အခန်း (၅၃) - အထည်ဆိုင်မှ အရောင်းစာရေးမလေး
“ငါ့ကို နောက်နေတာလား? လေလံပွဲလက်မှတ်တစ်စောင်ကို ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀ တဲ့။ ဈေးဆစ်လို့တောင် မရဘူး!”
ယု သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လမ်းမထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ညနေပိုင်းတွင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းပြောပြလိုက်သော မြို့တောင်ဘက်ရှိ အရက်ဆိုင်သို့ မသွားမီ အနားယူရန်နေရာတစ်ခု ရှာဖွေနေခဲ့သည်။
ခွပ်!
ထိုစဉ် ယု သည် မာကျောသော အရာတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်။
“ဆောရီး... ငါ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေလို့ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။”
တိုက်မိပြီးနောက် ယု သည် သူကိုယ်တိုင် အာရုံများနေ၍ လမ်းကို သေချာမကြည့်မိကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာပင် တောင်းပန်လိုက်သည်။
ယု စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏ရှေ့ရှိ လူလေးယောက်အနက် သုံးယောက်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လူစုခွဲလိုက်ပြီး အလယ်က ခေါင်းစွပ်ခြုံထားသော လူကို ဝိုင်းရံကာ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။ အရှေ့ဆုံးမှ လူမှာ အရပ်ရှည်ပြီး သာမန်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်အတိုညှပ်ထားသည့်အပြင် တိုက်ပွဲဝင်ပုဆိန်ကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဤလူမှာ ယု တိုက်မိခဲ့သော လူဖြစ်ပုံရသည်။ သူ၏ဘေးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အဖိုးအိုတစ်ဦးမှာလည်း မှော်အတတ်ကို အချိန်မရွေး ထုတ်သုံးရန် အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ ယု ကို အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်တော့မည့်အလား ရန်လိုသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။
“အဲ... ဒီလောက်တောင်လား?”
ယု တွေးနေမိသည်မှာ— တိုက်မိရုံလေးကို ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေတာလား? လူသားတွေက အခု ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတမ်းနေကြပြီလား? အမှားအသေးအဖွဲလေးလုပ်မိရင် ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး ခြေထောက်ရိုက်ကျိုးပစ်တာတို့၊ အမှားအကြီးအကျယ်လုပ်ရင် တစ်ဆွေမျိုးလုံးကို သတ်ပစ်တာတို့ လုပ်ကြတော့မှာလား?
ကံကောင်းသည်မှာ အလယ်မှ ခေါင်းစွပ်ခြုံထားသော လူက လက်ကို အနည်းငယ်မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်သဖြင့် သူ၏ဘေးမှ သုံးယောက်မှာ တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် အရှေ့မှ လူကောင်ကြီးကြီးနှင့်လူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အလယ်ကလူ၏နားသို့ ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် -
‘သခင်မကြီး မန်း ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?’
‘သူ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်တဲ့ပုံပဲ၊ လွှတ်ထားလိုက်ပါ။’
ခေါင်းစွပ်အောက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယု သည် ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်မိသွားသည်။ အသံကို နားထောင်ရုံဖြင့် ဤအမျိုးသမီးမှာ အေးစက်ပြီး မာနကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ဝတ်ရုံအောက်မှ သူမ၏ ရှည်လျားဖြူစင်သော ခြေတံများကို တစ်ချက်မျှ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းစွပ်အောက်တွင် အလွန်လှပသော “နှင်းဘုရင်မ” တစ်ပါး ပုန်းကွယ်နေကြောင်း ယု ကျိန်းသေပေါက် သိလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ယု ပြန်စဉ်းစားမိသည်မှာ လက်ရှိတွင် အိုင်းရှာသည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အခြားမိန်းကလေးများကို သွားရောက် ပရောပရည်လုပ်နေပါက အိုင်းရှာက သူ့ကို တကယ်ပဲ အဖက်မလုပ်ဘဲ နေပေလိမည်။
“ရပါတယ်၊ ဒါက ငါတို့ဘက်က အထင်လွဲတာပါ။ နောက်ခါ လမ်းလျှောက်ရင် ပိုသတိထားပါ။”
အခြားတစ်ဖက်မှ ပြောသောစကားမှာ ရိုင်းပျခြင်း သို့မဟုတ် ရန်လိုခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူတို့၏ စွမ်းအားအရှိန်အဝါ ကို အသုံးပြု၍ ယု ကို ဖိအားပေးရန် တမင်တကာ လေသံမြှင့်ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော်လည်း ဤဖိအားမှာ ယု အတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယု သည် တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ ပြုံးပြကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
‘ဟွန့်!’
