အခန်း (၁၃၂)  ပြဿနာအကြီးအကျယ်တက်ပြီ

“သခင်လေး ဝတ္ထုတွေရဲ့မှတ်ချက်ကဏ္ဍမှာ ပေါက်ကွဲနေပြီဗျ။ စာအုပ်တိုင်းမှာ မှတ်ချက်တွေ သန်းနဲ့ချီပြီး အဆင့်မြှင့်တင်မှုကို မြန်မြန်တင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်”

ရေကန်ဘေးရှိ ပန်းပင်ကြီးအောက်တွင် ဝမ်မုသည် ဖြူစင်သောဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် ပွင့်ဖတ်လေးများကို လက်ဖြင့်ကစားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါက အစပဲရှိသေးတာပါ အလောတကြီး လုပ်စရာမလိုပါဘူး။”

သူသည် ထိုင်ခုံတွင် အေးဆေးစွာ အနားယူရင်း အစေခံမလေး ဇီရှကျွေးသော ဝိညာဉ်သစ်သီးကို စားကာ တင်းတင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည် - “နောက်ကွယ်က အဖွဲ့ကို ပြောလိုက် အရှိန်လျှော့လိုက်တော့လို့။ နောက်ဆိုရင် တစ်နေ့ကို အခန်းအနည်းငယ်စီပဲ တင်ပေးတော့။ အရင်လို အတွဲလိုက်ကြီး တစ်ခါတည်း တင်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။”

တင်းတင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး - “အဲလောက်နည်းရင် ဘယ်လောက်မှ ဖတ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ဆိုရာ ဝမ်မုက ရယ်မောရင်း  “အဲဒါကိုက ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် စိတ်အာရုံသုံးနိုင်သဖြင့် စာလုံးရေ သန်းပေါင်းများစွာရှိသော ဝတ္ထုကိုပင် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ဖတ်နိုင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အလုံးအရင်းနှင့် တင်ပေးခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ စာဖတ်သူများကို အမြဲတမ်း ဆာလောင်နေစေရန်နှင့် ထျန်းဝမ်အဆောင်မရှိဘဲ မနေနိုင်အောင် ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းတွင် အများကြီး တင်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာတွင် အသစ်အဆန်းဖြစ်သော ကျင့်စဉ်စနစ်များနှင့် ကမ္ဘာ့အမြင်များကို စာဖတ်သူများ နားလည်သွားစေရန် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ လူတိုင်း ဇာတ်လမ်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ တစ်စက်ချင်းစီသာ ချပေးရန် ဝမ်မုက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝမ်မုသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ လူမှုရေး၊ ဖျော်ဖြေရေးနှင့် နေ့စဉ်ဘဝ အလေ့အကျင့်အားလုံးတွင် သူ၏အဆောင်ကို အစားထိုးရန် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအလေ့အကျင့်ဆိုသည့် စကားလုံးနောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်းများ ရှိနေသည်ကို သူ သိထားသည်။

တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ဝမ်မုသည် ကုန်သည်ကြီးသုံးဖွဲ့၏အခြေအနေကို မေးမြန်းရာ တင်းတင်းက ထိုအဖွဲ့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုပြတ်သားလာကြောင်း အစီရင်ခံသည်။

ဝမ်မုက လူဟောင်းတစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကွယ်မှ ပါဝင်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် မည်သို့သော အနှောင့်အယှက်မျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ညရောက်သောအခါ တာလော့ကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းတွင် ယဲ့ဖူနှင့် ခယ်လန်တို့ ထိုင်နေကြသည်။ ခယ်လန်မှာ အဆင့်မြှင့်တင်မှုကို စောင့်ရန်အတွက် အဆောင်သို့ မပြန်ဘဲ ဇွတ်ပေကပ်နေတော့သည်။

ယဲ့ဖူက  “မိတ်ဆွေခယ်လန် မိုးချုပ်နေပြီ ပြန်တော့လေ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဆရာက စည်းကမ်းကြီးတယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးရာ ခယ်လန်က - “မပူပါနဲ့ ငါ့ဆရာက ငါ့ကို သားအရင်းလို ချစ်တာ” ဟု အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ထိုစဉ် ဂိုဏ်းမှ အရေးပေါ် ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်လာသည်။

ပထမတစ်ခုတွင် - “အစ်ကိုကြီး မြန်မြန်ပြန်လာတော့ ဆရာ စစ်ဆေးတော့မယ်”

ဒုတိယတစ်ခုတွင် - “အစ်ကိုကြီး ဆရာ သိသွားပြီ၊ အရင်တစ်ခါလိုပဲ ခြေထောက်ကို ရိုက်ကျိုးပစ်မယ်လို့ ပြောနေတယ်”

ခယ်လန်မှာ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း “ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ခြေထောက်ကျိုးတာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ပြန်ဆက်လို့ရပါတယ်” ဟု အတင်းအာမာန် တင်းနေသေးသည်။

သို့သော် တတိယမြောက်အဆောင်တွင်မှု “အစ်ကိုကြီး ပြဿနာတကယ်တက်ပြီ ဆရာက နဂါးမြီးပေတံကို သွားယူနေပြီ” ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ခယ်လန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျ ကွဲအက်သွားတော့သည်။