အခန်း (၅၄) - အထည်ဆိုင်မှ အရောင်းစာရေးမလေး (၂)
“တောင်းပန်ပါတယ်! တောင်းပန်ပါတယ်! တောင်းပန်ပါတယ်! တောင်းပန်ပါတယ်!”
ယု သည် သူ၏လက်ကို ချက်ချင်းရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ တောင်းပန်နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့ ဖျစ်ညှစ်ကိုင်မိခြင်းမှာ “တောင်းပန်ပါတယ်” တစ်ခွန်းတည်းနှင့် ပြီးသွားမည့်ကိစ္စမျိုး မဟုတ်မှန်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။ အကယ်၍ ဤအရောင်းစာရေးမလေးသာ စိတ်ဆိုးသွားပါက ယု တစ်ယောက် ရဲစခန်းရောက်ပြီး အချုပ်ထဲတွင် ရက်အနည်းငယ် အောင်းရပေမည်။ ထိုသတင်းသာ အိုင်းရှာ နားထဲရောက်သွားပါက အခြေအနေမှာ မည်သို့မျှ ပြန်လည်ကုစား၍ ရတော့မည်မဟုတ်ပေ။
“ရပါတယ်... ရပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်က အရင်ဆုံး ကြောင်အော်သံလုပ်ပြီး နောက်ပြောင်မိတာပါ။ အစ်ကိုက ရှေ့ကိုတောင်မကြည့်ဘဲ လှမ်းပြီး ပွတ်သပ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။”
အရောင်းစာရေးမလေးသည် သိပ်ပြီး စိတ်ထဲထားပုံ မရပေ။ ယု ၏ စိတ်ထဲရှိသမျှမှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသဖြင့် ဤသည်မှာ တမင်တကာလုပ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ယု ၏ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူမက ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေမိသေးသည်။
“တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား?” ယု မှာမူ ရဲစခန်းရောက်လျှင် မည်သို့ထွက်ဆိုရမည်ကိုပင် စိတ်ကူးထဲတွင် ကြိုတင်ဇာတ်တိုက်နေမိပြီဖြစ်သည်။
“တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်ဆို။ ကျွန်မက မျက်နှာရူး တွေနဲ့ အမြဲကြုံဖူးနေကျပါ။ အစ်ကိုကတော့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်မှန်း သိသာပါတယ်။”
ပြောရင်းနှင့် သူမသည် ယု ၏ ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ စိတ်အေးသွားပါပြီ။” ယု သည် ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသလို သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ အစ်ကို... လေလံပွဲလက်မှတ် ဝယ်ခဲ့ပြီလား?” အရောင်းစာရေးမလေးသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် ယု ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဩော်... ဒါကို ပြောတာလား?” ယု သည် သူ၏အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ ရွှေကတ်ပြားလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အစ်ကို ကျိန်းသေပေါက် ဝယ်မှာပဲလို့ ကျွန်မ သိနေတယ်လေ။”
အရောင်းစာရေးမလေးသည် ယု ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းသည့် သူဌေးသားလေးတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုရတနာဆိုင်မှ သာမန်ရတနာများကို စိတ်တိုင်းကျလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ထို့ပြင် ထိုဆိုင်မှာ ရှာဖွေရခက်ခဲသဖြင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက မေးမြန်းလိုက်သည်နှင့် သူမ လွှတ်လိုက်သူမှန်း သိသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါ ယု ကို လေလံပွဲလက်မှတ် ရောင်းရန် ကြိုးစားမည်မှာ သေချာလှသည်။
သို့သော် ယု တွင်မူ သံသယအချို့ ရှိနေဆဲပင်။ သူသည် လေလံပွဲကို စိတ်ဝင်စားသော်လည်း လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀ အထိ ပေးရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤမျှ ဈေးကြီးမှန်းသာ သိလျှင် အခြားမြို့သို့သာ ခရီးအနည်းငယ် ထပ်နှင်လိုက်မိမည်ဖြစ်သည်။
