အခန်း (၄၀) - ယု၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်
ယုသည် ထမင်းစားဆောင်ထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ အကြည့်များမှာလည်း လွင့်မျောနေသည်။ သူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ပမာ ဦးတည်ရာမဲ့စွာ လျှောက်လှမ်းနေမိပြီး မိမိဘယ်ကို သွားနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။
ရုတ်တရက် နွေဦးလေပြည်အေးလေးတစ်ခုက ယု၏ပါးကို လာရောက်ပွတ်သပ်သွားသည်။ ထိုလေပြေလေးမှာ နုပျိုသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော လက်ချောင်းလေးများအတိုင်းပင်။ ဤအထိအတွေ့က ယုအား အိုင်းရှာ၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးများကို သတိရသွားစေသည်။
ယုသည် မိမိပါးကို ပြန်ကိုင်ကြည့်ကာ ထိုလေပြေလေး၏ အထိအတွေ့ကို ဆွဲထားချင်မိသော်လည်း လေပြေဆိုသည်မှာ ခဏတာသာ ဖြစ်၏။ အိုင်းရှာသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်—သူ့မျက်စိရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး ယခုမူ ရုတ်တရက်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။
“ယု... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?”
အိုင်းရှာ၏ နူးညံ့သော အသံလေးကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယုတစ်ယောက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အိုင်းရှာက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီလား၊ သူမက သူ့ကို မမေ့နိုင်သေးတာလားဟု ရင်ထဲတွင် တွေးတောနေမိ၏။
သို့သော် ယု လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ၎င်းမှာ စိတ်အာရုံမှားယွင်းခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ သူမြင်ချင်နေသည့် ပြုံးရွှင်နေသော အိုင်းရှာ မဟုတ်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသူမှာ အီဂေးလ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
အီဂေးလ်၏ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်ရသည့်အခါ ယုမှာ အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူသည် လူသားတစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း အခြေခံကျေးဇူးတရားကိုမူ နားလည်ပါသည်။ အီဂေးလ်သည် သူ့အတွက်ကြောင့် ကိုင်လ်ကို ပါးရိုက်ခဲ့ရုံသာမက ယခုလည်း သူ့အတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေရှာသည်။ သူ ဤအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေပါက အီဂေးလ်ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် အီဂေးလ် စိတ်မပူစေရန် ယုသည် စိတ်ကိုအတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကို အသာအယာ ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်၏။
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်! ဒီလိုမျိုး ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမှ မခံစားဖူးလို့ စိတ်က နည်းနည်းလေး နုနယ်သွားတာပါ”
ယု ကိုယ်တိုင်မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ ထိုအပြုံးမှာ အလွန်ပင် တောင့်တင်းပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးနေရမှန်း သိသာလှသည်။ ထိုအပြုံးက အီဂေးလ်၏ ရင်ကို နာကျင်စေ၏။ ယုမှာ အိုင်းရှာကို မည်မျှအထိ ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သူမ သိနေသည်မဟုတ်ပါလား။ ဤကောင်လေးမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူရှုပ်သလိုလို၊ အရှက်မရှိသလိုလို နေတတ်သော်လည်း အိုင်းရှာအပေါ်တွင်မူ တစ်ခါမျှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ အပြုအမူနှင့် အကြည့်တိုင်းတွင် အိုင်းရှာအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာများမှာ အထင်အသား ရှိနေသည်။
“ငတုံးလေး... ဘာမှ မိုက်မဲတာတွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့ဦးနော်!”
ယု၏ နွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ အီဂေးလ်မှာ သူ အဆုံးစီရင်မှာကိုပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။
“မဟုတ်တာ... မဟုတ်တာ! ကျွန်တော် ဘာမှ မိုက်မဲတာ မလုပ်ပါဘူး။ အမှန်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် သေဖို့ဆိုတာက အရမ်းခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပါ”
ယုက ထပ်မံပြုံးပြပြန်သည်။ သူက စိတ်ကို ထိန်းထားသည်ဟု ထင်နေသော်လည်း သူ၏ အသံနှင့် အမူအရာများမှာမူ လုံးဝကို ဖောက်ပြန်နေခဲ့ချေပြီ။
“မင်းကတော့လေ... စိတ်ထဲရှိတာ အကုန် မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်နေတာပဲ!”
အီဂေးလ်သည် ယုကို ကြည့်ရင်း သူ၏အနားသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါတယ်။ အိုင်းရှာက ကျွန်တော့်ကို စွန့်ခွာဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီဆိုကတည်းက ကျွန်တော်တို့မှာ ရေစက်မပါလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ရေစက်မပါရင်လည်း အတင်းအကျပ် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး”
ယုမှာ ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း စိတ်ကမူ ရှင်းလင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝတ္ထုထဲမှာဖြစ်စေ၊ လက်တွေ့မှာဖြစ်စေ နှလုံးသားရေးရာကို အတင်းအကျပ် လုပ်၍မရမှန်း သူ သိသည်။ မိမိပိုင်ဆိုင်ရမည့်အရာဆိုလျှင် ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားဘဲ၊ မိမိနှင့် မထိုက်တန်လျှင် လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ပိတ်ထားသော်လည်း လွင့်ပျံသွားမည်သာ ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် သူသည် အိုင်းရှာ၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားရမည်။ သူတို့ရေစက်က ဤနေရာမှာတင် ကုန်ဆုံးသွားပြီဆိုလျှင် သူမ၏ ဘဝထဲသို့ သူ ထပ်မံ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အစကတည်းက မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိခဲ့တာပဲလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဇွဲနပဲကြီးနေရမှာလဲ?