ယု ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အရပ်ရှည်ရှည် လူကောင်ကြီးကြီးနှင့်လူမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏အထက်လူကြီးက လွှတ်ပေးရန် ပြောထားသဖြင့် ရှေ့ဆက်၍ ပြဿနာမရှာတော့ပေ။
ယု သည် ထိုလူလေးယောက်နှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး မြို့တောင်ဘက်ရှိ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုတွင် အချိန်ဖြုန်းရန် ဝင်လိုက်သည်။ မြို့တောင်ဘက်ရှိ လမ်းမများသည် မြို့လယ်ကဲ့သို့ စည်ကားခြင်းမရှိဘဲ ဆိုင်ခန်းအနည်းငယ်နှင့် လမ်းလျှောက်နေသော စုံတွဲအချို့ကိုသာ တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့ရသည်။ ဤနေရာသည် ဈေးဝယ်ထွက်ရန်ထက် စုံတွဲများ အချိန်ဖြုန်းရန် ပို၍ သင့်တော်ပုံရသည်။
မိုးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်စပြုလာသည်။ ယု သည် သူ၏ကော်ဖီခွက်ကို မကာ နွေးထွေးသော ကော်ဖီကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ခါးသက်သော ကော်ဖီအရသာသည် နို့အနည်းငယ်နှင့် ရောစပ်သွားသည့်အခါ ယု ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
“အာ... လူသားတွေရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေ က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။”
ကော်ဖီသောက်ပြီးနောက် ယု သည် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ယခင်က စာအုပ်များထဲတွင် ကော်ဖီအကြောင်း ဖတ်ဖူးသည်။ ၎င်းသည် အင်ပါယာ၏ အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ကျွန်းတစ်ခုမှ အစပြုခဲ့ပြီး အလွန်လူကြိုက်များသော အဖျော်ယမကာ ဖြစ်သည်။ စာအုပ်များထဲတွင် ကော်ဖီသည် ခါးသက်ပြီး ဖန်သည်ဟု ဖော်ပြထားသဖြင့် လူသားများ ဘာကြောင့် ကော်ဖီကို ဤမျှ စွဲလန်းနေကြသလဲဆိုသည်ကို ယု အမြဲတမ်း သိချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် ကော်ဖီဖျော်သူ အကြံပေးသည့်အတိုင်း နို့ထည့်သောက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူသည် ဤအရသာကို မစွန့်လွှတ်နိုင်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
မြောင်~~~~
ထိုစဉ် ယု ၏ ဘေးနားမှ ကြောင်အော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယု လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်လေးတစ်ကောင်က သူ့ကို အမြီးနန့်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယု သည် တိရစ္ဆာန်များကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြောလှသော တမန်တော်နန်းတော် ထဲတွင် သူသည် စာဖတ်ခြင်းအပြင် ကျန်ရှိသော အချိန်များကို သူတို့နှင့်အတူ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။
အင်းလေ... ဒါက နတ်ဘုရားသားရဲ တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အကောင်လေးပေါ့။
ထို့ကြောင့် ယု သည် ဤမျှချစ်စရာကောင်းသော ကြောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မနေနိုင်ဘဲ အနားသို့သွားကာ ၎င်း၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“လိမ္မာလိုက်တာ... လိမ္မာလိုက်တာ...”
ယု သည် ကြောင်လေး၏ ဦးခေါင်းမှ မေးစေ့အထိ လက်ကို လျှောချကာ အားရပါးရ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ကြောင်လေးသည်လည်း အလွန်ကျေနပ်နေပုံရပြီး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသော မျက်နှာပေးကို ပြသနေသည်။
မြောင်~~~
ထိုစဉ် ယု ၏ အနောက်ဘက်မှ နောက်ထပ် ကြောင်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယု က ထိုကြောင်မှာ ခုနကကြောင်လေးနှင့် အဖော်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ကာ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ဆန့်ထုတ်ပြီး ထို “ကြောင်” ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် ယု သူ၏အနောက်က “ကြောင်” ကို ထိတွေ့လိုက်သည့်အခါ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပထမဦးစွာ— ဘာကြောင့် ဒီကြောင်ရဲ့ အထိအတွေ့က ဒီလောက်တောင် ချောမွတ်နေရတာလဲ? အဝတ်အစား ဝတ်ထားသလိုမျိုး ခံစားရပြီး သူ့ရဲ့ခေါင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နူးညံ့နေရတာလဲ? ထိတွေ့လိုက်တဲ့အခါ တကယ်ကို နူးညံ့နေပြီး၊ အသာလေး ဖျစ်ညှစ်လိုက်ရင်လည်း “ဖလပ်~ ဖလပ်~” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ပြန်ကန်ထွက်လာတဲ့ အထိအတွေ့က တကယ်ကို အိစက်ညှို့ယူနေတာပဲ!
“နေပါဦး! အိစက်နေတာလား!? ကြောင်တွေမှာ ဒီလို အိစက်ညှို့ယူတဲ့ အထိအတွေ့ ရှိလို့လား?”
ဟင်းးးး~~~
ယု ၏ လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏အနောက်က “ကြောင်” ထံမှ ညည်းတွားသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယု ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာသို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ— အဝတ်အထည်ဆိုင်မှ အရောင်းစာရေးမလေး လင်ဒါ သည် သူ၏အနောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယု ဖျစ်ညှစ်နေမိသော “ကြောင်” ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ လင်ဒါ၏ လုံးဝန်းအိစက်လှသော တင်ပါးများ ဖြစ်နေ တော့သည်။