အခန်း (၁၀)  ဘုရားတင်မြှောက်ခြင်းပွဲတော်

စင်မြင့်ထက်တွင် မကြာမီမှာပင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လီချန်ဟဲခေါ်ဆောင်လာသည့် အလွန်အမင်း ပြင်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး ရာနှင့်ချီပင် ဖြစ်စေ၊ ဝမ်မု၏ လက်အောက်ရှိ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများပင် ဖြစ်စေ...

ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး လီယွမ်ဟွာကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ ကမ္ဘာအမြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပုံရ၏။

သူတို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသည်မှာ - ဒီလီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းလဲ ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့သူ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့... တကယ်ကြီး ဒီလောက်တောင် အောက်ကျနောက်ကျ ခံနိုင်တာလား။

"ဒါကိုပဲ မင်းက... အဖြောင့်မတ်ဆုံးလို့ ပြောတာလား"

ဝမ်မုသည် ဇီရှား၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လှဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇီရှား၏မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏အမြင်အာရုံမှာ ဇီရှား၏ ပြည့်ဖြိုးလှသော ရင်သားများကြောင့် ကွယ်နေသည်။

ဇီရှားမှာ ပါးစပ်ဟရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး စကားတစ်လုံးမှပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။ လီချန်ဟဲမှာတော့ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားမိတော့သည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ကြည့်မနေသော် လည်း သူ့မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ပူထူနေ၏။

လီလျန်တော်ဝင်မိသားစုသည် ဤကျွန်းကို အုပ်စိုးလာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အင်အားကြီးသူများအား ဦးညွှတ်ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် လက်မခံနိုင်စရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘိုးဘေးကြီးက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်အစွမ်းထက် ပညာရှင်တစ်ဦးလေ ဝမ်သခင်လေး၏ အဆင့်အတန်းက မည်မျှပင် မြင့်မားစေကာမူ သူက မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖားရိုက်နေရတာလဲ သိက္ခာတရားကရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ အကယ်၍ဒါသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် လီမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်မှာ ကျန်တော့မှာလဲ။

...

ဝမ်မုမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့ဩသွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် လီယွမ်ဟွာကို စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် အထင်ကြီးမှုတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်ကမ္ဘာမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အရှက်မရှိတဲ့သူတွေက ပိုပြီး အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်ကြသည်။ အစွမ်းလည်းရှိပြီး အရှက်လည်းမရှိတဲ့သူတွေဆိုလျှင်တော့ လူအများစုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းအောင် နေနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ ဒီ လီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးကတော့ အလားအလာ ကောင်းသူပင်။

...

လီမိသားစုသည် ဝမ်မု၏အဖွဲ့ကို နန်းတော်ထဲသို့ ရိုသေစွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ ဝမ်မုက နဂါးရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်ရင်း သူ လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့ရဲ့ထျန်းကျွယ်ကျွန်း ပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတင်မြှောက်ခြင်းပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပချင်တယ်။ သာမန်လူသားအားလုံးရဲ့ပါရမီကို အလကား စစ်ဆေးပေးမယ်။ ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ငါ စိုက်ထုတ်မယ်"

"နားလည်ပါပြီ နားလည်ပါပြီ ကျွန်တော်မျိုး အားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ သခင်လေး စိတ်ကြိုက် စစ်ဆေးဖို့အတွက် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းတဲ့ သာမန်လူသား အမျိုးသမီးလေးတွေလည်း ရှာပေးပါ့မယ်..."

လီယွမ်ဟွာက ဖားရိုက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောနေရင်း တစ်ဝက်တွင် တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း သိလိုက်သည် - "ပါ... ပါရမီ စစ်ဆေးတာ ဟုတ်လား"

"ဘာလဲ... ပြဿနာ ရှိလို့လား"

"..."

