အခန်း (၆၁) - ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် လောကနိယာမအားလုံးကို ချေဖျက်ခြင်း

အချို့သော သီးသန့်မှော်ကျောက်မျက်များမှလွဲလျှင် "စိန်" သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမာကျောဆုံးသော ဒြပ်စင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည်။ စိန်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိသော "စတန်" သည် အင်အားအကောင်းဆုံး ကာကွယ်ရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု အားလုံးက ယူဆကြသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာက အသိအမှတ်ပြုထားရသည့် ထိုပညာရှင်ကြီးသည် "ယု" ၏ ဓားတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ယုက "မန်လီနာ" ထံမှ လက်ကောက်ကို လုယူရန် ကြိုးစားစဉ်က အားလုံးက သူ့ကို အရူးဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် "မာစတာ စနိတ်ခ်" ကို ရိုက်ထုတ်ပြီး "လျှပ်စီးဓား" ကို ရှောင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူသည် အတော်လေး အစွမ်းထက်သူဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခု ယုက စိန်သားကိုယ်ထည်ကို ဓားဖြင့်ပိုင်းဖြတ်ပြီး စတန်ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အားလုံးမှာ စကားပင် မဟရဲတော့ဘဲ ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။

ထိုဓားချက်ပြီးနောက် မည်သူမျှ ယုကို လျှော့မတွက်ရဲကြတော့ပေ။

"ငါ နည်းနည်း အားပြင်းသွားသလား? ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်လေ~ တစ်ကိုယ်လုံး စိန်သားဖြစ်နေတာဆိုတော့ သူ သေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ယုသည် နံရံတွင် တစ်ကိုယ်လုံး နစ်ဝင်နေသော စတန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကြည့်နေသူအားလုံးမှာ— "ဘုရားရေ! ဒါကတောင် အရှိန်လျှော့ထားတာလား? သူသာ တကယ် တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် ဒိုင်းမွန် စတန် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားလောက်ပြီ" ဟု ထိတ်လန့်တကြား တွေးနေကြသည်။

ထိုဓားတစ်ချက်၏ စွမ်းပကားကြောင့် ကွင်းထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ပညာရှင်များကြားတွင် တိတ်ဆိတ်သော သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိသွားသည်— ၎င်းမှာ ယုကို အရင်ဆုံး အလဲထိုးရန်နှင့် ထို့နောက်မှ လက်ကောက်ကို ပြန်လုရန် ဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် "လျှပ်စီးသတ်ဖြတ်သူ အောလ်" သည် ယု၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးများပါဝင်သော ထက်မြက်သည့် ဓားနှစ်လက်ဖြင့် ယု၏ ခေါင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ယုသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အောလ်၏ ခန့်မှန်းရခက်သော ဓားနှစ်လက်မှာ ထက်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယုသည် အောလ်ကို လေပေါ်တွင်ပင် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်ခန့်တွင် ကြီးမားလှသော လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခုသည် ယုထံသို့ တည့်တည့် ကျရောက်လာသည်။ ၎င်းနှင့်အတူ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောက်ကွေးသော မီးတောက်များလည်း ပါဝင်လာသည်။ မီးတောက်မှာ လျှပ်စီးလောက် မမြန်သော်လည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အဟန့်အတားမရှိ ပေါင်းစပ်နေကြသည်။ ယုသည် လျှပ်စီးကို ရှောင်နိုင်လျှင်ပင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် အားလုံးကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ယုသည် ရှောင်တိမ်းရန် လုံးဝ မကြိုးစားခြင်းပင်။ သူသည် ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ— ပြင်းထန်လှသော "ဓားအရှိန်အဝါ" ကြောင့် လျှပ်စီးတန်းကြီးမှာ လေပေါ်တွင်ပင် တစစီ ပြတ်တောက်သွားပြီး၊ မြွေဟန်ရှိသော မီးတောက်များမှာလည်း ချက်ချင်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဓားအရှိန်အဝါမှာ ထိုမျှနှင့် ရပ်မသွားပေ။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါသည် လျှပ်စီးနှင့် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားပြီး— လျှပ်စီးကို ထိန်းချုပ်ထားသော အဘိုးကြီးနှင့် မီးတောက်ကို စေခိုင်းနေသော အမျိုးသမီးတို့ကို ရိုက်ခတ်သွား‌သည်။

အားလုံးက ထိုနှစ်ယောက်တော့ သေပြီဟု ထင်နေကြစဉ်မှာပင်၊ လေပြင်းတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားသကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦး၏ အဝတ်အစားများမှာ တစစီ ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာမှာမူ ဒဏ်ရာတစ်စက်ပင် မရရှိခဲ့ပေ။

