အခန်း (၁၃၀) - ကျဆုံးသွားတဲ့ပါရမီရှင်
စာအုပ်အမည်များကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ဖူခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခယ်လန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ -“မိတ်ဆွေခယ်လန်... လန်ယာဖိုရမ်ရဲ့အဆင့်မြှင့်တင်မှုအပြီးမှာ စာအုပ်တွေ အများကြီး ပါလာတယ်ဗျ”
“စာအုပ်တွေ”
ခယ်လန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်သွားတော့သည်။
“ဒီနာမည်တွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒါတွေက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ကျမ်းစာတွေမဟုတ်မှန်း သိသာပါတယ်။ လမ်းဘေးမှာတွေ့တဲ့ သာမန်ပုံပြင်စာအုပ်တွေပါပဲ။ ဘာဖတ်စရာ ရှိမှာလဲ”
သူက ပြောရင်း ခေါင်းခါကာ သူ၏ စာပေကျမ်းဂန်များကိုသာ ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေတော့သည်။ ယဲ့ဖူကမူ - “ခင်ဗျားက ဖတ်တောင်မဖတ်ရသေးဘဲနဲ့။ တကယ်လို့ ကောင်းနေရင်ရော” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ခယ်လန်က ရယ်မောရင်း - “ဒီပုံပြင်တွေကို ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့တဲ့ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကို ရေးထားကြတာပါ။
ကျင့်စဉ်လမ်းရဲ့ မြင့်မားတဲ့ အလှတရားတွေကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကူးနိုင်မှာလဲ”
ယဲ့ဖူသည် ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ပထမဆုံးစာအုပ်ကို နှိပ်ကာ စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
“ပထမအခန်း ကျဆုံးသွားတဲ့ ပါရမီရှင် နတ်ဘုရား”
နတ်ဘုရား ဒါက ဘာကြီးလဲ မှော်စွမ်းအားနဲ့ ဆင်တူတာလား။
ယဲ့ဖူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်။ ခယ်လန် ပြောသကဲ့သို့ပင် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုမှာ လယ်သမားတစ်ဦးက ဧကရာဇ်မင်းသည် ရွှေပေါက်တူးဖြင့် လယ်ထွန်သည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူလည်း တွေးမိသည်။
သို့သော် ထျန်းဝမ်အဆောင်မှာ သူ့ကို တစ်ခါမှ စိတ်မပျက်စေခဲ့ဖူးသဖြင့် သူသည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ဆက်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အရင်က ပါရမီရှင်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ရုတ်တရက် ပါရမီတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ကျင့်စဉ်တွေ နိမ့်ကျသွားတာလား ဒါက နည်းနည်းတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသား”
“မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေက ဖိအားပေးတယ် စေ့စပ်ထားတဲ့မိန်းကလေးက လာပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းတယ် တကယ့် လက်တွေ့လောကအတိုင်းပဲ။ ဒီကောင်လေး သနားစရာပဲ”
“ဟင်း... မြစ်တစ်ဖက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်၊ တစ်ဖက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်... ဆင်းရဲတဲ့ လူငယ်ကို လာမနှိမ်နဲ့ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိပြီး သွေးဆူစရာကောင်းတဲ့ လူငယ်လဲ”
ယဲ့ဖူ ဖတ်ရင်းနှင့် တစ်ခုခုထူးခြားနေမှန်း သိလာသည်။ ဇာတ်လမ်း၏ အနိမ့်အမြင့်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုမှာ သူအရင်က ဖတ်ဖူးသမျှ ပုံပြင်စာအုပ်များထက် သာလွန်နေသည်။
“မိတ်ဆွေခယ်လန်၊ ဒီစာအုပ်က တကယ်ကောင်းတယ်ဗျ။ ခင်ဗျား တကယ် မကြည့်ဘူးလား”
ခယ်လန်က ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ - “အစ်ကိုယဲ့ပဲ ဖတ်ပါ ကျွန်တော်က ဒီလိုအရာတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး” ဟု ငြင်းလိုက်သည်။
ယဲ့ဖူမှာ ဇာတ်လမ်းထဲသို့ လုံးဝစီးမျောသွားတော့သည်။ ရှောင်မျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်လေးသည် ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဝူတန်မြို့လေးမှ ထွက်လာကာ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့သူအားလုံးကို ခြေနင်းတုံးလုပ်ကာ ကျော်ဖြတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အလွန်ပင် အားရကျေနပ်မိသည်။
“ဧကရာဇ်အဆင့်က အမျိုးသမီးလား သူကတော့ မိန်းကလေးကံ တကယ်ကောင်းတာပဲ”
“အား... နတ်ဘုရားဒေါသကြာပန်း’
ယဲ့ဖူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ဝိုင်များကို အငမ်းမရ သောက်နေမိသည်။
ဘေးမှ ခယ်လန်မှာ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသော်လည်း ပုံပြင်စာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို ဒီလောက်အထိဖြစ်စရာ လိုသလားဟုသာ တွေးနေမိသည်။
ယဲ့ဖူသည် နောက်ဆုံးအပိုင်းသို့ ရောက်ရန် နောက်တစ်ခန်းကို အလျင်အမြန် နှိပ်လိုက်သည်။
သို့သော် အေးစက်သော စာသားတစ်ခုသာ ပေါ်လာတော့သည် - [ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးထွက်ရှိထားသော အပိုင်းဖြစ်သည်]
ယဲ့ဖူမှာ မှင်တက်သွားပြီး သွေးအန်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာလဲဟ ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေက ဘယ်မှာလဲ တောင်ပေါ်တက်ပြီးတာနဲ့ ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ”
“နာလန်ယန်ရန်ကို ဘယ်လို ပညာပေးမှာလဲ အကောင်းဆုံးအပိုင်း ရောက်ခါမှ ရပ်သွားတာလား”
“တောက် ဒီစာရေးဆရာက လူမဟုတ်ဘူး အကောင်းဆုံးနေရာရောက်မှ အပိုင်းဖြတ်ထားတယ်”