အခန်း (၆၇) - ထွက်ခွာမည့်နေ့
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်က ယုအပေါ်သို့ စတင်ကျရောက်လာချိန်၌ အိုင်းရှာ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ယုသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်လိုက်ရင်း မနေ့ညက သူနှင့် အိုင်းရှာတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးကာ ရင်ခုန်ကြည်နူးမှုများ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းက သူ၏ဘဝတွင် နောက်ထပ် မျှော်လင့်စရာတစ်ခု ရရှိလာသကဲ့သို့ပင်။
“ဒါနဲ့ အိုင်းရှာ ဘယ်သွားတာလဲ??”
ယုသည် အခန်းထဲတွင် ပတ်ပတ်လည် ရှာကြည့်သော်လည်း အိုင်းရှာကို မတွေ့ရပေ။ ထိုစဉ် ဆေးလ်ဖ် က သူ၏ အထုတ်အပိုးများကို ကူညီပြင်ဆင်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဆေးလ်ဖ်? နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
ယု ကုတင်ပေါ်ကထပြီး ဆေးလ်ဖ်ဆီသို့ ဇဝေဇဝါဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“သခင်... မြို့တော်ကို သွားရမှာ မဟုတ်လား? သခင့်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေ အထုတ်ထဲ ထည့်ပေးနေတာပါ” ဟု ဆေးလ်ဖ်က အဝတ်များကို ခေါက်ထည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ဟင်? ငါ အဲ့ဒါကို နင့်ကို မပြောရသေးဘူးလေ၊ နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ?”
ယု စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ မနေ့က သူ အပြင်ထွက်သွားချိန်တွင် ဆေးလ်ဖ်ကို ခေါ်မသွားခဲ့သလို၊ ပြန်ရောက်လာသည့် အခါတွင်လည်း အိုင်းရှာကို ဖက်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သဖြင့် သူမကို ဘာမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။
‘အိုင်းရှာ မမ က ပြောပြသွားတာပါ’
ဆေးလ်ဖ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးချိန်တွင် သူမသည် အထုပ်များကို အသင့်ပြင်ပြီး ကျောတွင် လွယ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“နေဦး! နင့်ပုံစံကြည့်ရတာ... နင်လည်း လိုက်မလို့လား?”
ဆေးလ်ဖ်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ယု အံ့ဩသွားရသည်။
‘ဒါပေါ့... သခင် သွားလေရာကို ကျွန်မ အနီးကပ် လိုက်ရမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ အိုင်းရှာကလည်း သခင့်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ကျွန်မကို မှာထားခဲ့တယ်’
ဆေးလ်ဖ်က ယုကို ကြည့်ကာ အလွန်လေးနက်သော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းကို ကြားသည့်အခါ ယု ပြုံးမိသွားသည်; အိုင်းရှာက သူ့ကို အထင်သေးလွန်းနေသည်ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။သူလို “ပထမတမန်တော်” အတွက် မည်သူ့ကာကွယ်မှုမှ မလိုအပ်သော်လည်း အိုင်းရှာက သူ့အပေါ် မည်မျှ ဂရုစိုက်ကြောင်း တွေးမိသည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အိုင်းရှာ ဘယ်သွားလဲ?”
ယုက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ငါတို့ မနက်ကျရင် ကီးလ် နဲ့အတူ ထွက်ကြမယ်လို့ သဘောတူထားတာလေ။ ငါတို့ နောက်ကျသွားရင် အိုင်းရှာကို နှုတ်မဆက်လိုက်ရမှာ စိုးလို့”
‘ကျွန်မလည်း မသိဘူး၊ အိုင်းရှာ မမ က ဒီနေ့ မနက်စောစောကတည်းက အပြင်ထွက်သွားတာ’
ဆေးလ်ဖ်က ယုကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောသည်။
“မနက်စောစောကတည်းက ထွက်သွားတာ ဟုတ်လား...??”