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်မနေစမ်းနဲ့! မင်းမျက်နှာက မင်းကို သစ္စာဖောက်နေပြီ! စိတ်ထဲမှာ အဲ့ဒီလို မတွေးဘဲနဲ့ ဘာလို့ မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေရတာလဲ?”
အီဂေးလ်က ယု၏ ကော်လာကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသာ လုပ်ရက်မည်ဆိုလျှင် ဤငတုံးလေး နိုးကြားသွားအောင် ပါးကိုသာ ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်တော့သည်။
“အီဂေးလ်... ကျွန်တော်...”
ယုသည် အီဂေးလ်၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားရသည်။
“ဘာ ‘ကျွန်တော်’ လဲ? အခုချက်ချင်း! အခုပဲ! အိုင်းရှာကို ငါ့အတွက် ပြန်ပြီး အရယူခဲ့စမ်း!”
အီဂေးလ်သည် သူမ၏မျက်နှာကို ယု၏ပါးနားသို့ တိုးကပ်ကာ အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ ထိုခဏတွင် ယုသည် အီဂေးလ်ထံမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကိုပင် ရလိုက်မိ၏။
“...”
ယုသည် အီဂေးလ်ကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူလည်း ထိုသို့လုပ်ချင်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို မည်သို့ ညှိနှိုင်းရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။ သူသည် အိုင်းရှာကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ချင်သလို၊ သူ့ကြောင့်နှင့် အိုင်းရှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာကိုလည်း မလိုလားပေ။
“ငတုံးလေး! မင်းက ပုံမှန်ဆို မိန်းမ ရှုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ ပါရမီရှင်လိုလိုနဲ့၊ တကယ်တော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို လုံးဝ နားမလည်တဲ့ ငတုံးပဲ!! အိုင်းရှာက မင်းအကြောင်းပြောရရင် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေတတ်လဲဆိုတာ မင်းသိလား? သူမ မင်းကို ဘယ်လောက်အထိ ဂရုစိုက်လဲဆိုတာကော မင်းသိရဲ့လား?! မင်းရဲ့ နှလုံးသားမှာ အမာရွတ်ကြီး ထင်မကျန်ရစ်ချင်ရင် အိုင်းရှာနောက်ကို အမြန်လိုက်သွားတော့!!”
အီဂေးလ်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ပြောပြီးသည်နှင့် ယု၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။ ထိုလက်သီးချက်က ယု၏ နှလုံးသားတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ထိုခဏမှာပင် ယု၏ ရင်ထဲမှ ဝေဝေဝါးဝါး နာကျင်မှုမှာ တကယ်တမ်း ခံစားရသော နာကျင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
အကယ်၍ အီဂေးလ်ပြောသလိုသာ အမှန်ဆိုလျှင်... အခုချိန်အထိ အိုင်းရှာ၏ ရင်ထဲမှာ သူ ရှိနေသေးသည်ဆိုလျှင်... သူမက သူ့ကို ဂရုစိုက်နေသေးပြီး သူ့အကြောင်းကို တွေးနေသေးသည်ဆိုလျှင်... ဒါဆို အိုင်းရှာက တကယ်ပဲ သူ့ကို... ကြိုက်နေတာပေါ့။
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ယုမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ နိုးကြားလာသည်။ ယုသည် ကံကြမ္မာကို ယုံကြည်ပြီး အတင်းအကျပ် မလုပ်လိုသော်လည်း... မိမိချစ်ရသူက ရှေ့မှာ ရှိနေရက်နှင့် ဘာလို့ လက်မလွှတ်ဘဲ ကြိုးစားမကြည့်ရမှာလဲ? အခုသာ သူ မလှုပ်ရှားဘူးဆိုလျှင် ထိုရင်ထဲက နာကျင်မှုမှာ သူ့နောက်သို့ ထာဝရ လိုက်ပါနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အီဂေးလ်!”
ယုသည် အီဂေးလ်ကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ သူ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့ချေပြီ။
“အား!!! ငါ... ငါက...”
ယု၏ ရုတ်တရက် ဖက်လိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အီဂေးလ်မှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားရသည်။ ယုက သူမကို ဤသို့ ဖက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့သလို၊ ယု၏ ရင်ခွင်မှာ ဤမျှအထိ ခိုင်မာပြီး အားကိုးထိုက်လိမ့်မည်ဟုလည်း မတွေးထားခဲ့ပေ။ ယု၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံလိုက်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနေသလိုပင်။
အိုင်းရှာက ယုကို ဒီလောက်အထိ စွဲလန်းနေတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါမျိုးသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် ငါတောင်မှ...
အီဂေးလ်မှာ ထိုသို့တွေးမိပြီး ထိတ်လန့်သွားကာ ယုကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ကဲပါ! စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်သွားပြီဆိုရင် အိုင်းရှာကို ရှာဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့တော့!!”
အီဂေးလ်သည် လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်တိုနေသည့် ပုံစံပေါက်သော်လည်း သေသေချာချာ ကြည့်လျှင်မူ သူမ၏ ပါးပြင်လေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေတော့သည်။