အခန်း (၇၀) - သူက ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူပဲ

“ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ? မီးလျှံစုန်းမက အခုတင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ?”

“သူ... သူက သူမရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလို့ ပြောလိုက်တာလား?”

“ဘုရားရေ... ဒီကောင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ? မီးလျှံစုန်းမက သူ့လိုလူကိုမှ ဘယ်လိုလုပ် သဘောကျသွားရတာလဲ?”

ခဏတာအတွင်း ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးရှိ မှူးမတ်များမှာ ကီးလ်၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။

ရိုင်ယန်သည် ကီးလ်ကို နှစ်သက်ကြောင်း လူတိုင်းသိသည်။ ရိုင်ယန်သည် မြင့်မြတ်သော မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မှော်ပါရမီမှာလည်း ကီးလ်နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ကာ၊ သူ၏ဆရာမှာလည်း ကျော်ကြားလှသော “ဝေါ့ကောက်” ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်ဒြပ်၊ နောက်ခံနှင့် အရည်အချင်းတို့အရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူနှင့် ကီးလ်မှာ ကောင်းကင်က ဖန်တီးပေးထားသည့် အလိုက်ဖက်ဆုံး စုံတွဲ ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ဘယ်ကမှန်းမသိသော ဆံပင်အနက်နှင့် လူငယ်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ ဝတ်စားထားပုံမှာ သေသပ်သော်လည်း သူသည် မည်သည့် မှူးမတ်ပညာပေးမှုကိုမျှ မခံယူထားသော သာမန်လူတန်းစား လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ သိနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူအဖြစ် လူပုံအလယ်တွင် ကြေညာလိုက်သည့်အပြင်၊ ထိုတံဆိပ်ကလည်း နဖူးပေါ်တွင် အထင်အရှား ရှိနေရာ ငြင်းပယ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဤအချက်ကို တွေးမိသည့်အခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ရိုင်ယန်၏ မျက်နှာဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ရိုင်ယန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် မျက်ခုံးများမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေသည်။ ၎င်းမှာ လူပုံအလယ်ဖြစ်နေ၍သာ သူ အစွမ်းကုန် အောင့်အည်းထားရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍သာ ဤနေရာသည် နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ မဟုတ်ခဲ့ပါက သူသည် ဤဆံပင်အနက်နှင့်ကောင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်မိမည်မှာ အသေအချာပင်။

“ဒါပေမဲ့... ကီးလ်၊ မင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ? ငါ မင်းအပေါ် ဘယ်လောက် ကောင်းခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိသားနဲ့၊ ငါ့ကို လိမ်ဖို့အတွက် ဘာလို့ ဒီလိုလူမျိုးကို ရှာလာရတာလဲ?”

ရိုင်ယန်သည် သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ စကားလုံးများကို အနိုင်နိုင် ညှစ်ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ ကီးလ်သည် စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် သူ့ကို ရွဲ့ပြီး လုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါစေဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။

“ဟေ့... ကီးလ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?”

ယုမှာ အခြေအနေကို နားမလည်တော့သဖြင့် ကီးလ်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

‘သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ ဒီကောင်က ငါ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နှောင့်ယှက်နေတာ ကြာပြီ။ သူက သူ့မိသားစု အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး ငါ့ကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ဖို့လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားဖူးတယ်။ အခု အခွင့်အရေး ရတုန်း သူ့ကို လုံးဝ လက်လျှော့သွားအောင် လုပ်ရမယ်’

ကီးလ်က ယုသာ ကြားနိုင်မည့် အသံမျိုးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

‘ဟန်ဆောင်မနေကြနဲ့တော့! ငါ ရိုင်ယန်က ဘယ်နေရာမှာ မင်းဘေးက ကောင်ထက် နိမ့်ကျနေလို့လဲ? မင်း သရုပ်ဆောင်ချင်ရင်တောင် ငါ့လောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို ရှာသင့်တာပေါ့!’

