အခန်း (၅၇) - နှင်းမြကျောက်လက်ကောက်
နောက်တစ်နာရီအတွင်း လေလံပွဲ၌ ဒဏ္ဍာရီလာလက်နက်များနှင့် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများစွာ ရောင်းချခဲ့ရသည်။ သို့သော် မည်သို့သော ရတနာမျိုးပင်ဖြစ်စေ ယု သည် ဘေးမှကြည့်နေရုံသာရှိပြီး စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။
“ဟေး... ဒါလေးကော ဘယ်လိုလဲ? ရှေးဟောင်းဂူတစ်ခုထဲကနေ တူးဖော်ရရှိခဲ့တဲ့ ဆံပင်ကလစ်လို့ ပြောကြတယ်နော်!”
လင်ဒါ က စင်ပေါ်ရှိ တဝင်းဝင်းတောက်နေသော ရွှေဆံပင်ကလစ်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကံမကောင်းလိုက်တာ... မကြိုက်ပါဘူး။”
ထိုဆံပင်ကလစ်မှာ လက်ရာအနည်းငယ် သေသပ်ရုံသာရှိပြီး အဆင့်မြင့်မှော်ပစ္စည်း အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ဝေးစွ။
“ဒါဆိုရင် ဒါလေးကော? ဒီလက်စွပ်က ‘လွင့်မျောနေသောမြို့တော်’ ရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလို့ ဆိုကြတယ်လေ။” လင်ဒါက စင်ပေါ်မှ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော လက်စွပ်ကို ညွှန်ပြပြန်သည်။
“လက်နက်တစ်ခုခု လက်ဆောင်ပေးတာကော ဘယ်လိုလဲ?! အစ်ကို့ချစ်သူက မှော်ဆရာမ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဖြစ်မှာပဲ မဟုတ်လား? စင်ပေါ်က မြကျောက်ဓားလေးကို ကြည့်ဦး၊ အရမ်းလှတာပဲ၊ ပြီးတော့ လူကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းလည်း ရှိပုံရတယ်။”
“ဝိညာဉ်ကို ဆွဲ ဆောင်တာလား?” ယု က စင်ပေါ်ရှိ လက်ရာမြောက်လှသော အဖြူရောင်မြကျောက်ဓားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဩော်... ဒါက အရင်သုံးခဲ့တဲ့လူရဲ့ မှော်စွမ်းအား အကြွင်းအကျန်တွေပဲလေ၊ သူ့ဘာသာသူတော့ ရတနာမဟုတ်ပါဘူး။”
ဓား၏မှော်စွမ်းအား မည်မျှပင်ကြီးမားစေကာမူ ယု ၏မျက်လုံးများက အမှန်တရားကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ဆိုးပေလှသော ညီမလေးဆော့သည့် အရုပ်တိုင်းသည်ပင် ဤပစ္စည်းထက် အဆပေါင်းတစ်ရာမက သန်မာလှသည်။ သူသာ အိမ်ကထွက်လာတုန်းက အဲ့ဒီအထဲက အနည်းအကျဉ်းလောက် ခိုးလာခဲ့ရင်...။
မဟုတ်သေးဘူး၊ မဟုတ်သေးဘူး!! အကယ်၍သာ ငါ အဲ့ဒီအရာတွေကို ခိုးလာခဲ့ရင် နောက်တစ်ခါ နိုဂတ်စ် နဲ့တွေ့တဲ့အခါ သူမ ငါ့ကို ရူးအောင်လုပ်လိမ့်မယ်။ နိုဂတ်စ်က ယု ကို တိုက်ခိုက်လို့ မနိုင်သော်လည်း၊ ထိုကလေးမသည် ငိုယိုခြင်း၊ ပြဿနာရှာခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်းတို့တွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ ဘေးတွင်ထိုင်နေသော လင်ဒါကို အတော်လေး စိတ်ပူသွားစေသည်။ လေလံပွဲက ပြီးတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ယု က ပစ္စည်းတစ်ခုမှ မရွေးရသေးပေ။ ကြည့်ရတာ သူမ ချထားသော ကျော့ကွင်းမှာ အလဟဿ ဖြစ်တော့မည့်ပုံပင်။
ထိုစဉ် လင်ဒါနှင့် ယု တို့၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် စတင်ဝေဖန်ကြတော့သည် -
“ဟေး... ကြားလား? ငါ့အနောက်က အနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့ ကောင်လေးက ဒါလည်းမကောင်း၊ ဟိုဟာလည်းမကောင်းနဲ့ ပြောနေတာ။ ငါတော့ ရယ်ချင်လွန်းလို့ သေတော့မယ်။”
“ဖူးးး... ငါလည်း ကြားတယ်လေ။ အဆင့်မြင့်မှော်ဆရာကြီးများလားလို့ လန့်ပြီး လှည့်ကြည့်မိတာ၊ ဆံပင်နက်နဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ ဝယ်နိုင်တဲ့ အင်အားမရှိတော့ မနာလိုဖြစ်ပြီး ပြောနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“မဝယ်နိုင်တာကတော့ သဘာဝပါပဲ။ ဒီနေ့ပစ္စည်းတွေက အရင်နှစ်ရက်နဲ့ မတူဘူး၊ အကုန်လုံးက အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေ။ ငါတောင် ဒီအတိုင်း လာကြည့်တာပါ။ မဝယ်နိုင်ရင်လည်း စကားကို လျှော့ပြောသင့်တယ်။ အခုခေတ် ကလေးတွေက ဘယ်လောက်အထိ မာနကြီးသလဲဆိုတာ မသိကြတော့ဘူး။”
ရှေ့ကလူနှစ်ယောက်၏ စကားများကို လင်ဒါ ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာသည်။
ငါ တကယ်ပဲ မှားများတွက်မိသလား? ဒီမှာရှိတဲ့ ရတနာတိုင်းက ထိပ်တန်းအဆင့်တွေပဲလေ! ဒီကောင်လေးက ဟိုဟာမကောင်း၊ ဒီဟာမကောင်း ပြောနေတာက တကယ်ပဲ ဟန်ဆောင်နေတာလား?
