အခန်း (၁၃၇) သူတို့က တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြားရေးထားတာပဲ
ထိုက်ရှူးထုံသည် စကားမပြောဘဲ တန်ချန်းကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ တန်ချန်းက အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ ညလုံးပေါက် လေ့လာကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက တကယ်ကို ဆန်းသစ်ပါတယ်။ အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အမျိုးအစားတွေပါပဲ”
ရွှယ်ဝူရင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည် - “ဒါက ပုံပြင်စာအုပ်တွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား ဒီလောက်တောင် ထူးခြားနေလို့လား”
သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ အောက်ခြေကျင့်ကြံသူများ ဖတ်သည့် ပုံပြင်များကို ဖတ်ရသည်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာကျသည်ဟု ယူဆကြသည်။
သို့သော် တန်ချန်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် - “ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြား ရေးထားတာပါ” ဟု ဝန်ခံလိုက်သည်။
တန်ချန်းကိုယ်တိုင်လည်း လန်ယာဖိုရမ်မှ ဝတ္ထုများကို လေ့လာရင်းနှင့် စွဲလမ်းသွားခဲ့ရသည်။
အထူးသဖြင့် ဒိုးလော့လောက ဆိုသည့် ဝတ္ထုမှာ သူနှင့် မျိုးရိုးတူသော ဇာတ်လိုက်ကြောင့် သူ၏အကြိုက်နှင့် ကွက်တိဖြစ်နေသည်။
တန်ချန်းသည် သူ၏ထျန်းဝမ်အဆောင်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ စစ်ပြိုင်ခြင်းဝတ္ထုကို ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ထုတ်လွှင့်ပြသလိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် မောက်မာနေကြသော အကြီးအကဲများမှာ ဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ရင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း အသက်ရှူ မြန်လာကြပြီး ဇာတ်ရှိန်ထဲသို့ အလုံးစုံ နစ်မျောသွားကြတော့သည်။
“တောက်... ဒါက တကယ့်ကို အားရစရာပဲ”
“ဟုတ်တယ် ဒါက ငါတို့ငယ်စဉ်က တက်ကြွခဲ့တာတွေကို သတိရစေတယ်”
အကြီးအကဲများမှာ ရန်သူ့စာအုပ်ကို ချီးမွမ်းနေမိသဖြင့် ထိုက်ရှူးထုံက ဟန့်တားလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် - “ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ငယ်ဘဝပုံစံလေး နည်းနည်းတော့ ပါနေသလိုပဲ” ဟု ပြောလိုက်ရာ အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းမြှောက်ပင့်ကြတော့သည်။
ဇာတ်လမ်းကောင်းနေစဉ် ရုတ်တရက် ရပ်သွားသဖြင့် ထိုက်ရှူးထုံက ဆက်ပြရန် အမိန့်ပေးသည်။
တန်ချန်းက အပိုင်းကုန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ညသန်းခေါင်မှ ထပ်တင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထိုက်ရှူးထုံမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် - “အဲဒီ ဝမ်မုဆိုတဲ့ ကောင်လေးက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ စာအုပ်ကို အဆုံးထိ မတင်ဘဲ လူတွေကို ဒီလိုနှိပ်စက်ရသလား” ဟု ကျိန်ဆဲတော့သည်။
အခြားအကြီးအကဲများကလည်း ဝိုင်းဝန်းထောက်ခံကြပြီး သူတို့ကဲ့သို့ လူကြီးလူကောင်းများက ဖတ်ပေးသည်ကိုပင် ကျေးဇူးမတင်ဘဲ စောင့်ခိုင်းရသလားဟု မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုက်ရှူးထုံက တန်ချန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“တန်ချန်း အဲဒီဖိုရမ်ထဲက ဝတ္ထုအားလုံးကို ငါ့အတွက် ရှာပေးစမ်း။ ဝမ်မုဆိုတဲ့ကောင် ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိသလဲဆိုတာ ငါအကုန် ကြည့်ရမယ်”
တန်ချန်းမှာ ကြောင်သွားသော်လည်း အမိန့်ကို နာခံလိုက်ရသည်။ ထိုက်ရှူးထုံတစ်ယောက် စစ်ကြေညာတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ဝတ္ထုအားလုံးကို ဖတ်ရှုရန်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။