"အားးးးးး~"

"မီးတောက်မြွေ ဖန်နာ" သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရေးကြီးသော နေရာများကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် အဝတ်စလေးများ ကျန်ရှိနေသဖြင့် အရှက်တကွဲ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အဘိုးကြီးမှာမူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရှေ့သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဓားချက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ လျှပ်စီးကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး မီးတောက်ကို ငြိမ်းသတ်နိုင်သည်။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ— ဤဓားစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် ကျွမ်းကျင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ မှော်အတတ်ကို ချေဖျက်ပြီး လူကို ဒဏ်ရာမရစေဘဲ အဝတ်အစားကိုသာ ဆွဲဖြဲနိုင်သည့် စွမ်းရည်မျိုးကို မည်သည့်လူစားမျိုးက လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း?

ယခုအချိန်တွင် ကွင်းထဲ၌ မတ်တတ်ရပ်နိုင်သူ သုံးဦးသာ ကျန်တော့သည်— "ဖျက်ဆီးသူ ဟုဂ်စ်"၊ "ချာရီယော့တ် လန်း" နှင့် ထိပ်တန်းမှော်ဆရာမ "မန်လီနာ" တို့ ဖြစ်သည်။

ဟုဂ်စ်က လန်းကို အကြည့်တစ်ချက်ပေးကာ အတူတူတိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ စစ်မြေပြင်ဝါရင့်ဖြစ်သော လန်းက ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ပြီး သူ၏စစ်ပုဆိန်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ယုထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"မွေးရာပါ မှော်စွမ်းအား ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း" ဟူသော ဤစွမ်းရည်ဖြင့် သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူပေါင်းများစွာကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးသည်။ လန်း၏ အမြင်တွင် ယု၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ အားကောင်းသော လေမှော်အတတ် သာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် မှော်အတတ်မှာ အဓိကဖြစ်နေသဖြင့် ဘယ်သူက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကို လေ့ကျင့်တော့မည်နည်း? ထို့ပြင် ယုကဲ့သို့ လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ ဤမျှပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် မှော်အတတ်သာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မှော်အတတ်ဖြစ်နေသရွေ့ လန်းမှာ ကြောက်စရာ မလိုပေ။

လန်းက ယုထံ ပြေးဝင်သွားစဉ်မှာပင် ဟုဂ်စ်က မှော်ဂါထာကို စတင်ရွတ်ဆိုတော့သည်။ ဟုဂ်စ်၏ မှော်အတတ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ဂါထာရွတ်ဆိုရန် အချိန် လိုအပ်သည်။ သူ၏မှော်စွမ်းအား သက်ရောက်ရာနေရာတိုင်းတွင် ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒုက္ခများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသောကြောင့် "ဖျက်ဆီးသူဘုရင်" ဟု အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒုက္ခပဲ! ဟုဂ်စ်က ဂါထာရွတ်နေပြီ! ပြေးကြတော့! ဒီနေရာကြီး ပြိုကျတော့မယ်!"

"ပြေးမယ်? ဘယ်ကို ပြေးမှာလဲ? လမ်းတွေအကုန်လုံး ပိတ်နေတာကို!"

"ငါတို့တော့ သေပြီ!"

အားလုံး မျှော်လင့်ချက် ပျက်သုဉ်းနေစဉ်မှာပင်၊ မန်လီနာက သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေအောက်ခန်း တစ်ခုလုံးတွင် ထူထပ်လှသော ရေခဲတုံးကြီးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး နံရံနှင့် ထောက်တိုင်များကို ခိုင်ခံ့အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ ဟုဂ်စ်၏ မှော်စွမ်းအားက မည်မျှပင် ပြင်းထန်စေကာမူ သူမ၏ ရေခဲပြင်ကို မဖောက်ထွက်နိုင်ဟု မန်လီနာက ယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော် အားလုံးကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ— ဟုဂ်စ်သည် သူ၏မှော်အတတ်ကို ထုတ်လွှတ်ခွင့် မရလိုက်ခြင်းပင်။ လေပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော "မှော်အစီရင်စု" ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ယုသည် ၎င်းကို ဓားဖြင့် တစ်ချက်တည်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဤမှော်အစီရင်စုဆိုသည်မှာ မှော်စွမ်းအားများ စုစည်းထားသည့် အရာဖြစ်ပြီး ရုပ်ဝတ္ထုကိုယ်ထည် မရှိပေ။ ၎င်းကို ထိတွေ့၍မရဘဲ အသုံးပြုသူသာလျှင် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ယုက ထိုအရာကို ဓားဖြင့် ထက်ပိုင်းပိုင်းပစ်လိုက်ခြင်းပင်!

ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်နေသော လန်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး— "ဒါ... ဒါက မှော်အတတ် မဟုတ်ဘူးပဲ..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတော့သည်။

သို့သော် သူ စကားပြောနိုင်သေးသည်မှာ သူ မသေသေးကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ယုသည် သွေးဆာနေသူ မဟုတ်သလို လူများကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ရသည်ကိုလည်း မနှစ်သက်ပေ။

ဤအချက်ကပင် လူတိုင်းကို ပို၍ မှင်သက်သွားစေသည်။ မာစတာ စနိတ်ခ် အပါအဝင် ပညာရှင် ၇ ဦးစလုံးကို ယုက အနိုင်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ဓားတစ်ချက်စီဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ— သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ မသတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ခွန်အားရှိလျှင် လွယ်ကူသော်လည်း၊ မသေစေဘဲ အလဲထိုးရန်မှာမူ များစွာ ပိုမိုခက်ခဲလှသည်။ ယုသည် သူ၏စွမ်းအားကို အတိအကျ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး၊ ပညာရှင် ၇ ဦးကို ဒဏ်ရာရရုံသာ တိုက်ခိုက်ကာ ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော မန်လီနာက နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာသည်။

မန်လီနာသည် လက်အမူအရာတစ်ခု လုပ်ဆောင်လိုက်ရာ နံရံပေါ်ရှိ ရေခဲပြင်များမှ ရေခဲဆူးပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယုထံသို့ ဘက်ပေါင်းစုံမှ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူမက လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ယုမှာ ဇကာပေါက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ပါရမီရှိတဲ့သူကို မနှမြောဘူးလို့ မထင်နဲ့။ မင်းကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်— ရေခဲလက်ကောက်ကို အခုပဲ ပေးလိုက်ပါ" ဟု မန်လီနာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ယု၏ အဖြေမှာလည်း ရှင်းလင်းလှသည် -

"မပေးနိုင်ဘူး... အမြန်ပဲ ဇာတ်သိမ်းရအောင်၊ အိမ်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေတယ် သူရှိတယ်"

ယု စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရေခဲဆူးများမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ မည်မျှပင် လျင်မြန်ပါစေ၊ ဤမျှများပြားသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ဟု အားလုံးက ထင်နေကြသည်။

သို့သော် ယုက ဘာလို့ ရှောင်ရမည်နည်း? သူသည် ဓားကိုင်ထားသော လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံသာရှိပြီး— "ဓားအရှိန်အဝါ" များသည် ယုကို ဗဟိုပြုကာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ကာကွယ်ရေးဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြန့်ကျက်သွားသည်။ ရေခဲဆူးများမှာ ထိုဒိုင်းကို ထိမိသည်နှင့် တစစီ ကွဲကြေပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဒါကိုလည်း မန်လီနာက ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤရေခဲဆူးများမှာ အာရုံလွှဲရန်သာဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယု၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် တန်နှင့်ချီ၍ လေးလံသော "ရေခဲချပ်ပြားကြီး" ကို ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေခဲဆူးများကို မည်မျှပင် ကာကွယ်နိုင်ပါစေ၊ တန်နှင့်ချီသော ဤရေခဲချပ်ပြားကြီး၏ ဖိနှိပ်မှုကိုတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ယုက ရေခဲဆူးများကို ကာကွယ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုရေခဲချပ်ပြားကြီးသည် သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာသည်။ ဤမျှကြီးမားသော အရာ၏ ဒဏ်ကြောင့် ယုသည် အသားစအဖြစ် ကြိတ်ခြေခံရတော့မည်ဟု အားလုံးက ထင်နေကြသည်။

သို့သော် ယုသည် ဓားကို တစ်ချက်တည်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မီတာပေါင်းများစွာ ထူထဲလှသော ထိုရေခဲချပ်ပြားကြီးမှာ ထက်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။ ယု ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားအရှိန်အဝါသည် ရေခဲချပ်ပြားကို ဖြတ်တောက်ရုံတင်မကဘဲ မန်လီနာထံသို့ တည့်တည့် ဆက်လက် စီးဆင်းသွားသည်။

မန်လီနာသည် သူမ၏ရှေ့က "နတ်ဆိုး" ကို ကြောက်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော ပေါင်တံများ၊ ရင်သားနှင့် တင်ပါးများကို ဖုံးကွယ်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ တစစီ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မန်လီနာသည် သူမ၏ အရှက်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သေမင်း၏ လက်တွင်းမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုဓားအရှိန်အဝါ သူမထံသို့ ရောက်လာစဉ်က သူမသည် တစစီ ပြတ်တောက်သွားတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း— ယု၏ အစွမ်းကြောင့် အဝတ်အစားများသာ ပြတ်တောက်သွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာမူ ဒဏ်ရာတစ်စက်ပင် မရခဲ့ပေ။ မိမိ၏ အသက်ကို တစ်ပါးသူက လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသနည်း။