ရိုင်ယန်မှာ သူတို့နှစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ပို၍ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာသည်။

“သရုပ်ဆောင်တာ ဟုတ်လား? ယုက နင့်ထက် အစစအရာရာ သာတယ်။ သူက အခုထိ သေသေချာချာ မသွေးရသေးတဲ့ ရတနာတစ်ပါးမို့လို့ ငါက သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီး တစ်ဆင့်ချင်း သေသေချာချာ သင်ပေးနေတာ။ တစ်နေ့ကျရင် သူက ငါ့ထက်တောင် သာလွန်ပြီး အင်ပါယာရဲ့ ထိပ်တန်း မှော်ဆရာကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

ထိုမျှနှင့် ရပ်သွားမည်ဟု ယုနှင့် ရိုင်ယန်တို့ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကီးလ်သည် ရုတ်တရက် ယု၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲလိုက်ပြီး ခြေဖျားလေး ထောက်ကာ ယု၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်လေသည်။

ထိုခဏ၌ နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့သော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ယု၏ ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ယုမှာ ဝမ်းသာစိတ်နှင့် ဝမ်းနည်းစိတ်တို့ ရောပြွမ်းသွားရသည်။ ကီးလ်ကဲ့သို့ လှပသော မိန်းကလေး၏ အနမ်းကို ရရှိသဖြင့် ဝမ်းသာမိသော်လည်း၊ အကယ်၍ အိုင်းရှာသာ သိသွားပါက နှလုံးသား ကွဲအက်သွားမည်ကို တွေးမိကာ ဝမ်းနည်းသွားမိသည်။

သို့သော် ယု ရှေ့ဆက် မတွေးနိုင်ခင်မှာပင် ရိုင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော မှော်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒါဆိုရင်လည်း... ငါ ရိုင်ယန်ကို ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ မဆိုနဲ့တော့!’

ရိုင်ယန်သည် သူ၏ ဓားကို ကီးလ်ဆီသို့ ချိန်လိုက်သည်; အကယ်၍ သူ မပိုင်ဆိုင်ရလျှင် မည်သူမျှ မပိုင်ဆိုင်စေရဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ရိုင်ယန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး အသက် ၂၀ မတိုင်ခင်မှာပင် အဆင့်မြင့် မှော်ဆရာ ဖြစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၂ တွင် “ဝေါ့ကောက်” ၏ တပည့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မာနမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး သူလိုချင်သောအရာကို မရလျှင် ဖျက်ဆီးပစ်တတ်သည့် စရိုက်ရှိသည်။

“ဒီကောင်လေး! ခွေးကို ရိုက်ချင်ရင်တောင် အရှင်ကို ကြည့်ရတယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်! အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း!!”

ထိုစဉ် ရိုင်ယန်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဝမ်ဒီ က လှမ်းတားလိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ရောက်လာသဖြင့် ရိုင်ယန်သည် သူ၏ ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဝမ်ဒီ၏ စကားမှာ ရန်ပွဲကို ဖြန်ဖြေရုံ သက်သက်မဟုတ်ပေ။ သူက ကီးလ်နှင့် ယုတို့ကို “ခွေး” နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏သားက သူတို့ကို မနိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ “အရှင်” ဖြစ်သော အာစီမန်းစ် ဘေးမှာ ရှိနေ၍သာ မတိုက်ခိုက်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ၎င်းက အာစီမန်းစ်ကို “ခင်ဗျား အိုနေပြီ၊ ခင်ဗျားကို အားနာလို့သာ သည်းခံနေတာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်တွေကိုတော့ အရေးမလုပ်ဘူး၊ အမြန်ဆုံး အနားယူသင့်ပြီ” ဟု စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော် ကီးလ်၏ ဒေါသမှာလည်း လွယ်လွယ်နှင့် ထိန်းချုပ်၍ ရသည်မဟုတ်။ ကာပယ်လာ မိသားစုဖြစ်နေလျှင်ရော ဘာဖြစ်သနည်း? မီးလျှံစုန်းမသည် ရေခဲနဂါးနှင့် တစ်ယောက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရစဉ်ကပင် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကီးလ်၏ မှော်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာရာ ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်တော့မည့်အလား ရှိနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း ကီးလ်က တကယ်တော့ လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်နေကြသည်။ သို့သော် ကီးလ် ထုတ်ဖော်လိုက်သော မှော်စွမ်းအား ပမာဏမှာ သူတို့ကို အလွန်အံ့အားသင့်စေသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကဆိုလျှင် ကီးလ်သည် ဤမျှအထိ အစွမ်းမထက်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် ယခု သူမ၏ မှော်သိပ်သည်းဆမှာ ကျန်ရှိနေသော ထိပ်တန်းမှော်ဆရာ နှစ်ဦးကိုပင် အဝေးကြီးတွင် ချန်ထားခဲ့နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါက ကျန်ရှိသော ထိပ်တန်းမှော်ဆရာ နှစ်ယောက် ဘာကြောင့် ဤပွဲကို မလာသနည်းဆိုသည့် အဖြေပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကီးလ်၏ အစွမ်းမှာ အဆမတန် တိုးတက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်သိရှိထားသဖြင့် အရှက်မကွဲချင်၍ ရှောင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် ဝမ်ဒီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အာစီမန်းစ်က မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော မှော်စွမ်းအားတစ်ခုက ကီးလ်၏ မီးတောက်များကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ကီးလ် လန့်သွားပြီး သူမ၏ မှော်စွမ်းအားကို အမြန်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။