သို့သော် လင်ဒါသည် ယု ၏လက်ပေါ်က လက်စွပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း လက်လျှော့လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော သူဌေးသားမျိုးက အဆင့်-S ဟင်းလင်းပြင်မှော်ကျောက်မျက်ကို ဘယ်ကရနိုင်မည်နည်း? ဒီ ယု ဆိုတဲ့လူက တကယ့်ကျောက်မျက်ရတနာစစ်စစ်ကို မတွေ့မချင်း ဝယ်မှာမဟုတ်တာ သေချာသည်။
လင်ဒါ ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် ဆူညံနေသော လေလံပွဲခန်းမကြီးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လင်ဒါမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ဆုံး လေလံပစ္စည်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ယခု လင်ဒါမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပူနေမိသည် -
ဒုက္ခပါပဲ... ဒီသူဌေးသား ယု ကို ကျော့ကွင်းထဲ မသွင်းနိုင်သေးဘူး။ ဒါဆို သူ့ကို လုယူဖို့ပဲ ရှိတော့မလား? နေဦး... အခွင့်အရေး တစ်ခုတော့ ကျန်သေးတယ်။ ဒီနောက်ဆုံးပစ္စည်းက ဈေးနှုန်း အရမ်းကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့...
ထိုစဉ် စင်ပေါ်က လေလံပွဲစီစဉ်သူက ပြကွက်သေတ္တာပေါ်မှ အနီရောင်ပိတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လေထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပရိသတ်အားလုံး၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် တပြေးညီ အပြာရောင်တောက်နေသော လက်ကောက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ လက်ကောက်မှာ အပြာရောင်စစ်စစ် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာပြင်မှာ အဖြူရောင်သန်းနေကာ အမြဲတမ်း အေးစက်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုအအေးဓာတ်မှာ မြူနှင်းများအဖြစ် လက်ကောက်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ ၎င်းသည် ဖြူစင်သော မြကျောက် နှင့် တူသော်လည်း မဟုတ်ပေ၊ ထိုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုတန်ဖိုးကြီးလှသည်။ ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာသော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ အရည် မပျော်သော ရေခဲပြင်မှ ပြုလုပ်ထားသည့် လက်ကောက်ဖြစ်သည်။
ယု သည် ထိုလက်ကောက်၏ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ညီမဖြစ်သူ နိုဂတ်စ်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဆေလီယာ မှ သူမ၏ညီမအတွက် ပေးခဲ့သော မွေးနေ့လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။
ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယု သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည် -
“ဒါပဲ!! ဒါကို ငါယူမယ်!!”
သို့သော် သူ ထိုသို့အော်လိုက်သည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ တဟားဟား ရယ်မောကြတော့သည်။
“ဟေး... ကြားလား? ငါ့အနောက်က ကောင်လေးက ဒါပဲတဲ့လေ။”
“ကြားတယ်... ကြားတယ်! ဒါက ဒီနှစ်အတွက် ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ပြက်လုံးပဲ!”