လီယွမ်ဟွာ၏ ဦးနှောက်မှာ ခဏလောက် ဗလာဖြစ်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည် - "မရှိပါဘူး၊ မရှိပါဘူး ကျွန်တော်မျိုး တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ သခင်လေးမှာ ဘာများ အထူးလိုအပ်ချက် ရှိပါသလဲ"

ဝမ်မု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ ခေါင်းခါပြသည် - "အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အရင်ကပါရမီ စစ်ဆေးခြင်း မခံဖူးသူ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လိုသာမန်လူသားပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရတယ်"

လီယွမ်ဟွာမှာ အံ့ဩသွားသည် - "ဒါပဲလား"

"ဒါပဲ။"

"ကျား၊ မ ကန့်သတ်ချက်ရော မရှိဘူးလား"

"......." ဝမ်မုက သူ့ကို မျက်စိမှေးကြည့်လိုက်သည် - "ငါ ပြောတာ ရှင်းတယ် ထင်တယ်နော်။"

လီယွမ်ဟွာ ကမန်းကတန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည် - "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း သွားစီစဉ်ပါ့မယ်"

နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် လီချန်ဟဲနှင့် အခြားသူများက စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေကြသည်။ လီယွမ်ဟွာ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ဝိုင်းမေးကြသည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... ဘယ်လိုလဲ ဟို သခင်လေးက ဘာခိုင်းလိုက်လဲ"

လီယွမ်ဟွာက လီချန်ဟဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း - "ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဘုရားတင်မြှောက်ခြင်း ပွဲတော်ကျင်းပဖို့ အမိန့်ထုတ်လိုက် ပါရမီ စစ်ဆေးခြင်း မခံဖူးတဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီး သာမန်လူသားတွေ အကုန်ပါဝင်လို့ရတယ်။ ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ဝမ်သခင်လေးက ကျခံလိမ့်မယ်"

"အလကား ပါရမီ စစ်ဆေးမယ် သာမန်လူသား အားလုံးကို" လီချန်ဟဲ၏ ခေါင်းမှာ မူးနောက်သွားသည်။

ထျန်းကျွယ်ကျွန်းမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ မြို့ပေါင်းဒါဇင်နှင့်ချီရှိပြီး သာမန်လူသား သန်းနှင့်ချီ နေထိုင်ကြသည်။ ပါရမီစစ်ဆေးရမည့်သူ အရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး တစ်သန်းလောက် ရှိလိမ့်မည်။ ဒါက အနည်းအကျဉ်း မဟုတ်ပေ။

"သခင်လေးက ဘာတွေ ကစားချင်နေတာလဲ" ဟု လီချန်ဟဲက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မေးလိုက်သည်။

လီယွမ်ဟွာက သူ့ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည် - "ငါတို့က သခင်လေးရဲ့အမိန့်ကို နာခံဖို့ပဲ လိုတယ်။ ဘာလို့ ဒီလောက် အမေးများနေရတာလဲ မင်း နန်းတော်ထဲမှာနေလာတာ ကြာလှပြီ၊ ဒါကိုတောင် ငါက သင်ပေးနေရဦးမှာလား"

လီချန်ဟဲက အကြံတစ်ခု ရသွားသည် - "ဘိုးဘေးကြီး... သခင်လေးကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ချင်ရင် အဲဒီလူသားတွေရဲ့ ပါရမီ စစ်ဆေးခကို ငါတို့ကပဲ စိုက်ထုတ်ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

ဖျန်း

လီယွမ်ဟွာက လီချန်ဟဲ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည် - "ဦးနှောက်မရှိတဲ့ကောင် သခင်လေးရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာလဲ လန်ယာ ကုန်သည်အဖွဲ့  ဆိုတာက နိုင်ငံတစ်ခုထက်တောင် ချမ်းသာတာ။ မင်းရဲ့ အစုတ်အပြတ် ပိုက်ဆံလေးကို သူက လိုချင်မှာလား"

