အခန်း (၃၈) - နတ်ဘုရားမလေး စိတ်ဆိုးနေပြီ
မနေ့ညက ဆေးလ်ဖ်တစ်ယောက် စောင်ထဲတွင် မှန်မှန်လေး အသက်ရှူနေသံကို ကြားနေရသဖြင့် ယုမှာ မိုးလင်းခါနီးအထိ ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် နံနက်ခင်း အတန်းချိန်တွင် ယုမှာ ငိုက်စိုက်ငိုက်စိုက်နှင့်သာ ရှိနေတော့သည်။
ကီးလ်သည်လည်း မနေ့ညက ယုကို အချိန်အကြာကြီး ခိုင်းစေခဲ့သည်ကို သိသဖြင့် အတန်းထဲတွင် သူ့ကို နှိုးခြင်းမပြုပေ။ အမှန်တော့ သူမအနေဖြင့် ရတနာတစ်ပါးပမာ အဖိုးတန်လှသော ဤတပည့်လေးအပေါ်တွင် အနည်းငယ် အလိုလိုက်လိုစိတ် ရှိနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤအခြေအနေက တခြားကျောင်းသားများအကြားတွင်တော့ ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားစေ၏။
“ဟေ့... ကြည့်စမ်း! မီးလျှံစုန်းမက ယုကို တစ်မနက်လုံး အိပ်ခွင့်ပေးထားတယ်ဟ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ!”
“မင်းကလည်း မသိဘူးလား၊ ယုက မနေ့ညက မနက် ၄ နာရီထိုးမှ အဆောင်ပြန်ရောက်တာတဲ့။ ညက သူတို့ဘာတွေ...”
“ရှူး!! မီးလုံးနဲ့ အပစ်ခံချင်လို့လား!”
ကျောင်းသားနှစ်ဦး၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေသံများကို သူတို့နောက်တွင် ထိုင်နေသော အိုင်းရှာ ကြားသွားခဲ့သည်။ အိုင်းရှာသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်မိပြီး လက်ထဲမှ ကလောင်တံလေးမှာလည်း ဝုန်းခနဲ ကျိုးထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မည်မျှအထိ နာကျင်နေရမည်ကို မည်သူက နားလည်ပေးနိုင်ပါမည်နည်း။
“အိုင်းရှာ~~~ တို့တွေ အတူတူ ထမင်းသွားစားကြမလား??”
နံနက်ခင်း အတန်းချိန်များ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အိပ်ရေးဝသွားသော ယုမှာ အင်အားများ ပြန်ပြည့်လာပုံရသည်။ သူ နိုးနိုးချင်း ပထမဆုံးလုပ်သည့်အလုပ်မှာ အိုင်းရှာကိုရှာပြီး နေ့လယ်စာ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းပင်။
“...”
အိုင်းရှာသည် ယုကို ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့လှသော မျက်ဝန်းများမှာ ယခုမူ ယု၏ ရင်ကို စူးရှသွားစေလောက်အောင် အေးစက်နေပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးယောင်သန်းနေတတ်သော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာလည်း တင်းစေ့နေသည်။
သူမသည် ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပင် ယုကို ကျောခိုင်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“အိုင်းရှာ... အိုင်း...”
သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံသွားသော အိုင်းရှာကိုကြည့်ပြီး ယု ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ? မနေ့မနက်ကအထိ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အလွန်နီးစပ်နေခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ရေခဲတောင်ကြီး တစ်ခုခြားနေသလို ခံစားနေရသည်။
ထိုစဉ် အီဂေးလ်က ဒေါသတကြီးမျက်နှာဖြင့် ယုဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွား၏။
“အီဂေးလ်! အိုင်းရှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ?” ယုက အီဂေးလ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“မင်းလို လူရှုပ်ကများ ဘာဖြစ်လဲလို့ မေးရဲသေးတယ်ပေါ့!!” အီဂေးလ်က ယု၏လက်ကို ဒေါသတကြီး ခါထုတ်လိုက်သည်။
“ဟင်? ဘာလို့ မမေးရမှာလဲ? ကျွန်တော် ဘာမှမှ မမှားတာ”
ယုတွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိသည်၊ ၎င်းမှာ သူတွေးသမျှကို မဖုံးဖိနိုင်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယု၏ အပြစ်ကင်းစင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အီဂေးလ်က ဤငတုံးမှာ တကယ်ကို ဘာမှမသိသေးကြောင်း နားလည်သွားသည်။
“မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဘာမှမသိတာလား??” အီဂေးလ်က အတည်ပြုရန် ထပ်မေးလိုက်၏။
“သိရင် ဘာလို့ မေးနေပါ့မလဲ? အိုင်းရှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး။ မနေ့ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်နေပြီးတော့ ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ သူစိမ်းထက်တောင် ပိုဝေးကွာသွားရတာလဲ?”