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး၊ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် လောကနိယာမ အားလုံးကို ချေဖျက်နိုင်သည်။

"အင်း... အားလုံးကတော့ သဘောတူကြပြီ ထင်တာပဲနော်? ဒါဆိုရင် ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်"

ယုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ— သူ၏အကြည့်မှာ မန်လီနာ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရင်သားများပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အရေးကြီးသော နေရာများကို အဝတ်စလေးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ပေးထားသော်လည်း၊ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်က မှည့်လေးနှင့်အတူ မြင်တွေ့ရသော အလှအပမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ယုသည် အိမ်ပြန်ရန် အလောတကြီး မဖြစ်ပါက ဤနေရာတွင် အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက်နေထိုင်ချင်မိသည်။ သို့သော် အချိန်က နောက်ကျနေပြီဖြစ်ရာ "အိုင်းရှာ" က သံသယဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြန်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မည်သူမျှ စကားမဟရဲကြပေ။ အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင်မူ— "အကိုကြီးရယ်... အမြန်သာ ကြွပါတော့။ ဘယ်သူကများ ကန့်ကွက်ရဲမှာလဲ?" ဟုသာ တွေးနေကြသည်။

ဘယ်သူမှ မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ယုသည် အထွက်လမ်းသို့ လျှောက်သွားပြီး ပိတ်ဆို့နေသော ရေခဲတုံးကြီးကို ဓားဖြင့် တစ်ချက်တည်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားပိုင်ရှင်ထံသို့ သွားကာ စနစ်တကျ ပြန်လည်အပ်နှံပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လူအုပ်အနောက်တွင် ပုန်းနေသော လင်ဒါကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် -

"လင်ဒါ... ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ချစ်သူက ဒီလက်ဆောင်ကို သဘောကျမှာ သေချာပါတယ်"

လင်ဒါမှာ အစက ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည် -

"အစ်ကို သဘောကျရင် ကျေနပ်ပါပြီ။ နောက်တစ်ခါလည်း လာလည်ဦးနော်!"

လူတိုင်းက လင်ဒါကို ကြည့်ကာ— "ဘုရားရေ! နောက်တစ်ခါ လာလည်ဦး ဟုတ်လား?? ဩော်... ဒါ လင်ဒါ ခေါ်လာတဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ။ ဒါဆို ဒီလူက မာစတာ စနိတ်ခ်ရဲ့ သမက်လောင်းများလား??" ဟု တွေးနေကြတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ယုသည် အဝင်လမ်းမှတစ်ဆင့် အေးအေးဆေးဆေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လင်ဒါကမူ ယု ထွက်သွားသည့် လမ်းကို ငေးကြည့်ရင်း

— "ဘုရားရေ! အရမ်း ကြမ်းတာပဲ! အရမ်းကို မိုက်လွန်းတယ်! ချမ်းလည်း ချမ်းသာတယ်၊ အစွမ်းလည်း ရှိတယ်! ဒီလို ယောက်ျားမျိုး ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသေးတာလား?! ဟုတ်သားပဲ! သူ့ချစ်သူအတွက် သန်း ၃၀ ကျော်တန် လက်ကောက်ကို ပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့... ငါသာ သူ့ချစ်သူ ဖြစ်လိုက်ချင်တော့တာပဲ!! ဒီလိုယောက်ျားမျိုးက ဇနီးတွေ အများကြီး ယူလို့ရမှာပဲ မဟုတ်လား?!" ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေတော့သည်။

သို့သော် အားလုံးက စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချတော့မည့် အချိန်မှာပင်၊ ယုသည် နောက်လှည့်ပြီး ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လေထုမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် တင်းမာသွားပြန်သည်။

ယုသည် လေလံပွဲစီစဉ်သူထံ လျှောက်သွားပြီး ခုနက ပေးရန်မေ့သွားသော "အဆင့်-S ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်" ကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် -

"ဆောရီးနော်... ပိုက်ဆံပေးဖို့ မေ့သွားလို့"

"အဟမ်း..."

စီစဉ်သူသည် ယု၏ လက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို မှင်သက်စွာဖြင့် ယူလိုက်ပြီး သူ ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ဒါမှာမူ ပါးပြင်ကို

အုပ်ကာ ပြုံးနေတော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိနေသည်— "ငါ့ဘဝမှာ ဒီလူကလွဲရင် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မထပ်တော့ဘူး!!!"