အခန်း (၆၂) - လရောင်အောက်က ရေခဲလက်ကောက်
လရောင်သည် ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် မီးရောင်ဟူ၍ တစ်ချက်မျှ မရှိတော့ပေ။
“ယု” သည် လူသူကင်းမဲ့နေသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း သူ၏အခန်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ အခန်းထဲမဝင်မီ “အိုင်းရှာ” အိပ်ပျော်နေပြီလားဆိုသည်ကို သိနိုင်ရန် တံခါးကြားမှ အလင်းရောင် ထွက်လာခြင်း ရှိမရှိ အရင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အချိန်က အတော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။
ယုသည် တံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခြေဖွဖွနင်းကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ တံခါးပိတ်သည့်အခါ အသံမထွက်စေရန် တံခါးလက်ကိုင်ကို သေချာထိန်းကိုင်ထားလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ယုသည် အိပ်ရာဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားပြီး အဝတ်အစားလဲကာ အိပ်ရန်သာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ အဝတ်လဲမည်အလုပ်တွင်— သူ၏ကုတင်ပေါ်၌ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော အိုင်းရှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟင်? ငါ အခန်းမှားဝင်မိတာလား! ငါ့အိပ်ရာက ညာဘက်မှာလေ၊ အိုင်းရှာရဲ့ကုတင်က ဘယ်ဘက် လိုက်ကာအနောက်မှာ ရှိရမှာ!!”
ယု တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိုင်းရှာသည် ကျောင်းဝတ်စုံကိုပင် မချွတ်ရသေးဘဲ၊ ဖိနပ်မချွတ်ရသေးသော သူမ၏ခြေထောက်လေးများမှာ ကုတင်ပေါ်မှ တွဲလောင်းကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ယုအပြန်ကို စောင့်ရင်းနှင့် မျက်စိမဖွင့်နိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လရောင်အောက်တွင် အိုင်းရှာ၏ လှပလွန်းသော မျက်နှာလေးကို ယု ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဖြူစင်ဝင်းပပြီး နူးညံ့နေသော သူမ၏ အသားအရည်မှာ ကြည်လင်နေသည့် ကျောက်စိမ်းဖြူလေးနှင့် တူလှသဖြင့် ယုမှာ သူမကို ထိတွေ့ချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ။
သူသည် ညာဘက်လက်ကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လရောင်အောက်က အိုင်းရှာ၏ ပါးပြင်လေးကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ယု တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် ။
“ယု... လူအ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်...”
အိပ်မက်ထဲတွင် အိုင်းရှာသည် သူမ၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို လှုပ်ရှားကာ တိုးတိုးလေး ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ ယု၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားစေသည်။
ယုသည် သူ၏ဆန္ဒကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အိုင်းရှာ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ အသားချင်း ထိတွေ့သွားပြီး ယု၏ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် နှလုံးသားထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။
“အိုင်းရှာကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ ငါပဲ...” “ဇာတ်လမ်းကလည်း ပြီးသွားပြီပဲ၊ အိုင်းရှာက ဘာလို့ ငါ့ကို တောင်းပန်နေရတာလဲ?”
ဤသို့သော ဝေခွဲမရမှုများ ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများကို မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း? အိုင်းရှာသည် သူ့အပေါ် ခံစားချက်ရှိနေဆဲ၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်နေဆဲ၊ သူ့ကို ချစ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ယု သိလိုက်ရသည်။
အိုင်းရှာ၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို မြင်ရသည့်အခါ ယု၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာသည်။ သူမကို နမ်းရှိုက်ချင်သော စိတ်ဆန္ဒမှာလည်း တစ်ကြိမ်မက ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
ယုသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး အိုင်းရှာ၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေစဉ် နမ်းရှိုက်ခြင်းမှာ မကောင်းဟု သူသိသော်လည်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်နေချိန်တွင် မည်သူက တားဆီးနိုင်မည်နည်း?