ယု ခေါင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကုတ်လိုက်ရင်း— အိုင်းရှာသည် ခွဲခွာရမည်ကို ဝမ်းနည်းမည်စိုးသဖြင့် သူ့ကို တမင်ရှောင်သွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ကောင်းပြီလေ၊ ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း သူက သူမကို တကူးတက လိုက်မရှာတော့ဘဲ နေပေးလိုက်ပါမည်။
“ဩော် ဒါနဲ့ သခင်... ဒါက အိုင်းရှာ မမ မထွက်သွားခင်က ထားခဲ့တဲ့ လက်စွပ်ပါ။ သခင့်ရဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်လို့ ပြောသွားတယ်”
ဆေးလ်ဖ်က ရွှေရောင်မှော်ကျောက်တုံးလေး စီခြယ်ထားသော လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ကာ ယုကို ပေးလိုက်သည်။ မှော်ကျောက်တုံးမှာ သိပ်မကြီးဘဲ စိန်ငယ်လေးတစ်လုံးအလား ရှိကာ အောက်ဘက်တွင် ဝံပုလွေခေါင်း ပုံစံကို တွေ့ရသည်။
သို့သော် ကျောက်တုံး၏ အရောင်မှာ သိပ်မကြည်လင်ဘဲ B-အဆင့်လောက်သာ ရှိပုံရသည်။ ၎င်းမှာ ယု ပေးခဲ့သော “နှင်းကျောက်စိမ်း လက်ကောက်” ထက် များစွာ တန်ဖိုးနည်းသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရာကို ငွေကြေးဖြင့် မည်သို့ တိုင်းတာနိုင်မည်နည်း? ဒါက အိုင်းရှာ ပေးသည့် လက်ဆောင်လေ!! ၎င်းမှာ S-အဆင့် အာကာသမှော်ကျောက်တုံးထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အဖိုးတန်လှသည်။
ယုသည် ထိုလက်စွပ်ကို ယူကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ၏လက်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ အစက အိုင်းရှာကို တကူးတက လိုက်မရှာချင်တော့ဟု တွေးထားသော်လည်း ယခုမူ သူမကို တွေ့ချင်၊ ဖက်ထားချင်ပြီး ကောင်းကောင်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်စိတ်များ ပေါက်လာခဲ့သည်။
“ဆေးလ်ဖ်... နင် အရင်သွားပြီး ကီးလ်ကို ရှာလိုက်ဦး။ ခဏနေရင် ကျောင်းဂိတ်ပေါက်မှာ စောင့်နေပါ။ ငါ အိုင်းရှာနဲ့ စကားသွားပြောလိုက်ဦးမယ်”
ဒါကို ပြောပြီးနောက် ယု တံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ဆေးလ်ဖ်က ယု၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အားမလိုအားမရ ခါလိုက်မိသည်။
နံနက် ၁၀ နာရီ ဝန်းကျင်ခန့်တွင် ကီးလ် ပြင်ဆင်ထားသော ရထားလုံးမှာ ကျောင်းဂိတ်ပေါက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ယနေ့ခေတ်တိုင်အောင် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အမြန်ဆုံး ရထားလုံးဖြစ်ပြီး “လေပြင်းမြင်း” ဟုခေါ်သော အထူးဆင့်ခေါ်သားရဲ လေးကောင်က ဆွဲရခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှရာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ၁၀ ရက်ခန့် သွားရမည့် ခရီးကို ၃ ရက်ဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ရထားလုံးတွင် ဘီးများမပါရှိဘဲ လေပေါ်ပျံ မှော်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြုကာ မြေပြင်အထက်တွင် ကြွနေသဖြင့် အတွင်းမှ ခရီးသည်များမှာ မည်သည့် ခုန်ခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကိုမျှ ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။
‘ဆေးလ်ဖ်... ငါ့ရဲ့ ငပျင်း တပည့်က ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ?’
ကီးလ်သည် ခါးကို ထောက်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် ရထားလုံးရှေ့တွင် ခြေဆောင့်နေသည်။
‘သခင်က အိုင်းရှာ မမ ကို သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောမလို့လေ။ ကျွန်မ တားကြည့်ပေမဲ့ သူက အမြန်ပြေးထွက်သွားလို့ မမီလိုက်ဘူး’
ဆေးလ်ဖ်က ယု၏ အထုတ်များကို သယ်ကာ ကီးလ်နှင့်အတူ ရထားလုံးဘေးတွင် စောင့်နေသည်။
“တကယ်ပါပဲ... တစ်ပတ်လောက်ပဲ ခွဲရမှာကို! အခုကတည်းက ခွဲရမှာကို အဲ့လောက်တောင် ဝန်လေးနေရလား? မင်းမှာ ဘယ်လို အနာဂတ် ရှိနိုင်မှာလဲ?”
ကီးလ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ ခွဲခွာရမည့်အပေါ် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုကို သူမ နားလည်သော်လည်း တစ်ပတ်လောက် ခွဲရမည့်အရေးကို သေခြင်းရှင်ခြင်း ခွဲခွာရမည့်အလား လုပ်နေသည်ကိုတော့ သူမ စိတ်မရှည်နိုင်ပေ။
ခဏအကြာတွင် ယုသည် စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။
‘ရှာလို့ မတွေ့ခဲ့ဘူး ထင်တယ်...’
