အခန်း (၁၁)  ဝမ်မိသားစုသခင်လေးက ကောင်းမှုလုပ်မယ် ဟုတ်လား

မနီးမဝေးတွင်။

အသားညိုညိုနှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် သူတို့၏စကားဝိုင်းကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ပြောတာ မှန်သည်။ အလကားပါရမီ စစ်ဆေးပေးမည် ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှ၏ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်မမက်ဖူးသူမရှိပေ။ သို့သော် ပါရမီစစ်ဆေးခမှာ အနည်းဆုံး အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ပေးရပြီး ၎င်းမှာ ငွေတစ်ရာနှင့် ညီမျှသည်။

ဆင်းရဲသား အခြေခံလူတန်းစားများအတွက် ထိုပမာဏမှာ ကောင်းကင်ဘုံက ကိန်းဂဏန်းပင်။ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလျှင်တောင် ထိုမျှမရနိုင်ပေ။ အကယ်၍သာ အညံ့ဆုံး ဝိညာဉ်အမြစ်လေး တစ်ခုလောက်သာ တွေ့ခဲ့မည်ဆိုလျှင်... သူတို့မိသားစု၏ ကံကြမ္မာမှာ တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

"ထျယ်တန်း ... အိမ်အမြန်ပြန်ဦး၊ မင်းအဖွား လဲကျသွားလို့"

လူငယ်လေး၏ အိပ်မက်ကမ္ဘာ ပျက်စီးသွားသည်။ သူ မျက်နှာပျက်သွားကာ ခုန်ထပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ တဲအိမ်လေးဆီသို့ အစွမ်းကုန် ပြေးတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏အဖွားမှာ အနည်းငယ်သာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အနားယူလျှင် ပြန်ကောင်းနိုင်ပါသည်။

ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည်အလုပ်နားပြီး ရေအေးအေးကို သောက်ရင်း ပါရမီစစ်ဆေးပွဲနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသည်။ သို့သော် အိပ်ရာပေါ်က အဖွားကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဟိုသခင်လေးက တကယ်ပဲ လူယုတ်မာဖြစ်ပြီး သူသာ ပြန်မလာနိုင်တော့ရင် အဖွားကို ဘယ်သူကြည့်မလဲ ဒီဖြစ်နိုင်ခြေက ပိုကြီးနေသည်။ ထားလိုက်ပါတော့...

...

အခြားအိမ်တစ်အိမ်တွင်။

သားအဖနှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေကြသည်။ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးမှာ ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ဖခင်မှာ ရောဂါသည်အဖြစ် အိပ်ရာပေါ် လဲနေသည်။

"အဖေ... သမီးကို သွားခွင့်ပြုပါ"

"ဘယ်မှမသွားနဲ့... ဒီမှာပဲ နေ"

"သမီးမှာဝိညာဉ်အမြစ်ရှိနေပြီး မသေမျိုး ဖြစ်သွားရင် အဖေရဲ့ရောဂါကို ကုပေးနိုင်မှာပေါ့"

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဲဒီ ဝမ်မျိုးနွယ်ကောင်က လူကောင်းထင်နေလား သူက လူသားစားတဲ့ ကျားပဲ... သွားရင် ပြန်လာရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဖေ သေသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်"

"မင်းသာ အပြင်ကို ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကြည့်... ငါ့ခေါင်းကို ဒီနံရံနဲ့ ဆောင့်သတ်ပစ်မယ်"

...

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများမှာ ထျန်းကျွယ်ကျွန်း  တစ်ခုလုံးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သတင်းမှာ အခြားကျွန်းများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဝမ်ချုံကျွန်း။

ထျန်းကျွယ်ကျွန်းထက် အနည်းငယ်သာ သေးငယ်သော ကျွန်းကြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အုပ်စိုးသော ဟွမ်မိသားစု မှ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ဘိုးဘေးကြီးမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။

ဘိုးဘေးကြီးဟွမ်ရှောင် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာသောအခါ - "ဘာ.. လီမိသားစုက ဟိုအဘိုးကြီးက တကယ်ပဲ ဒူးထောက်လိုက်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ် လူတွေအများကြီး မြင်လိုက်ကြတာပါ" ဟု မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဟွမ်ယင်းက ကျိန်ဆိုပြောကြားသည်။ "သူ့အဖေ သေသွားသလိုကို ငိုယိုပြီး ပန်းတစ်ရာဝိညာဉ်စုပုလဲ ကိုတောင် ဝမ်သခင်လေးအတွက် ထုတ်ပေးလိုက်တာတဲ့"

"ဒီအဖိုးကြီးက အရှက်မရှိလိုက်တာ" ဟု ဟွမ်ရှောင်က ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ "နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကျင့်ကြံလာတဲ့ ပညာရှင်ကြီးက လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ဖားနေရတယ်လို့... သိက္ခာကို မရှိဘူး"

ဟွမ်ယင်းက အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည် - "ဘိုးဘေးကြီး... ဝမ်သခင်လေး ကျင်းပမယ့် နတ်ဘုရားတင်မြှောက်ခြင်းပွဲတော်ကိုရော ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ"