သို့သော် နှုတ်ခမ်းချင်း မထိတွေ့မီလေးမှာပင် ယု ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ နမ်းရှိုက်ခြင်းကို အိုင်းရှာ မုန်းတီးသွားမည်ကို သူသိသည်။ အပြန်အလှန် သဘောတူညီမှု မရှိဘဲ နမ်းရှိုက်ခြင်းမှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ယု ကိုယ်ကို ပြန်မတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်— အိုင်းရှာသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်စင်တီမီတာပင် မကွာဝေးသော အကွာအဝေးမှ သူ့ကို ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးလေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ လန့်သွားတော့သည်။
“မဟုတ်... မဟုတ်ဘူး အိုင်းရှာ! အခုနကကိစ္စကလေ... အခုနက...”
ယုသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ခုန်ထလိုက်သည်။ သူ သူမကို နမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ ငြင်းမရသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။ အကြောင်းပြချက်ပေါင်း တစ်ထောင်ပေးပါစေ၊ အိုင်းရှာကို သူ လိမ်၍မရပေ။
“ယု! နင် ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ?!”
အိုင်းရှာသည် ထထိုင်လိုက်ပြီး ယု၏ အထိတ်တလန့် ရှင်းပြချက်များကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူမ၏ စကားလုံးများမှာ တိုတောင်းသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာအတွင်း အိုင်းရှာက ယုကို ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောခြင်းပင်။
“ငါ... ငါ မြို့ထဲကို ပစ္စည်းသွားဝယ်တာပါ!”
ယုသည် မြောက်ဘက်က မြို့သို့ သွားခဲ့သည်ဟု မပြောရဲပေ။ အကြောင်းမှာ လူတစ်ယောက်တည်းနှင့် ထိုမျှဝေးသော ခရီးကို တစ်ရက်အတွင်း အသွားအပြန် လုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မြို့ထဲ သို့ သွားခဲ့သည်ဟုသာ သူ လိမ်ပြောလိုက်သည်။
“နင် ငါ့ကို လိမ်နေတာပဲ!”
အိုင်းရှာသည် သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများဖြင့် ယုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ဘာလို့လဲ???”
ယု မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ အိုင်းရှာက ဤအရာမှာ လိမ်ညာမှုဖြစ်ကြောင်း ဘာလို့ ဤမျှ သေချာနေရတာလဲ?
“ငါ မြို့ထဲမှာ အနှံ့လိုက်ရှာပြီးပြီ။ ငါသွားခဲ့တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ နင့်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ခဲ့ဘူး။”
အိုင်းရှာသည် ယုကို ကြည့်နေရင်း မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ထိုမျက်ရည်များမှာ ဝမ်းနည်းမှု၊ စိတ်ပျက်မှုနှင့် ပူဆွေးမှုများ ဖြစ်သည်။ မိမိချစ်ရသူ၏ လိမ်ညာမှုကို ခံရသည့်အခါ ခံစားရသော နှလုံးသား နာကျင်မှု မျက်ရည်များပင်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယု၏ စိတ်မှာ နူးညံ့သွားတော့သည်။ အိုင်းရှာသည် သူ့ကို ဤမျှ နောက်ကျသည့်တိုင် စောင့်နေခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မြို့ထဲအထိပါ လိုက်ရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယု ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အိပ်ရာဘေးတွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အိုင်းရှာကို သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ယု၏ အမူအရာကို မြင်ရသည့်အခါ အိုင်းရှာမှာ ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းသွားတော့သည်။ မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရတော့ဘဲ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
အိုင်းရှာသည် ယုကို ချစ်သည်။ အိုင်းရှာသည် ယုနှင့် ထာဝရ အတူတူ နေချင်သည်။ အိုင်းရှာသည် သူမ၏ ရင်ထဲက အရာအားလုံးကို ယုကို ပြောပြချင်သော်လည်း၊ စကားလုံးများကို ပြန်လည် မျိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။
အိုင်းရှာ၏ မျက်ရည်များမှာ ယုက သူမကို လိမ်ညာခဲ့သောကြောင့် သို့မဟုတ် ယုက သစ္စာမရှိသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အိုင်းရှာ၏ မျက်ရည်များသည် သူမ၏ ကိုယ်ကိုယ်ကို မုန်းတီးမှု၊ သူမ၏ မွေးဖွားလာမှုကို မုန်းတီးမှုနှင့် သူမ၏ အစွမ်းမရှိမှုကို ဖော်ပြနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အချို့သော အရာများကို ပြောပြ၍မရသလို၊ အချို့သော သူများကိုလည်း အစကတည်းက မချစ်ခဲ့သင့်ပေ။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို သိနေသည့်တိုင် အိုင်းရှာသည် ယုနှင့် တစ်ရက်လေးဖြစ်ဖြစ် ပို၍ နီးကပ်စွာ နေချင်မိသေးသည်။