“အို... ဘုရားရေ! မင်းက ပုံမှန်ဆို လူလည်လိုလို ဘာလိုလိုနဲ့၊ တကယ်တော့ အချစ်ရေးမှာ တကယ့် ငတုံးလေးပဲကိုး!” အီဂေးလ်က မျက်နှာကို လက်ဝါးနှင့်အုပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“မဟုတ်ဘူးလေ! ကျွန်တော်က အိုင်းရှာကို တကယ် လက်ထပ်ယူဖို့ ရည်ရွယ် ထားတာပါ” ယုက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“လက်ထပ်မယ်? ဒါဆို ဆရာမ ကီးလ်နဲ့ သတင်းတွေ ထွက်နေတာကျတော့ကော?” အီဂေးလ်က လှောင်ပြောင်သလို မေးလိုက်၏။
“ဆရာမ ကီးလ်နဲ့က ဘာသတင်းရှိလို့လဲ? ဆရာတပည့်တွေပဲဟာကို”
နေဦး! မနေ့က ငါ သူမကို ‘မိန်းမ’ လို့ ခေါ်လိုက်မိသေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး... ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ? ယု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
“မင်းက သူမကို ‘ကီးလ်’ လို့တောင် ခေါ်နေပြီပဲ! ဒါကို ဆရာတပည့်လို့ပဲ ပြောနေဦးမှာလား?”
“အဲဒါက... ဆရာမလို့ ခေါ်ရင် အသက်ကြီးသလို ခံစားရလို့ အမည်ပဲ ခေါ်ခိုင်းလို့ပါ၊ တကယ်တော့ ဘာမှမရှိပါဘူး!” (ရင်သားနဲ့ တင်ပါးကိုတောင် မထိရသေးပါဘူး၊ ပေါင်ကိုပဲ ဖက်ဖူးတာပါ) ဟု ယု စိတ်ထဲမှ ဆင်ခြေပေးနေမိသည်။
“ဒါဆို မနေ့ညက မနက် ၄ နာရီအထိ ဆရာမရဲ့ အလုပ်ရုံမှာ ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ?”
“အဲဒါက... ကျွန်တော် အမှားလုပ်မိလို့ အပြစ်ပေးခံရလို့ပါ...” (ကီးလ်ကို ‘မိန်းမ’ လို့ ခေါ်မိလို့ မဟုတ်ပါဘူးနော်!)
“ဒါဆို မင်းနဖူးပေါ်က အမှတ်အသားကော?? အဲ့ဒီလို အမှတ်အသားမျိုးက မှော်ဆရာ ချစ်သူတွေ အနမ်းပေးတဲ့အခါမှ ပေါ်တာ မဟုတ်လား!” အီဂေးလ်က ယု၏ နဖူးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အနမ်းပေးတာ??”
ယု စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ သူဖတ်ဖူးသော ဝတ္ထုများထဲတွင် ချစ်သူချင်း နဖူးချင်းတိုက်ကာ ဝိညာဉ်ကို ထွင်းထုပြီး နမ်းကြသည့်အကြောင်း ပါဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။
“တောက်! ဒါက ဆရာတပည့် တံဆိပ်ပါဗျာ! ချစ်သူတံဆိပ် မဟုတ်ပါဘူး!”
“နဖူးပေါ်မှာ ထွင်းတဲ့ ဆရာတပည့်တံဆိပ်? ငါ့ကို မင်းလို ငတုံးများ မှတ်နေလား! ပြီးတော့ ဆရာမကို ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်ယူလို့ မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ? အခုခေတ်မှာ တပည့်တွေက ဆရာမကို ပြန်ယူနေကြတာ အများကြီးပဲ”
အီဂေးလ်သည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထမင်းစားရန် နောက်ကျတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
“နေဦး! ကျွန်တော် ကီးလ်ကို ဇနီးအဖြစ် ယူရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး! အင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေအရ ဇနီးအများကြီး ယူလို့ရတယ် မဟုတ်လား??” ယုက အီဂေးလ်နောက်သို့ အပြေးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဇနီးအများကြီး? အဲ့ဒါက အင်ပါယာရဲ့ မှူးမတ်တွေမှ ရတာလေ၊ မင်းလို ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးမရှိတဲ့ သာမန်လူက တစ်ယောက်ပဲ ယူလို့ရတာ။ ပြီးတော့ မင်း အဆင့်အတန်းက တစ်ယောက်တောင် ရပါ့မလား မသိဘူး” အီဂေးလ်က လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ယုမှာ အီဂေးလ်၏ စကားကြောင့် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်သွားပြီး “ဒါဆို ကျွန်တော် အခုသွားပြီး အိုင်းရှာကို သေသေချာချာ ရှင်းပြသင့်လား? ကျွန်တော် အိုင်းရှာကို တကယ် ကြိုက်တာပါ!” ဟု ပြောလိုက်၏။
ယု၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အီဂေးလ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဟင်း... ဒါဆိုရင်လည်း ထမင်းစားဆောင်ရောက်ရင် ငါ အိုင်းရှာကို အရင်သွားရှာလိုက်မယ်။ မင်းကတော့ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲဆိုတာ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားတော့”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယုမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ “ကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ် သူရဲကောင်းမလေးရယ်~ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး!” ဟု ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။