အခန်း (၇၂) - မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ဝက်ကို ငါလိုချင်တယ်
“ဒါ... ဒါက...”
ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဆေး၀ါး ဆရာကြီး မက်ဒ်ဆင် ဟာ ဆေးရည်က အခုမှ ချက်ပြီးခါစ ပူပူနွေးနွေး ဖြစ်နေတာကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ယု ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ခွက်ကို ဆွဲယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်တော့သည်။
ဆေးရည်က လည်ချောင်းထဲမှာ ပူလောင်နေပေမဲ့ မက်ဒ်ဆင်ရဲ့ စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားစေပြီး စိတ်စွမ်းအား တွေ သိသိသာသာ တိုးတက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းဟာ ရိုင်ယန် စောစောက ပြသခဲ့တဲ့ ဆေးရည်နဲ့ ဘာမှမခြားနားတဲ့အပြင် အာနိသင်က ပို ပြည့်စုံ နေသေးသည်။
“အံ့သြစရာပဲ... အံ့သြစရာပဲ... တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းတယ်!!”
မက်ဒ်ဆင်ဟာ ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီးနောက် ဘာမှ မပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။
ဒါကို မြင်တော့မှ လူတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ ခွက်တွေကို အသီးသီး မယူကာ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် “အံ့ဖွယ်” လို့ တင်စားတဲ့ ဆေးရည်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြသည်။ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရုံနဲ့ လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။ “ယု ” ဆိုတဲ့ ဒီလူငယ်ဟာ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ။ ရိုင်ယန် သုံးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုစျေးသက်သာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးပြီး၊ အချိန်လည်း အများကြီး မပေးရဘဲ ရိုင်ယန်ရဲ့ ဆေးနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ အချို့နေရာတွေမှာ သာတောင် သာနေသေးသည်။
အားလုံးထက် ပိုထူးခြားတာကတော့— ဟင်းချက်သလိုမျိုး ရိုးရှင်းလှတဲ့ သူ့ရဲ့ ဆေးဖော်နည်းဟာ တစ်ခါမှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးတဲ့ အသစ်အဆန်းကြီး ဖြစ်နေတာပဲ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက ရိုင်ယန်နဲ့ သူ့အဖေဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေဟာ ပြာနှမ်းနေပြီး စောစောက အရှိန်အဝါမျိုး တစ်စက်လေးတောင် မကျန်တော့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အခုရော... ကျေနပ်ပြီလား?”
ယု က သူ့ရှေ့က လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ဒီက ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့ခွက်ထဲက ဆေးရည်ကို ခပ်သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယု ကို စိုက်ကြည့်ရင်း
“ကျေ... ကျေနပ်ပါတယ်...” ဟု ပြောလိုက်ရတော့သည်။
လူတိုင်း စိတ်ထဲမှာ— ‘ဒီတစ်ခါတော့ ယု က အခြေအနေကို အပြတ်အသတ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ’ လို့ တွေးနေကြသည်။ ကီးလ် ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ အမျိုးသားဟာ တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းလှသည်။ စောစောက ကီးလ်ကို အရူးလို့ လှောင်ခဲ့ကြသူတွေဟာ အခုတော့ သူတို့ရဲ့ မိုက်မဲမှုကို ကိုယ်တိုင် ပြန်နောင်တရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဇာတ်လမ်းက ဒီမှာတင် ပြီးပြီလို့ အားလုံး ထင်နေကြတုန်း ယု က နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ပြန်သည် -
“ခင်ဗျားတို့ အခုမှ ကျေနပ်တာလား? ငါ့မှာ နောက်ထပ် လှည့်ကွက် နှစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ ကြည့်ချင်သေးလား?”
လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြပြန်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်ခုတောင် ကျန်သေးတယ် ဟုတ်လား? ပထမတစ်ခုတင် လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီဆိုလျှင် နောက်ထပ် နှစ်ခုက သူတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် ဒူးထောက်သွားစေမလဲ?
စောစောက ယု ကို လှောင်ခဲ့မိလို့ အရှက်ရနေကြပေမဲ့လည်း ဒီလို ဆန်းသစ်လှတဲ့ ဆေးဖော်နည်း အသစ်ကိုတော့ သူတို့ ဆက်ကြည့်ချင်နေကြသည်။
“ကြည့်မယ်!” လူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးကလည်း ကြည့်ချင်ကြောင်း ဝိုင်းအော်ကြတော့သည်။
ယု က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အိုးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကီးလ်ကတော့ ယု ဟာ “ဝိညာဉ်ဆေး ရည်” ကို ဖော်စပ် နေမှန်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
ကီးလ်ရဲ့ မီးတောက်တွေကြောင့် သုံးနာရီကြာအောင် ချက်ရမယ့်ဆေးက ၁၀ မိနစ်လောက်နဲ့တင် ပြီးသွားသည်။ ဆေးရည် အသင့်ဖြစ်တဲ့အခါ လူတိုင်း ထပ်ပြီး အံ့ဩသွားကြပြန်သည်။
“ဒါ... ဝိညာဉ်ဆေး ရည် မဟုတ်လား??”