“ကီးလ်... မစ္စတာ ဝမ်ဒီ ပြောတာ မှန်တယ်။ ခွေးကို ရိုက်ရင်တောင် အရှင်ကို ကြည့်ရတာပေါ့။ မင်းက လူကြီးတွေကို ဘယ်လိုမျိုး ဆက်ဆံနေတာလဲ?”

အာစီမန်းစ်၏ စကားကြောင့် ဝမ်ဒီမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက ကီးလ်တို့ကို ခွေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ အာစီမန်းစ်က ထိုစကားကိုပင် ပြန်လှည့်သုံးကာ ဝမ်ဒီ၏ သားဖြစ်သူ ရိုင်ယန်ကို ခွေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိသားကို လူပုံအလယ်တွင် ခွေးဟု အပြောခံရခြင်းကို ဝမ်ဒီ မည်သို့ သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။

“ဟင်း... ကဲပါ၊ ခင်ဗျားတို့ လူငယ်တွေရဲ့ ရန်ပွဲကို ကျွန်တော်တို့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ အာစီမန်းစ်က ကီးလ်ရဲ့ တပည့်မှာ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ အခုနက ကျွန်တော် ကြည့်ရသလောက်တော့ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ မှော်စွမ်းအား စီးဆင်းမှု တစ်စက်လေးတောင် မရှိဘူး...”

ဝမ်ဒီသည် အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာ မဟုတ်သော်လည်း သူသည် လူပေါင်းစုံကို မြင်ဖူးထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုထံသို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မှော်ဆရာ ပေါင်းများစွာ လာရောက် အကူအညီ တောင်းခံလေ့ရှိရာ သူသည် လူကဲခတ် အလွန်တော်သည်။

“မှန်ပါတယ်၊ ကီးလ်ရဲ့ ဒီတပည့်လေးက အခြေခံ မှော်အတတ်ကိုတောင် မသင်ရသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့ကိုယ်ထဲမှာ မှော်စွမ်းအား မရှိသေးတာပါ”

အာစီမန်းစ်က ပြောလိုက်သည့်အခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အပြင်ပန်းတွင် ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်ရလွန်း၍ အူတက်မတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

“အခြေခံမှော်တောင် မတတ်ဘူး ဟုတ်လား??”

“အခြေခံမှော်တောင် မတတ်ဘဲနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှော်ဆရာလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်??”

“ကီးလ်က ဒီကောင်က ရိုင်ယန်ထက် အဆတစ်ရာ သာတယ်လို့ ပြောတာလား? သူမတော့ ရူးသွားပြီ ထင်တယ်!”