ယု ကို လူတိုင်းက ပါးစပ်လေးအုပ်ကာ ခိုး၍ လှောင်ပြောင်နေကြသည်။ သို့သော် လင်ဒါမှာမူ မှင်သက်နေမိသည်။ ဤလက်ကောက်သည် ယခုနှစ် လေလံပွဲ၏ အကြီးကျယ်ဆုံးသော အဓိကပစ္စည်းဖြစ်သည်။
ပစ္စည်းတင်သွင်းသူ သုခဘုံဘုရားကျောင်း ၏ အဆိုအရ ဤလက်ကောက်ကို အရည်မပျော်သောရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် ကုန်ကြမ်းကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။ သို့သော် ဤရေခဲလက်ကောက်၏ မှော်စွမ်းအားမှာ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အခြေခံဈေးမှာ ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်သန်း မှ စတင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးဈေး သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ လူအများစုမှာ ဤပစ္စည်းတစ်ခုတည်းအတွက်သာ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးဈေးနှုန်းမှာ အခြေအနေပေါ်မူတည်သည်။ ဤသူဌေးသားလေးမှာ သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ထုတ်သုံးလျှင်ပင် ဝယ်နိုင်မည်ဟု လင်ဒါ မထင်ပေ။ လေလံပွဲ စည်းမျဉ်းများအရ နောက်ဆုံးလေလံအောင်သူက ငွေမပေးနိုင်ပါက လက်စွပ်ကို ပြန်လည်ရယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ယု မှာမူ ထိုအရာများကို ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏မျက်လုံးများမှာ လက်ကောက်ပေါ်သို့သာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေသည်။
လေလံပွဲစီစဉ်သူက အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ ဤရတနာမှာ အထူးတလည် မိတ်ဆက်ပေးရန် မလိုကြောင်း သူ သိသည်။ ပရိသတ် ထက်ဝက်ကျော်မှာ ဤလက်ကောက်အတွက် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လေလံကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်သည်။
‘နှင်းမြကျောက်လက်ကောက် ၊ အခြေခံဈေး - ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်သန်း။’
လေလံပွဲစီစဉ်သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် စတင်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ အခြေခံဈေးမှာ မမြင့်လှပေ။ သူဌေးများနှင့် မှူးမတ်များ အပြင်းအထန် လုယက်ကြစေရန်နှင့် လေလံဌာနက အမြတ်များများရစေရန် တမင်တကာ ဈေးလျှော့ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“သုံးသန်း!”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် နံပါတ်ပြားမြှောက်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ လူတစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ဗြောင်အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါးသန်း!”
နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်က ထပ်မံ အော်ပြောလိုက်ပြန်သည်။
လေလံပွဲစီစဉ်သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်နေသည်။ အကြောင်းမှာ လက်ရှိဈေးနှုန်းမှာ နောက်ဆုံးဈေးနှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဈေးကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ဦးမည်မှာ သေချာလှသည်။
သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် လက်ကောက်၏ ဈေးနှုန်းမှာ ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ့်တစ်သန်း အထိ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
“ဟိုက ကောင်လေးက ခုနက ဒါပဲလို့ ပြောနေတာ မဟုတ်လား? အခု ဘာလို့ တိတ်နေတာလဲ?”
“ဖူးးး... လူတွေပြောတာကို မင်းက ယုံနေတာလား? မင်းက တကယ့် ငတုံးပဲ။”
လင်ဒါသည်လည်း ထိုစကားများကို ကြားသော်လည်း ဘာမှမတွေးတော့ပေ။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်သည်။ မြို့တော်မှ ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးပင်လျှင် ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်သန်းသုံးရန် နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားရပေလိမည်။ သူဌေးများတွင် ငွေအမြောက်အမြား ရှိသော်လည်း သူတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို လည်ပတ်ရန် ငွေလိုသည်။ သူဌေးကြီးတစ်ဦးကို ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်သန်း ချက်ချင်းထုတ်ပေးရန် ခိုင်းလျှင်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ပြင် ယု က ၎င်းကို သူ၏ချစ်သူအတွက် လက်ဆောင်ပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သည့်ယောက်ျားက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးသော လက်ဆောင်မျိုး ပေးပါမည်နည်း?
ဤသို့တွေးမိပြီးနောက် လင်ဒါသည် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝပျက်သုဉ်းသွားသည်။ သူမသည် ဘေးမှထိုင်ကြည့်နေပြီး ယု ထံမှ မည်သည့် ထူးခြားသော စွမ်းအားမှလည်း မခံစားရပေ။ သူ မှော်တတ်သလားဆိုသည်မှာပင် သံသယဖြစ်စရာပင်။ ကြည့်ရတာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏အဖေနှင့် လူများကိုသာ အားကိုးပြီး လက်စွပ်ကို လုယူရတော့မည့်ပုံပင်။
သို့သော် လင်ဒါက မာစတာ စနိတ်ခ်ကို အကြောင်းကြားရန် မတ်တတ်ရပ်တော့မည့်အချိန်မှာပင်— ယု သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားလှသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည် -
“ဆယ့်နှစ်သန်း!”