မက်ဒ်ဆင်က တစ်ငုံ မြည်းကြည့်ကာ မျက်လုံးပြူးလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဒီအော်သံကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
“ဘုရားရေ! ဝိညာဉ်ဆေး ရည်ကို... ဟင်းချက်သလို ချက်လိုက်တာလား??”
“ဒါက ပျောက်ဆုံးနေတာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာတောင် ရှိပြီ မဟုတ်လား?”
“မီးလျှံစုန်းမရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ ဘာလို့ အဲ့လောက်တိုးတက်လာတာလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်၊ သူမရဲ့ တပည့်က ဝိညာဉ်ဆေး ရည် တွေ ချက်ကျွေးနေတာကိုး!”
သို့သော် ဆေးရည်က တစ်အိုးတည်းမို့ အဆင့်နိမ့်သူတွေကတော့ အဝေးကနေ ငေးကြည့်နေရရုံပဲ ရှိသည်။
“ယု ... သူ့နာမည်က ယု နော်? ကီးလ်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ။ ဒီဝိညာဉ်ဆေး ရည်သာ ရှိရင် ငါတို့ အင်ပါယာရဲ့ မှော်အဆင့်အတန်းက ၄-၅ နှစ်လောက် ရှေ့ရောက်သွားပြီး ထိပ်ဆုံးက ဦးဆောင်နိုင်တော့မှာ”
ချီးကျူးသံတွေက ဆူညံလာနေပြီး ရိုင်ယန်နဲ့ သူ့အဖေရဲ့ မျက်နှာတွေကတော့ ပိုပိုပြီး မည်းမှောင်လာသည်။ သို့သော် ယု ကတော့ ရပ်မည့်ပုံ မပေါ်သေးဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည် ။
“ငါ့မှာ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ကြည့်ချင်ကြသေးလား?”
လူတိုင်းရဲ့ သံသယတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး အားလုံးက ကြည့်ချင်ဇောနဲ့ ဝိုင်းပြောကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ယု က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် ။
“ကြည့်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အခြေအနေ တစ်ခုရှိတယ်။ အခုနက ခင်ဗျားတို့ သားအဖတွေ ကီးလ်ကို ပြော ခဲ့တာအတွက် ထိုက်သင့်တဲ့ တန်ဖိုး ပြန်ပေးရမယ်”
ယု က ပြောရင်းနဲ့ ကီးလ်ကို ဘယ်သူမှ မမြင်အောင် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ ဒီအပြုအမူကြောင့် ကီးလ်ရဲ့ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်သွားပြီး မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားတော့သည်။
“ဘယ်လို ပြန် ပေး ရမှာလဲ? အခုပဲ ငါတို့ တောင်းပန်လိုက်ရင်ရော?”
ဝမ်ဒီက အတင်းအကျပ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကာပယ်လာ မိသားစုက အင်အားကြီးပြီး ချမ်းသာတယ်လို့ ကီးလ်ဆီက ကြားထားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ငွေနည်းနည်း ပေးလျော်ဖို့ တောင်းဆိုချင်တယ်။ ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား?”
ဝမ်ဒီက ဒီစကားကို ကြားတော့ ရယ်ချင်သွားသည်။
“ဟက်! ဘာကြီးများလဲလို့၊ ပိုက်ဆံပဲလား။ ငါတို့ ကာပယ်လာ မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံက ပေါမှပေါ၊ မင်း ဘယ်လောက် လိုချင်လဲသာ ပြော”
ဝမ်ဒီ စိတ်ထဲမှာတော့— ‘မင်း ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းတောင်း ငါတို့မှာ မပေးနိုင်စရာ မရှိဘူး’ လို့ တွေးနေသည်။
“ကောင်းပြီ... ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ထက်ဝက်ကို ငါလိုချင်တယ်”
ယု ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ကျသွားသည်။ ဝမ်ဒီဟာ ကာပယ်လာ မိသားစုရဲ့ အရှင်သခင် မဟုတ်သေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှုက အနည်းဆုံး သန်း ၁၀၀ ကျော် ရှိသည်။ ထက်ဝက်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး သန်း ၅၀ ခန့် ရှိမည်။ ဘယ်သူကမှ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နစ်နာကြေးအတွက် ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး မပေးနိုင်ပေ။
“မင်း ရူးနေတာပဲ! ဆေးနည်းနည်း ဖော်တတ်ရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ဘာမှတ်နေလဲ? ငါတို့က မင်းကို ဘာမှ အကြွေးမတင်ဘူး။ ငါက မင်းကို ပေးလိမ့်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား?”