"သခင်လေးက အခုပိုက်ဆံတွေကို ကြဲပစ်ဖို့ လာတာ။ သူက မကောင်းတာ... မဟုတ်ဘူး၊ သူ လုပ်ချင်တာတွေ အကုန်လုပ်ပြီးလို့ပျင်းနေလို့ အခု နည်းလမ်းသစ်နဲ့ ပိုက်ဆံဖြုန်းပြီး ကစားချင်နေတာ မင်းက သခင်လေးဖြုန်းရမယ့် ပိုက်ဆံကို ကြားဖြတ် ဖြုန်းပေးလိုက်ရင် သခင်လေးက ပျော်မလား မင်း မင်္ဂလာဦးညမှာ တခြားလူကို မင်းနေရာ ပေးလိုက်ရင် မင်း ပျော်မလား"

"မင်းက ငါ့မျိုးဆက်ဖြစ်လို့ငါသင်ပေးနေတာနော် မသေမျိုးကို ဖားရိုက်တဲ့အခါ အရေးအကြီးဆုံး စည်းမျဉ်းက သူတို့ ဘာဖြစ်ချင်လဲဆိုတာ ကြည့်လုပ်ဖို့ ပဲ"

ထိုစကားကြောင့် လီချန်ဟဲမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဪ... ဒီလိုကိုး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေးကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

...

သတင်းသည် မကြာမီမှာပင် တစ်ကျွန်းလုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားသည်။

စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် လူအများ ပြောဆိုနေကြသည် - "ကြားပြီးကြပြီလား ဝမ်သခင်လေးက ပါရမီစစ်ဆေးပေးမတဲ့၊ အလကားတဲ့ဟေ့"

"ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စ ရှိပါ့မလား"

"ဝမ်သခင်လေးဆိုတာက ငါးနှစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပေါ်တဲ့ လူယုတ်မာလို့ငါ့အဖွား ပြောဖူးတယ်။ သူ တစ်ခုခုတော့ ကြံစည်နေတာ သေချာတယ်"

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ပါရမီသာ ရှိနေရင် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲလေ"

အခြားတစ်ဖက်ရှိ လယ်ကွင်းထဲတွင်လည်း လယ်သမားများ စကားပြောနေကြသည်။

"မြောက်ပိုင်းဒေသရဲ့နံပါတ်တစ် လူရှုပ်က ဘာလို့ ဒီလောက် စေတနာကောင်းနေရတာလဲ ငါ့အထင်တော့ ပါရမီ စစ်ဆေးတာက အပေါ်ယံပဲ၊ မိန်းမရှာနေတာ နေမှာပါ"

"ဟဲ့... ဝမ်သခင်လေးက နိုင်ငံတစ်ခုနဲ့ ညီမျှတဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ရှိတာလေ။ နတ်သမီးတွေနဲ့တောင် အိပ်ဖူးတာ၊ ငါတို့လို သာမန်လူတွေကို သူက မျက်စိကျပါ့မလား"

"ဘာဖြစ်လဲ ချမ်းသာတဲ့သူတွေက အကောင်းစားတွေ စားရဖန်များတော့ တစ်ခါတလေ အကြမ်းစားလေးတွေ မြည်းစမ်းချင်ကြတာပဲလေ ငါ့အဖိုး ပြောဖူးတယ်၊ ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးတွေကို မီးအိုးအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်တဲ့၊ သူတို့အတွက် အားဆေးပဲတဲ့"

"မီးအိုး ဟုတ်လား ချောင်ကို ပြောတာ မဟုတ်လား"

"အေး... ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာ။ ပါရမီရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ဖမ်းပြီး ချောင်လုပ်ချင်လို့ ဖြစ်မှာ။ တကယ့် လူယုတ်မာ သခင်လေးပဲ"

လူအများမှာ ဝမ်မုကို အံကြိတ်ကာ ပြောနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ မုန်းတီးမှုထက် ပြင်းထန်သော မနာလိုမှုနှင့် အားကျမှုများသာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။