ဟွမ်ရှောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် - "အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပိုက်ဆံဖြုန်းနည်းပဲ ဒီလို လူလေလူလွင့် သခင်လေးရှိနေတဲ့ ဝမ်မိသားစုကတော့ ပျက်စီးဖို့ သေချာနေပြီ"

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ပိန်းလိုင် ကုန်သည်အဖွဲ့။

ထန်ချန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝမ်မိသားစုက ဟိုအသုံးမကျတဲ့ သခင်လေး အခုတလော ဘာလုပ်နေလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

အစေခံအိုကြီးက - "သူ အခု ထျန်းကျွယ်ကျွန်းမှာ ပါရမီစစ်ဆေးပွဲ လုပ်နေပါတယ်တဲ့။ သာမန်လူသားတွေကို အလကား စစ်ဆေးပေးနေတာပါ"

ထန်ချန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည် - "သူလား.. အလကား စစ်ဆေးပေးမယ် ဟားဟား... ရယ်စရာပဲ ဝမ်သခင်လေးဆိုတာ မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ အဆိုးဆုံး လူလေလူလွင့်ဆိုတာ ဘယ်သူမသိလဲ လူပြက်တစ်ယောက်ပဲ တစ်နေ့ကျရင် ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံး ငါ့ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်စေရမယ်"

...

မြောက်ပိုင်းမှောင်မိုက်သန့်စင်ရာနယ်မြေ ။

သန့်စင်အရှင်သခင်လော့ရွှမ်းရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ထားသည်။ ရှေးဦးသန့်စင်ရာနယ်မြေက ဝမ်မု ကို သူတို့ဆီလာပြီး တောင်းပန်ဖို့ ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သန့်စင်အရှင်သခင်... သူတို့ တောင်းဆိုတာက မများပါဘူး။ သန့်စင်သူကိုယ်တိုင် သွားတောင်းပန်သင့်ပါတယ်" ဟု အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြောသည်။

လော့ရွှမ်းရှန်း၏အကြည့်က ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှလာသည် - "အကြီးအကဲ... တောင်ပေါ်ကို ခြေလှမ်းတိုင်း ဒူးထောက်ပြီး တက်သွားခိုင်းတာက တောင်းပန်တာလား မုအာ (ဝမ်မု) က သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဆိုတာ မင်းသိသားပဲ"

"အမှားလုပ်ရင် တန်ဖိုးပေးရမှာပဲ" ဟု အကြီးအကဲက ပြန်ပြောရာ လော့ရွှမ်းရှန်းက ဒေါသထွက်သွားကာ - "အမှားလုပ်ရင် တန်ဖိုးပေးရမယ် ဟုတ်လား မင်းရဲ့ဒုတိယသား မာမိသားစုမင်းသမီးရဲ့ နှလုံးသားအကြေးခွံကို ခိုးတုန်းကရော ဘာတန်ဖိုးပေးခဲ့လဲ သွားပြောလိုက်... သူတို့ တောင်းပန်တာ လိုချင်ရင် ငါကိုယ်တိုင် သွားပေးမယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့သားကို ထိရင်တော့ စစ်ဖြစ်ဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်"

နန်းတော်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လော့ရွှမ်းရှန်းသည် သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားစဉ် အနောက်မှလူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး ဝမ်မုက ထျန်းကျွယ်ကျွန်းမှာ ပါရမီ စစ်ဆေးပွဲ လုပ်နေကြောင်း သတင်းပို့သည်။

လော့ရွှမ်းရှန်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "သူ ပျော်နေရင် ထားလိုက်ပါတော့"

...

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နေ့ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

"ဘယ်လိုလဲ လူ ဘယ်နှယောက် စာရင်းပေးလဲ" ဟု လီယွမ်ဟွာက မေးလိုက်သည်။

လီချန်ဟဲက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် လူဆယ်ဂဏန်းခန့်သာရှိသော စာရင်းကို ပြလိုက်သည်။ "ဒီလောက်ပဲလား"

"ဘိုးဘေးကြီး... လူတွေက ဝမ်သခင်လေးရဲ့ နာမည်ကို ကြားတာနဲ့တင် လန့်ပြေးကုန် ကြတာ"

လီယွမ်ဟွာက လီချန်ဟဲ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည် - "မင်းက ဝက်လား လူတွေ စာရင်းမပေးရင် အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားခေါ်ပေါ့ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့လူတိုင်းကို ဒီကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ သခင်လေးက ကျွန်းပေါ်က လူသားအားလုံးလို့ ပြောထားတာ။ ဒီစာရင်းလေးနဲ့ ငါက သွားသတင်းပို့ရမှာလား ငါ့ကို အသတ်ခံစေချင်တာလား"

လီချန်ဟဲလည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး "ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ အခုချက်ချင်း သွားလုပ်ပါ့မယ်" ဟု ပြောကာ အပြေးအလွှား ထွက်သွားတော့သည်။