ယု အတွက် အခုအချိန်မှာ ပိုက်ဆံက အလိုအပ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ အိုင်းရှာကို ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် ပေးပြီးကတည်းက သူ့မှာ ပိုက်ဆံက ပြတ်လပ်နေတာ မဟုတ်လား။ အခုလို အသားတုံးကြီးက သူ့ရှေ့ ရောက်နေတာကို ယု က ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံပါ့မလဲ။
‘တပည့်လေး... ဒါက များလွန်းတယ်နော်’
ကီးလ်က ယု ရဲ့ အင်္ကျီစကို ဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။ ယု အောင်မြင်သွားတာကို သူမ ဝမ်းသာပေမဲ့ ကာပယ်လာ မိသားစုကို အလွန်အကျွံ ရန်မပြုမိဖို့ သူမ စိုးရိမ်နေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ နောက်ကျရင် လိုလိုလားလား ပေးလာလိမ့်မယ်”
ယု က ကီးလ်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ကီးလ် ဆွံ့အသွားရသည်။ ယု ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ? အရင်ကတော့ သူမရှေ့မှာ ငတုံးလေးလို နေတတ်ပေမဲ့ အခုလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက အားကိုးရလွန်းနေသည်။ ဒါကို တွေးမိတော့ ကီးလ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားပြီး ပါးပြင်လေးတွေ ထပ်ပြီး ရဲတက်လာပြန်သည်။
“ဟက်... ငါက လိုလိုလားလား ပေးမယ် ဟုတ်လား? ဒါဆို မင်းမှာ ဘာရှိလဲ ထုတ်ပြစမ်း!”
ဝမ်ဒီက ယု ကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ ဒီကောင် ဘာတွေ ထပ်လုပ်ဦးမလဲ? ကမ္ဘာပျက်မတတ် အံ့ဖွယ်ဆေးတွေ ထပ်ဖော်ဦးမှာလား?
“ကောင်းပြီ... ဒါ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်”
ယု က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အစောက လှီးဖြတ်ထားတဲ့ ဆေးပင်တွေကို အိုးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါ နည်းလမ်းကတော့ ပထမဆုံး ဖော်စပ်ခဲ့တဲ့ စိတ်စွမ်းအားဆေးနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကလည်း အတူတူပင်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်ကတော့ သူက ရေကို နှစ်ဆပိုထည့်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာ ယု က အနီရောင် မှော်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ပြီး အားလုံး မြင်အောင် မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ဒါက မှော်စွမ်းအား တိုးမြှင့်ပေးတဲ့ ကျောက်တုံးပဲ။ ငါ့ရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာထဲကနေ ထုတ်ယူထားတာ။ သူ့ရဲ့ အာနိသင်က မှော်အသုံးပြုတဲ့ အရှိန်ကို ၃ စက္ကန့်လောက် ပိုမြန်စေတယ်”
ယု က ကျောက်တုံးကို အမှုန့်ပြုလုပ်ပြီး အိုးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက ယု ရူးသွားပြီလို့ ထပ်ပြီး သံသယဝင်ကြပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ အရင် ဆေးနှစ်မျိုးက တကယ် အစွမ်းထက်ခဲ့တာမို့ သူတို့ ဆက်ကြည့်နေကြသည်။ မိနစ် ၃၀ ခန့်အကြာမှာတော့ ယု ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆေးရည် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီ။
အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိုးထဲမှာရှိတဲ့ အရည်တွေဟာ မူလပမာဏရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ကျန်တော့တဲ့အထိ သိပ်သည်းသွားခဲ့ပြီ။ ဒီဆေးရည်ဟာ ကြည်လင်နေပေမဲ့ သူ့ထဲက မှော်စွမ်းအား သိပ်သည်းဆကတော့ အလွန် မြင့်မားလှသည်။ နေရောင်အောက်မှာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဆေးရည်က အနီရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်နေတာကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
မက်ဒ်ဆင်တို့က မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ လုပ်ပေမဲ့ ယု က ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။
“ဒီဆေးက တစ်ယောက်တည်းပဲ သောက်လို့ရတယ်”
ယု က ဆေးရည်ကို ခွက်ထဲ ထည့်ပြီး ဝမ်ဒီဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ဒီက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူပုံအလယ်မှာ သူ့ကို အဆိပ်ခတ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးကာ ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သည်။
“အဖေ! ဘာလို့ အဲ့လို သောက်လိုက်တာလဲ?!”
ရိုင်ယန်ကတော့ သူ့အဖေအတွက် စိုးရိမ်ပြီး ပျာယာခတ်သွားသည်။ အကယ်၍ အဆိပ်သာဆိုရင် သူတို့ သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။
ဒါပေမဲ့ ရိုင်ယန် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူ့အဖေက လက်မြှောက်ပြပြီး တိတ်တိတ်နေဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ခွက်ကို အသာအယာ ပြန်ချလိုက်ပြီး ယု ကို အလွန် လေးနက် ထိတ်လန့်တဲ့ အမူအရာနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီဆေးရဲ့ ဖော်စပ်နည်းကို ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ထက်ဝက်နဲ့ ဝယ်ယူလို့ ရမလား?”
ထိုခဏ၌ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။