ဆေးလ်ဖ်က ယုကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ယုက အိုင်းရှာကို အတန်းထဲတွင် ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရောက်သွားသည့်အခါ ပါမောက္ခ ဂေးလ် က အိုင်းရှာသည် သူမ၏ နေရပ်သို့ ပြန်ရန် ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူသွားကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ကီးလ်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကလဲယား နှင့် အာစီမန်းစ် တို့ အားလုံး ကျောင်းပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနေကြချိန်တွင် ပါမောက္ခ ဂေးလ်က ကျောင်းတစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အိုင်းရှာ၏ အိမ်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
‘ဘာဖြစ်လဲ? မင်းရဲ့ ရည်းစားကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလား?’
ကီးလ်က စိတ်ပျက်နေသော ယုကို ကြည့်ကာ လှောင်သလိုလို မေးလိုက်သည်။
“ဆရာမက ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေရတာလဲ?”
ကီးလ်၏ မျက်နှာပေးမှာ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ယု ပြန်မေးလိုက်သည်။
‘ဒါပေါ့... ငါ့တပည့်က ဒီလောက်ကလေး ခွဲခွာရတာကိုတောင် မခံနိုင်ရင်၊ ဘယ်လို ကြီးကျယ်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နိုင်မှာလဲ?’
ကီးလ်က စကားကို အဆုံးသတ်ကာ ရထားလုံးထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားသည်။ ဆေးလ်ဖ်ကမူ ယုကို အရင်ဝင်ရန် ရထားလုံးတံခါးရှေ့တွင် စောင့်ပေးနေသည်။
“ဆေးလ်ဖ်... ကျေးဇူးပဲ”
ယုက ဆေးလ်ဖ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ဆေးလ်ဖ်က စိတ်ထဲကနေ ပြုံးလိုက်ရင်း— သူမ၏ သခင် ဘေးကင်းရေးအတွက် သူမ အပြည့်အဝ တာဝန်ယူမည်ဟု တွေးကာ နောက်ကနေ လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
လေပြင်းမြင်း လေးကောင် ဆွဲထားသော ရထားလုံးသည် မြို့တော်သို့ ဦးတည်ထားသည့် အထူးလမ်းမကြီးအတိုင်း အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကျောင်းဂိတ်ပေါက်ဘေးရှိ တောအုပ်ထဲမှနေ၍ ထွက်ခွာသွားသော ရထားလုံးကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။
‘ယု... နင် ဘေးကင်းအောင် နေပါနော်’
အိုင်းရှာသည် သစ်ပင်ကို မှီကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အဆုံးမဲ့ ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
‘သခင်မလေး... အခု ဒီကျောင်းမှာ စောင့်ကြပ်နေတဲ့သူ အတော်နည်းသွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီညကစပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ စလို့ရပြီ မဟုတ်လား?’
ထိုအခိုက်တွင် အိုင်းရှာ၏ အနောက်၌ အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ပေါ်လာမှုမှာ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။
‘အင်း... ဒီညကစပြီး လုပ်လို့ရပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ယု အကြောင်းကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ မယ်တော်ကို မပြောပါနဲ့ဦး’
အိုင်းရှာသည် သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများဖြင့် ထိုအမှောင်ရိပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တောင်းပန်နေမိသည်။ သူမသည် ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ထိုအမှောင်ရိပ်သည် မည်သည့် သနားညှာတာမှုကိုမျှ မပြပေ။
“မင်းရဲ့ အခြေအနေကို မင်း ကိုယ်တိုင် ပိုသိပါတယ်။ ဒါက သခင်ကြီးဆီ ရောက်သွားရင် အဲ့ဒီကောင်က အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင် သေရင်တောင် သူ့အပြစ်ကို ဆေးကြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုအမှောင်ရိပ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထိုသွားများကြားတွင် ကြီးမားသော အစွယ်နှစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပြီး သားရဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူလှသည်။
‘တောင်းပန်ပါတယ်... နောင်ကျရင် နင် ခိုင်းသမျှ ငါ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့’
အိုင်းရှာက ထပ်မံ တောင်းပန်လိုက်ပြန်သည်။
‘ဟဲဟဲ... ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...’
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမှောင်ရိပ်သည် တောအုပ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များကို ချန်ထားခဲ့သည်။
အိုင်းရှာမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အဝတ်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေတော့သည်။