ဝမ်ဒီနှင့် ရိုင်ယန်တို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားရသည်။ သူတို့သည် အစောက အရှက်ရခဲ့သမျှကို အခုအချိန်တွင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။

“အာစီမန်းစ်... ကျွန်တော် အဲ့ဒီစကားကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်လို့ မရတော့ဘူး။ ကီးလ်က သူမရဲ့ တပည့်က ငါ့သား ရိုင်ယန်ထက် အဆတစ်ရာ သာတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မှာ မှော်စွမ်းအားတောင် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနှစ်မှာ ခင်ဗျားတို့ဆီက ဘာသုတေသန အသစ်မှလည်း ထွက်မလာဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နေရာတွေကတော့ အန္တရာယ် ရှိနေပြီ ထင်တယ်”

ဝမ်ဒီက ပြောပြီးနောက် ရိုင်ယန်ကို စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အပြာရောင် ဆေးရည်ပုလင်း တစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုဆေးရည်မှာ ဖန်ပုလင်းထဲတွင် အပြာရောင်နှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

ဝမ်ဒီက ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်ကာ ဆေးရည်ကို ခွက်ငယ်လေးများထဲသို့ ထည့်ပြီး ရောက်ရှိနေသော သူများကို ဝေငှလိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ ထိုဆေးရည်ကို မြင်သည်နှင့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သောက်လိုက်ကြသည်။

“ဒါ... ဒါက စိတ်စွမ်းအား ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးတဲ့ ဆေးရည် ပဲ၊ အဲ့ဒါမှ အဆင့်မြင့် သိပ်သည်းဆနဲ့။ ဘုရားရေ... ဒါကို ဘယ်လိုများ ဖော်စပ်လိုက်တာလဲ?!”

“နည်းနည်းတော့ ခါးပေမဲ့ တစ်ငုံသောက်ရုံနဲ့ ကုန်ခမ်းသွားတဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေ ချက်ချင်း ပြန်ပြည့်လာတယ်! ဒါက ငါတို့ရဲ့ မှော်ပညာကို ပိုပြီး ကြာကြာ အသုံးချနိုင်စေမှာပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ဆေးပဲ!”

လူအုပ်ကြီးက ဝမ်ဒီ၏ ဆေးရည်ကို အားပါးတရ ချီးကျူးနေကြစဉ် ဝမ်ဒီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် ။

“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ သားဖြစ်သူ ဒီနှစ်မှာ ကြိုးစား အားထုတ်ထားတဲ့ သုတေသန ရလဒ်ပါ။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ချီးကျူးသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည် ။

‘တကယ်ပဲ လူငယ်တွေထဲက သူရဲကောင်းတွေ ပေါ်ထွက်လာတာပဲ!’

‘ဝမ်ဒီ မိသားစုက အခုဆိုရင် အင်ပါယာရဲ့ အကြီးဆုံး ဆေးဝါးထုတ်လုပ်သူ ဖြစ်လာတော့မယ်။ ဒီဆေးကိုသာ စစ်တပ်အတွက် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်ရင် ကာပယ်လာ မိသားစုက မြို့တော်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ’

သို့သော် ဝမ်ဒီနှင့် ရိုင်ယန်တို့သည် ထိုချီးကျူးသံများကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ ဝမ်ဒီက အာစီမန်းစ်ကို လှောင်ပြောင်သလို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် ။

‘ငါ့သားထက် အဆတစ်ရာ သာပါတယ်ဆိုတဲ့ ကီးလ်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူဆီကရော ဘာသုတေသန ရလဒ်တွေ မြင်ရဦးမှာလဲ?’

လူတိုင်းက ကီးလ်မှာ စကားကြီးစကားကျယ်သာ ပြောတတ်ပြီး လက်တွေ့တွင် ဘာမှ မရှိဟု တွေးကာ လှောင်ပြောင်ချင်နေကြသည်။ အာစီမန်းစ်မှာလည်း ဆယ်နှစ်တိုင်အောင် ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိခဲ့ရာ၊ မြို့တော်၏ မှော်လောက အခြေအနေမှာ ကာပယ်လာ မိသားစုလက်ထဲသို့ ရောက်တော့မည်ဟု တွေး နေကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်း၏ အတွေးများ မဆုံးခင်မှာပင် ယု၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည် ။

“ ဒီဆေးမျိုးကို ငါလည်း လုပ်နိုင်တာပဲ!’