အခန်း (၁၃၄) - ကျွန်တော်မှားမှန်းသိပါတယ်
“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါ့ကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်”
“ကျေးဇူးပဲ”
ပညာကျောင်းကို ပြန်ရောက်ရင် ရင်ဆိုင်ရမယ့် အခြေအနေကို တွေးမိတော့ ခယ်လန်ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်လာပြီး မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ကာ ငိုကြွေးမိတော့သည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏စုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းကာ စာလုံးတစ်လုံးကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နံနက်ခင်း အလင်းတန်းများနှင့် ရောနှောသွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ကျယ်ပြောလှသော ညမှောင်မှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဆန်းဝူပညာကျောင်း။
ခန့်ညားထည်ဝါသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် နီမြန်းသော ထွင်းထုထားသည့် ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုင်နေပြီး ဘာစကားမှမပြောဘဲ သူ၏နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်မွေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည်။
မမြင်ရသော ဖိအားများမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာ ခေါင်းပင်မဖော်ရဲဘဲ တုန်လှုပ်နေကြသည်။
ဝူး
ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ကြယ်စင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ကွဲအက်သွားကာ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အစ်ကိုကြီး နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ” ဘေးနားရှိ တပည့်ငယ်လေး၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။
ခယ်လန်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ အဖိုးအိုထံသို့ လျှောက်သွားကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည် - “တပည့်ဖြစ်သူက ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ယန်ပိုင်ချင်းက မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ခန့်ညားတည်ကြည်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည် “မင်း ဘယ်သွားနေတာလဲ”
ခယ်လန်က လက်အုပ်ချီကာ - “ကျွန်တော် တာလော့ကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး မိတ်ဆွေ ယဲ့ဖူနဲ့ သွားတွေ့တာပါ” ဟု ဖြေသည်။
ယန်ပိုင်ချင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည် - “တာလော့ဂိုဏ်းက ဒီနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ မင်းရဲ့လွတ်မြောက်ခြင်း အတတ်ပညာနဲ့ဆိုရင် မိုးမချုပ်ခင် ပြန်လာဖို့က လွယ်ပါတယ်။”
ခယ်လန်က ခေါင်းငုံ့ကာ - “မိတ်ဆွေယဲ့ရဲ့ ဆီမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်နေမိလို့ အချိန်ကုန်သွားတာကို မသိလိုက်တာပါ"
ယန်ပိုင်ချင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည် - “ဘာစာအုပ်လဲ”
ခယ်လန်က အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ - “ကောင်းကင်ဘုံသို့စစ်ပြိုင်ခြင်းပါ”
ယန်ပိုင်ချင်း - “.....”
ဆရာဖြစ်သူထံမှ ပိုမိုအေးစက်လာသော ဖိအားများကို ခံစားရသဖြင့် ခယ်လန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် - “ဒါက လမ်းဘေးမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ပိုင်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ - “ငါ့ကျောင်းရဲ့ တပည့်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့ သူတော်စင်တွေရဲ့ကျမ်းဂန်တွေကို ပစ်ထားပြီး လမ်းဘေးပုံပြင်စာအုပ်တွေမှာ အချိန်မေ့အောင် အာရုံရောက်နေရသလား ဒါက ဘာပြစ်မှုလဲ”
ခယ်လန်က ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည် - “တပည့်ဖြစ်သူ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ”
ယန်ပိုင်ချင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နဂါးရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော ပေတံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခယ်လန်၏ ကျောပြင်ကို ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။
“အား—” ခယ်လန်၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားသည်။
နဂါးမြီးပေတံမှာ စိတ်နှလုံးကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော စွမ်းအားရှိသည်။ ခယ်လန်သည် ဆရာဖြစ်သူကို “နောက်ဆို မလုပ်တော့ပါဘူး” ဟု ကတိပေးသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုသော ဆန္ဒရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ပေတံက သူ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရိုက်နှက်နေတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ခယ်လန်သည် အဓိကအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် - “ကျွန်တော် မှားမှန်းသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်နေဦးမှာပဲ”
ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် နဂါးမြီးပေတံမှ အနီရောင်အလင်းများ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
သို့သော် ဆရာဖြစ်သူ ယန်ပိုင်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ မီးသွေးခဲထက်ပင် ပိုမိုမည်းမှောင်သွားကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းများကိုသုံးပြီး ခယ်လန်ကို ဆက်လက် ဆုံးမတော့သည်။
ညတာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဒဏ်ရာများဖြင့် လဲလျောင်းနေသော ခယ်လန်ကို ကြည့်ကာ ယန်ပိုင်ချင်းသည် အံ့အားသင့်နေမိသည်။
သူ၏တပည့်ကြီးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ လမ်းဘေးပုံပြင်စာအုပ်တစ်အုပ်အပေါ် စွဲလမ်းနေရသနည်းဟု သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“မင်းတို့ အစ်ကိုကြီး ပြောနေတဲ့ အဲဒီပုံပြင်စာအုပ်အကြောင်း သိကြလား” ယန်ပိုင်ချင်းက ဘေးရှိ တပည့်များကို မေးလိုက်သည်။
တပည့်များက - “ဒါက ထျန်းဝမ်ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်နဲ့ ဆက်စပ်နေတာပါ။ အခုရက်ပိုင်းအတွင်း လူတိုင်းလိုလို သိနေကြပါတယ်” ဟု ဖြေကြသည်။
“ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်” ယန်ပိုင်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ပုံပြင်စာအုပ်တစ်အုပ်က အဆောင်နှင့် မည်သို့ ပတ်သက်နေသနည်းဟု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည် - “တစ်ခုလောက် သွားရှာပြီး ငါ့ဆီကို ယူလာခဲ့”