“နေပါဦး... ဒီလေလံပွဲက တကယ်တမ်း ဘာလဲဟင်? ဘာလို့ အားလုံးက ဒီလောက်အထိ လျှို့ဝှက်နေကြတာလဲ?” ယု က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အရောင်းစာရေးမလေး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သော လူတိုင်းမှာ လေလံပွဲသို့ သွားကြကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
“ဒါက တစ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲရှိတဲ့ မြေအောက် မှောင်ခိုဈေးကွက်ပေါ့။ ဒဏ္ဍာရီလာ လက်နက်တွေကနေ ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားခံရတဲ့ နတ်သူငယ် တွေအထိ ဘာမဆို ရှာတွေ့နိုင်တယ်လေ။” အရောင်းစာရေးမလေးက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟေး! ခိုးရာပါ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတာကို ဒီလောက်တောင် တည့်တည့်ပြောရသလား? ဘေးလူတွေ ကြားသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား?” ယု မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက မှောင်ခိုလေလံပွဲဟု ပြောတုန်းက တံခါးပိတ်ပြီး ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု ဤမိန်းကလေးမှာမူ ဗြောင်ကျကျ ပြောဆိုနေသဖြင့် လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲနေသည်။
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ရှင်။ ဒီလေလံပွဲက ပစ္စည်းတွေကို အများပြည်သူရှေ့မှာ ပြလို့မရပေမဲ့ ဝယ်တဲ့သူတွေထဲမှာ မှူးမတ်တွေ၊ ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေနဲ့ သူဌေးကြီးတွေ ပါဝင်နေတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီပွဲကို စီစဉ်တဲ့သူက ဒီမြို့ရဲ့ နာမည်ကျော် ဂိုဏ်းစတား ‘မာစတာ စနိတ်ခ်’ ပဲလေ။ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို သွားတိုင်ရင်တောင် အစ်ကိုပဲ အကန်ထုတ်ခံရမှာပါ။” သူမက မည်သို့မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြောဆိုနေသည်။
“အင်း... ငါတော့ ကျော့ကွင်းမိသလို ခံစားနေရပြီ။”
ယု သည် မူလက လက်ဆောင်ဝယ်ပြီးလျှင် အဆောင်ပြန်ကာ အိုင်းရှာကို ပျော်အောင်ထားရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကိစ္စများက ပို၍ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာတော့သည်။
“ဘာလို့ ကျော့ကွင်းမိတယ်လို့ ပြောရတာလဲ? အစ်ကို့မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်လို့ လမ်းပြပေးတာပါ။” အရောင်းစာရေးမလေးသည် ယု ၏ လက်ပေါ်က လက်စွပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ဤလက်စွပ်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကြီးမားသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် အဆင့်အတန်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်မျိုးကို ဝတ်ဆင်နိုင်သူမှာ မှော်ဆရာကြီး မဟုတ်လျှင်ပင် သခင်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူဌေးကြီး ဖြစ်ရမည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ ခိုးရာပါ ပစ္စည်းလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ မှော်ဆရာများသည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ခွဲခွာလေ့မရှိသလို၊ သူဌေးများကလည်း အသေအချာ ကာကွယ်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခိုးယူခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းမှာ ကျွမ်းကျင်လှသော သူခိုးကြီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူခိုးကြီးမှာလည်း ပိုက်ဆံပြတ်လပ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“ဟူး... ကောင်းပြီလေ။ လက်မှတ်လည်း ဝယ်ပြီးပြီဆိုတော့ သွားကြည့်ရမှာပေါ့။ မင်းက ဒီလေလံပွဲအကြောင်း ဒီလောက်သိနေတာဆိုတော့ အတွင်းလူ ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဘာကောင်းတာတွေ ရောင်းဦးမှာလဲ?”