ယုသည် အိုင်းရှာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိုင်းရှာ ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုတာ သူ မသိပေ။ သို့သော် ရှေ့က မိန်းကလေးသည် သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်နေကြောင်း၊ ထို့ပြင် သူ့ကို ချစ်နေကြောင်းကိုတော့ သူ သေချာပေါက် သိလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ယုသည် စကားများစွာ မပြောတော့ဘဲ— “အရည်မပျော်သော ရေခဲ” ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ရေခဲလက်ကောက်ကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုရေခဲလက်ကောက်သည် လရောင်အောက်တွင် အေးမြသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် ပါးလွှာသော မြူခိုးလေးများ ဝေ့ဝဲနေသည်။ လက်ကောက်၏ ဖြူလွလွနှင့် နူးညံ့သော မျက်နှာပြင်မှာ လရောင်အောက်တွင် ပို၍ပင် လှပလွန်းလှသည်။
အိုင်းရှာသည် လက်ကောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ မျက်ရည်များမှာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အိုင်းရှာသည် ထိုလက်ကောက်မှာ ဘာလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း ၎င်း၏ တန်ဖိုးကိုတော့ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ လက်ကောက်၏ မျက်နှာပြင်မှာ ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။
၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော မှော်စွမ်းအားများအရ ၎င်းသည် ဝတ်ဆင်သူ၏ မှော်စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် “နတ်ဘုရားလက်နက်” တစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။ ဤကဲ့သို့သော လက်ကောက်မျိုးသည် အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး ရာဂဏန်း သို့မဟုတ် တစ်ထောင်ခန့် တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းမှာ အိုင်းရှာအတွက် အလွန်များပြားလှသော ပမာဏပင် ဖြစ်သည်။
“ငါ ဒီရေခဲလက်ကောက်ကို ရဖို့ အကြာကြီး လိုက်ရှာခဲ့ရတယ်၊ လမ်းမှာလည်း အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရလို့ ပြန်လာတာ အရမ်းနောက်ကျသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဒီလက်ကောက်ကို ဝတ်ထားတာက... လရောင်အောက်မှာ ရေချိုးနေတဲ့ အလှနတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပဲ အပြည့်စုံဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တွေးမိတယ်”
ယုသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အိုင်းရှာ၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ လက်ကောက် ဝတ်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် အိုင်းရှာသည် ရေခဲလက်ကောက်ကို ထိမိသည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
“ငါ ဒီလက်ကောက်ကို လက်မခံနိုင်ဘူး”
အကယ်၍ ဤလက်ကောက်ကို သူမ ဝတ်ဆင်လိုက်ပါက ယုကို သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း အိုင်းရှာ သိသည်။ ထို့ပြင် သူမသာ သူ့ကို ချစ်မိသွားပါက ယုအတွက် မည်သို့သော အဆုံးသတ်မျိုး ဖြစ်လာမည်ကိုလည်း သူမ သိသည်။ ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ် မရှိနိုင်သည့် အချစ်တစ်ခုကို ဘာလို့ စတင်ရမည်နည်း?
ထိုအချိန်တွင် ယုသည် မမျှော်လင့်ဘဲ အရာကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အိုင်းရှာကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် ။
“အိုင်းရှာ... ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အိုင်းရှာသည် တခြားဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ သူမ တွေးနေသမျှ အတွေးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယု၏ နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း အိုင်းရှာသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် စီးမျောသွားတော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။
အိုင်းရှာ သတိပြန်ဝင်လာသည့်အခါ သူမသည် ယု၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယုသည် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပေးသည်။
ယုမှာ ကြွက်သားကြီးကြီးမားမား မရှိသော်လည်း သူ၏ ပခုံးမှာ ထင်ထားသည်ထက် ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် မှီတွယ်ချင်စရာ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းထားသည်။
“ခဏလေးပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီထက် နည်းနည်းလေး ပိုပြီး လောဘကြီးခွင့်ပေးပါ။ ဒီလူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ တစ်စက္ကန့်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုပြီး နေချင်သေးတယ်...”