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

စာဖတ်သူ အများစုမှာ မျှော်လင့်ချက် ပျက်သုဉ်းသွားကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို စုဆောင်း၍ ထျန်းဝမ်ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဤအခြေအနေဆိုးကြောင့် ထိုက်ရှူးထုံမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့သည်။

“ပုံပြင်စာရေးဆရာ သောင်းနဲ့ချီရှိတာ တစ်ယောက်မှ အသုံးမကျဘူးလား”

“လန်ယာကုန်သည်အသင်းက စာရေးဆရာတွေကို ဘယ်ကနေ ရှာလာတာလဲ သူတို့မှာ ဦးနှောက်က နှစ်လုံး ပါနေလို့လား”

“ဆုကြေးငွေကို နှစ်ဆတိုးလိုက်စမ်း မြောက်ပိုင်းဒေသ တစ်ခုလုံးမှာ တော်တဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး”

ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့သည် နာမည်ကြီး ပညာရှင်များနှင့် စာရေးဆရာများကို လိုက်လံရှာဖွေရန် စီမံခန့်ခွဲသူအားလုံးကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

ပိန်းလိုင်ကုန်သည်အသင်း၏ စီမံခန့်ခွဲသူ ရှဲ့ကျင့်သည် အမိန့်ရသည်နှင့် လီရှောင်းမြို့တော်မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် တောတောင်ထူထပ်သော တောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သတင်းအရ ဤနေရာတွင် ပုံပြင်စာရေးဆရာတစ်ဦးနေထိုင်သည်။ သူ၏ အရည်အချင်းမှာ သာမန်သာဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလည်း အားနည်းသော်လည်း သူ၏ဇာတ်လမ်းများမှာ လူကြိုက်များသဖြင့် စာဖတ်သူများအကြား အလွန်ရေပန်းစားသည်။

သို့သော် ရှဲ့ကျင့် ရောက်သွားသောအခါ တဲအိုလေးမှာ လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အဆောက်အအုံအပျက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် တောင်ခြေရှိ လယ်သမားများကို မေးမြန်းကြည့်ရာ “မိုတယ်မုန့် လား သူ မရှိတော့တာ တစ်လနီးပါး ရှိပါပြီ။ တခြား မိုတယ်နှစ်ယောက်နဲ့အတူ ပျံသန်းပြီး ထွက်သွားတာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး” ဟု သိလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျင့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နောက်တစ်နေရာဖြစ်သော ဖူယဲ့မြို့သို့ ဆက်သွားပြန်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာတွင်လည်း ဝူလျန့်ဆိုသူမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်ကတည်းက သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျင့်သည် သူ၏ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ ပုံပြင်စာရေးဆရာများ၏ အမည်စာရင်း အပြည့်အစုံ ရှိနေသည်။

သူသည် ဝူလျန့်၏အမည်ကို မျဉ်းသားဖျက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“နောက်တစ်ယောက်လည်း မရှိတော့ပြန်ဘူး”

ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့၏ ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်မှ ပြုစုထားသော ဤအမည်စာရင်းထဲမှ ပုံပြင်စာရေးဆရာ ငါးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ တစ်လအတွင်းမှာပင် ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။