ယု သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင်— ခြေတစ်ဖက်ကတော့ ကျွံနေပြီဆိုမှတော့ အကုန်လုံးပဲ ကျွံလိုက်တော့မယ် ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ထူးခြားသော ရတနာတစ်ခုခု တွေ့နိုင်ပြီး အကျိုးကျေးဇူး ရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။
“ကောင်းတာတွေ အများကြီးပါပဲ။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နတ်သူငယ်မလေးတွေ၊ အစွမ်းပါတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရာမှာ သုံးတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေပေါ့။ ကာမစိတ်ကြွစေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ရောင်းကုန်သွားပြီ။”
အရောင်းစာရေးမလေးသည် သူမ၏ပါးကို လက်ဖြင့်တို့ကာ အသည်းအသန် စဉ်းစားပြနေသည်။
“နေဦး၊ နေဦး၊ နေဦး... ငါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်တစ်ခုပဲ ဝယ်ချင်တာပါ။ နတ်သူငယ်မလေးတွေလည်း မလိုချင်ဘူး၊ အာနိသင်ပါတာတွေလည်း မလိုဘူး၊ ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ညှဉ်းပန်းတဲ့ ကိရိယာတွေလည်း လုံးဝ မလိုချင်ဘူးနော်!”
အကယ်၍သာ သူသည် အစွမ်းပါတာမျိုး သုံးလိုက်ပါက ကိုင်လ်ကဲ့သို့သော အောက်တန်းစားနှင့် ဘာကွာတော့မည်နည်း။
“ဆောရီးပါရှင်၊ ကျွန်မ မေ့သွားလို့။ အစ်ကို့ကို မှူးမတ်မျိုးနွယ် သခင်လေးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေမိတော့ အလိုအလျောက် ဒီလိုကစားနည်းမျိုးတွေကို နှစ်သက်မယ်လို့ ယူဆမိသွားတာ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယု သည် ကိုင်လ်၏ မာနထောင်လွှားသော မျက်နှာကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိသည်။
“အစကတော့ ကိုင်လ်တစ်ယောက်တည်းပဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ၊ အခုကြည့်တော့ မှူးမတ်တွေ အားလုံးက ဒီလိုမျိုးတွေပဲလား?? ကြည့်ရတာ ဒီအရောင်းစာရေးမလေးကလည်း ငါ့ကို ဒီလိုလူမျိုးလို့ ထင်ပြီး လာစကားပြောနေတာဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း နာကျင်မှုကို နှစ်သက်တဲ့သူ လားမသိဘူး”
သို့သော် ယု ခဏမျှသာ တွေးလိုက်ပြီး သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် မိန်းကလေးများကို နှစ်သက်သူဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူချစ်မြတ်နိုးသော အိုင်းရှာရှိနေပြီဖြစ်ရာ အခြားအရာများကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။
သို့သော် ယု မသိသည်မှာ— တင်ပါးအိစက်လှသော ဤအရောင်းစာရေးမလေး လင်ဒါမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ယု ၏ ထူးဆန်းသော ဝါသနာများကို သိလျက်နှင့် အနားသို့ လာရဲခြင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်တွင် တစ်ဖက်လူ သူမကို မထိရဲအောင် ကာကွယ်နိုင်သော အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုစွမ်းအားမှာ သူမ၏ မှော်အတတ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကြောင့်သာမက၊ သူမသည် ခုနကပြောခဲ့သော မြေအောက်ဂိုဏ်းစတား “မာစတာ စနိတ်ခ်”၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
“အချိန်လည်း ရောက်ပြီထင်တယ်။ အစ်ကို့ကို လေလံပွဲဆီ လိုက်ပို့ပြီး လမ်းပြအဖြစ် ကူညီပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ?” လင်ဒါက ယု ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့။ ငါလည်း ဒီလိုလေလံပွဲမျိုး တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးတော့ ဘယ်လိုသွားရမလဲ စဉ်းစားနေတာ။”
ယု သည် လင်ဒါ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။ လမ်းပြရုံသာမက လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အဖော်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍သာ အိုင်းရှာ မြင်သွားလျှင် သူ ပြဿနာတက်ပြန်ဦးမည်ကို ယု ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ သို့သော် ပြောပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ပြန်နှုတ်၍ မရတော့ပေ။
လင်ဒါကမူ ယု ဘာတွေတွေးနေမှန်း မသိဘဲ ပြုံးလျက် သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ၊ ကျွန်မနာမည်က လင်ဒါပါ။ အစ်ကို့နာမည်ကရော?”
“ငါ့နာမည်က ယု ပါ။” ယု သည် ပြောရင်းနှင့် လင်ဒါ၏လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။